Χμμμ…δεν ξέρω, αλλά δεν νομίζω.
Το ότι σύχναζε στα ίδια στέκια με τον Ανθία, από μόνο του δεν τον καθιστά μαγκίτη -ούτε ο αιθερομανής Ανθίας καθίσταται μαγκίτης εξ αυτού του λόγου. Σε φιλολογικό καφενείο σύχναζαν, στο περίφημο Μπάγκειον τη δεκαετία 1920-1930, με λογίους συναναστρέφονταν…
2 «Μου αρέσει»
dear Spyros,
please, could you explain me what is
TSIMPITA, Guitar picking style? who played this style, Katsaros and …
kindly regards
Simo
TSIMBITA(greek verb τσιμπάω = pinching).
it is finger picking.(just using finger nails)
Katsaros, Kostis (Bezos), etc and most blues players.
2 «Μου αρέσει»
Σπύρο, θα μπορούσες να βρεις δυο - τρία παραδείγματα τσιμπητού παιξίματος του Μπέζου; Δεν έχει τύχει να εντοπίσω κάποια.
εδω βλέπουμε τον Γιάννη Αλεξανδρή,
“στην υπόγα”.
Υπάρχουν αρκετά στο YT και με άλλους.
αναζήτηση για "τσιμπιτή κιθάρα ".
Άκουσα προσεκτικά τα πρώτα 55 δευτερόλεπτα του πρώτου παραδείγματος, τα πρώτα 26 του δεύτερου και τα πρώτα 63 του τρίτου. Πουθενά δεν εντόπισα τσιμπητό παίξιμο.
1 «Μου αρέσει»
sorry my friends, this is the wrong thread, excuse me, my mistake, could one open a new thread especially for this word and finger technic TSIMBITA?
για το θεμα “τσιμπιτή κιθάρα”,
εχει γίνει αναφορά εδω.
Αυτο το ο Κατσαρος δεν ειχε τεχνικη, εδω μου καθεται…
1 «Μου αρέσει»
Είχε δική του τεχνική.
Εχω διαβασει παρα πολλες αρνητικες κριτικες για την τεχνικη του Κατσαρου και ειλικρινα, δεν το καταλαβα ποτε. Ο ανθρωπος επαιζε μουρμουρικα με την κιθαρα. Οι πρωτες ηχογραφησεις και αυτα τα παλια αδεσποτα που ειπε, ειναι παρα πολυ καλαισθητα. Οι μπλουζμεν βγαλαν την παραδοση τους πανω στην κιθαρα. Και ο κατσαρος το ιδιο. Ενιοτε ειναι κιθαριστικο το παιξιμο, ενιοτε μπουζουκοταμπουροειδες ναουμε. Και η φωνη του ηταν εξαιρετικη. Δεν ξερω, εμενα με φτιαχνει και δεν μπορω να δεχτω οτι απλως δεν ειχε τεχνικη. Ηταν μουσικος αλλου αιωνα, πριν τους κανονες της δισκογραφιας. Επαιζε με το ωραιο, οχι το ‘‘τεχνικο’’.
Ξαναδιάβασα αυτό το παλιό νήμα, και είδα ότι έγινε αρκετή συζήτηση για ένα θέμα που τότε μας άφηνε γενικά σε απορία, αν και κάπου πλησιάσαμε και την αλήθεια:
Πλέον το πράγμα έχει ξεκαθαρίσει. Υπάρχει ένας συγκεκριμένος μανές, με τυποποιημένη μελωδία και με σταθερό το τσάκισμα - επιφώνημα «Αντάμ αμάν», ο οποίος έχει ηχογραφηθεί πολλές φορές από πολλούς τραγουδιστές, με ποικίλα δίστιχα, υπό τους τίτλους «Γαλατά μανές» ή «Ανταμαμάν / Αδαμαμάν» ή «Πολίτικια Γαλάτα». Μάλιστα το τελευταίο υπάρχει σε κάποια ετικέτα στραβοτυπωμένο ως «Πολιτάκια Γαλατά». Βλ. εδώ
καθώς και στο #117 του ίδιου νήματος.
Επομένως η Γαλάτα είναι εναλλακτικός τίτλος του μανέ Αδαμαμάν. Το τι είναι γενικά οι «γαλάτες» εξακολουθεί να μην έχει βρεθεί, αλλά με βάση τα παραπάνω ενισχύονται οι απόψεις που διατυπώθηκαν στα προ δεκαετίας μηνύματα αυτού εδώ του νήματος, ότι μπορεί να είναι συνώνυμο του μανέ (του κυριολεκτικού όμως, όχι της οποιασδήποτε ανατολίζουσας μουσικής, που συχνά οι αστοί τα έλεγαν υποτιμητικά όλα αμανέδες αδιακρίτως) ή του ελεύθερου, άρρυθμου σκοπού.
Εντάξει, ο Κατσαρός δεν είχε κάποια δουλεμένη τεχνική, απλώς υποστήριζε αυτά που τραγουδούσε.Δεν είναι κακό ούτε έχουμε λόγο να απαιτούμε κάτι παραπάνω, είναι όμως ένα γεγονός.
Σχετικά με την Γαλάτα, νομίζω έτσι λέγανε και τον χαβά που έπαιζαν στο καραντουζένι.
Κουρούση, «Παραδοσιακά Αδέσποτα Ρεμπέτικα» σελ 33:
Σύμφωνα με τον Τάκη Τζιρίτα, παλαιό μπουζουξή από το Τολό Αργολίδας και με καταγωγή από τη Σύρο, η «Γαλάτα», όπως την ονομάζει, ήταν ένα μεγάλης διάρκειας ταξίμι συνήθως σε κούρδισμα Καραντουζένι. Ακολουθούσε δρόμο Ουσάκ, έκανε πέρασμα σε δρόμο Σαμπάχ και κατάληξη πάλι σε Ουσάκ. Πρόκειται για αυτοσχέδια εισαγωγή, που είναι επηρεασμένη από τον Γαλατά μανέ. Στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ της 8.8.1908, διαβάζουμε το εξής παράθεμα:
-Όχι, ψέλνει και τραγουδεί. Τραγουδεὶ Γαλάτες.
-Τ‘ είν’ η Γαλάτες;
-Νὰ Γαλάτες, πὼς τις λένε;
Μετά δυσκολίας μού έδωκε να εννοήσω ότι επρόκειτο περί αμανέδων.
Είδος Γαλάτας θα μπορούσε να θεωρηθεί και το περίφημο Μινόρε του τεκέ, με τον Ιωάννη Χαλικιά, ηχογραφημένο τον Ιανουάριο του 1932, το οποίο βασίζεται στον Σμυρναίικο Μινόρε μανέ.
3 «Μου αρέσει»
1 «Μου αρέσει»
Γι’ αυτό λέω. Δε συμφωνούν οι μαρτυρίες. Αν θεωρήσουμε ότι η καθεμιά εννοεί κάτι συγκεκριμένο, και ότι συνδυάζοντάς τες θα βγει το συνολικό νόημα της λέξης, τότε ένα μεγάλης διάρκειας ταξίμι που τραγουδιέται κιόλας θα είναι προφανώς αμανές. Αλλά μην το θεωρήσουμε βέβαιο: μπορεί και να έλεγαν τη λέξη έτσι στο περίπου.
Εδώ τώρα, αν και πάλι θεωρήσουμε ότι η πηγή εννοεί κάτι συγκεκριμένο, μάλλον θα αναφέρεται σε ένα, τυποποιημένο ταξίμι. Σ’ ένα κομμάτι ρεπερτορίου δηλαδή. Αποκλείεται να είχαν λέξη που να σημαίνει οποιοδήποτε ταξίμι έχει αυτά τα τόσο συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, κούρδισμα καραντουζένι, δρόμο ουσάκ, αυτές ειδικά τις αλλαγές και όχι άλλες, αλλά ταυτόχρονα να είναι και φουλ αυτοσχέδιο.
Στον Γαλατά μανέ τα οργανικά δεν είναι ταξίμια, είναι έρρυθμα. Όπως είναι γενικά στους σμυρναίικους μανέδες. Ο δρόμος του μανέ, και των οργανικών του βέβαια, είναι ουσακοειδής (αν και δε νομίζω ότι περνάει από σαμπάχ), ενώ στο Μινόρε του Τεκέ και στο Σμυρναίκο Μινόρε (τον μανέ) όχι.
Εγώ μέχρι στιγμή τείνω να καταλήξω σε δύο πιθανά συμπεράσματα. Γαλάτα σήμαινε:
α) είτε το καθετί αργό και άρρυθμο, οργανικό (άρα κυρίως ταξίμι) ή τραγουδιστό (άρα κυρίως μανέ)
β) είτε συγκεκριμένα και μόνο τον Γαλατά μανέ, που δεν έπεται όμως ότι ο καθένας ήταν σε θέση να τον αναγνωρίσει ως συγκεκριμένο σκοπό.
Σύμφωνα και με την αφήγηση του Στ. Κερομύτη στον Παπαδόπουλο [:πηγή, το ανωτέρω αναφερθέν βιβλίο]
«…Ο πατέρας μου έπαιζε κάνα ταξιμάκι, καμιά γαλάτεια, που είναι σκοπός δίχως λόγια. Είναι επιτραπεζίου αυτά τα πράγματα. Επιτραπέζια και άχρονα. Δεν μπορούσες να τα χορέψεις. Λοιπόν, αυτές τις γαλάτειες και τα ζεϊμπέκικα, τά ’παιζε ο πατέρας μου, τα άκουσαν οι νεότεροι, τούς βάλανε λόγια και τα παίζουνε για δικά τους…»
έχω την εντύπωση πως καταλήγουμε:
Γαλάτα σήμαινε:
Λες να υπάρχει κανένα σχετικό απόσπασμα στον Απόστολο, από την Προς Γαλάτες επιστολή;
3 «Μου αρέσει»