Οι συζητήσεις για παλαιότερες κατασκευές οργάνων


#1

Τι εγινε παιδια? Ηρθαν Χριστουγεννα ξανα και δεν το καταλαβα? Καποιος ανακαλυψε τη μηχανη του χρονου και μας κανει παιχνιδια?

Πραγματι αξιοθαυμαστο και αξιολατρευτο που στα τρια πρωτα αρθρα στο φορουμ, θεση εχουν τρια προπολεμικα μπουζουκια
Σταθοπουλος/Γκελης/Αγνωστου

Τελικα πιστευετε πως κατασκευαστικα γυριζουμε σε φορμες παλαιοτερων οργανων και πλεον θα δουμε ολο και περισσοτερες παραγγελειες μπουζουκιων σε προπολεμικο στυλ, ειναι απλα τυχαιο timing τρεις κατασκευαστες να καταπιανονται με τετοιου ειδους οργανα, η μηπως ειναι απλα μια “μοδα” που και αυτη θα περασει?

Το 1980-2000 αποκελειετε να εβλεπε καποιος τρια τετοια θεματα μαζι σεν ενα τετοιου ειδους φορουμ

…Εγω για καλο και για κακο τραβηξα φωτογραφια για ενθυμιο:)

photo.jpg


(Γρηγόρης) #2

Πολύ καλά έκανες! Και δίκιο έχεις.


#3

Σαν παρατήρηση είναι πολύ ορθή και καλά έκανες φίλτατε και κράτησες ένα ενθύμιο από τη στιγμή, άσε με όμως να έχω τις αντιρρήσεις μου…
(και εξηγώ)

Καθώς ο χρόνος κυλά, μαζί με τη μουσική που αλλάζει, εξελίσσονται και τα όργανα. Θα μου πείτε τώρα (και με το δίκιο σας) “Σιγά τη διαπίστωση ρε φίλε! Εσένα περιμέναμε να μας το πεις;” … “Φυσικά και όχι” αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν είναι ένα γεγονός. Καθώς λοιπόν η μουσική εξελίσσεται και αλλάζει, ξεμακραίνει και ο χρόνος από τα αρχικά ακούσματα του είδους. Δεν αναφέρομαι μόνο στο ρεμπέτικο που έπαψε να υπάρχει με το τρόπο που όλοι μας ξέρουμε πριν αρκετές δεκαετίες, αλλά και σε είδη που είναι σε μακροημέρευση μέχρι και σήμερα πχ το συγγενές “λαϊκό” είδος, όπου άλλα τα λαϊκά τραγούδια του '50-'60, άλλα του '90 και άλλα αυτά που υπάρχουν στις μέρες μας.
Η ανάγκη λοιπόν (ή εάν θέλετε και επιθυμία - νοσταλγία) για την επιστροφή στις “ρίζες” κάποιας μουσικής, οδηγεί πολλές φορές και στην αναζήτηση παρόμοιων ήχων, ακουσμάτων, ακόμα και τρόπου παιξίματος. Όσο λοιπόν μεγαλώνει η απόσταση από την αρχή τόσο γίνεται μεγαλύτερη και η επιθυμία για την επιστροφή εκεί -όσο κάτι εξελίσσεται τόσο περισσότερο φτάνει το αρχικό να μοιάζει τελείως διαφορετικό-. Η “επιστροφή” άρα φέρνει και την επιστροφή των οργάνων που έβγαζαν αυτούς τους ήχους γιατί ίσως ένα μπουζούκι με τον ήχο του '30 το 1945 και το 1965 να μην προξενούσε και τόσο περιέργεια αλλά το 2000 και το 2014 σίγουρα δημιουργεί.
Το 1980-2000 σίγουρα υπήρχαν αρκετοί που ενδιαφέρονταν για το ρεμπέτικο και τους ήχους του, όπως αντίστοιχα υπάρχουν και σήμερα, απλά τότε υπήρχαν αρκετοί περισσότεροι που είχαν ζήσει εκείνη την εποχή και είχαν ακούσει ζωντανά όλους αυτούς τους οποίους μνημονεύουμε σήμερα. Επομένως δε θα απέκλεια το γεγονός σε ένα forum σαν αυτό, να έβλεπα 3 τέτοιου είδους θέματα μαζεμένα σαν μνεία προς εκείνη την προ 50 χρόνων εποχή. Σήμερα όμως που κοντεύουμε τα 100 χρόνια υπάρχουν πολλοί από εμάς (βάζω μέσα και τον εαυτό μου) που δεν είχαμε την τύχη να ακούσουμε τέτοια όργανα παρά μόνο μέσα από ηχογραφήσεις. Όλοι εμείς λοιπόν που αναζητούμε να ακούσουμε αυτούς τους ήχους κατά βάση οδηγούμε και έρευνα για την ανεύρεση αυτών των ήχων μέσα από παλιά όργανα ή/και κατασκευή νέων οργάνων με τις τεχνικές και τα χαρακτηριστικά εκείνων των παλιών.

(Ελπίζω να μην κούρασα)


#4

Καλημέρα

Δεν έχω προσωπική εμπειρία του να ζητάει κανείς ένα όργανο σύμφωνο με κάποιο συγκεκριμένο παλιό πρότυπο, π.χ. Σταθόπουλου. Ούτε έχω ασχοληθεί ιδιαίτερα με τα παλιά όργανα (έστω και από εικόνες) όπως πολλοί φίλοι εδωμέσα που λένε με άνεση «αυτό πρέπει να είναι του Τάδε, δεκαετία δείνα». Από την άλλη πλευρά, με μια πιο γενική και αόριστη έννοια είμαι φίλος του παλαιού και του παλαιινού, έχω π.χ. δυο λύρες που είναι σκοπίμως φτιαγμένες όπως τότε και όχι όπως τώρα. Αυτό από μόνο του μπορεί να το πει κανείς και στείρα παρελθοντολαγνία. Στείρα, από την άποψη ότι ακυρώνει όση πρόοδο έχει γίνει από τότε μέχρι τώρα.

Ως οργανοποιητικό γεγονός όμως δεν είναι. Αλλιώς έφτιαχνε ένα όργανο το 1910 ο μάστορας του 1910, αλλιώς ο σημερινός που είναι φορέας όλης της εξέλιξης και της συλλογικής εμπειρίας ενός αιώνα, και από αυτή του τη θέση επιστρέφει και αναβαπτίζεται στα κόλπα του 1910, και αλλιώς θα το κάνει σε άλλον ένα αιώνα κάποιος άλλος. Οπότε η πρόοδος δεν ακυρώνεται. Έχουμε μια ματιά (τι ματιά, μια γερή αναδίφηση εννοώ) στο παρελθόν, από μια οπτική όμως που δε θα μπορούσε να υπάρξει τότε. Άρα, τελικά κάτι καινούργιο.


#5

Συμφωνώ με τον Περικλή. Στις αρχές του 20ου αιώνα, όταν κάποιοι βιολονίστες άρχισαν να μιλάνε για διαφορετική προσέγγιση στην ερμηνεία Μπαρόκ ρεπερτόριου δεν τους περνούσε καν απο το μυαλό να χρησιμοποιήσουν διαφορετικά δοξάρια ή όργανα με το set-up εκείνης της εποχής. Αυτό όμως σταδιακά δημιούργησε την ανάγκη για έρευνα και αναζήτηση που τελικά οδήγησε στην αναβίωση των ιστορικών οργάνων, ένα κίνημα απου βοήθησε σε μεγάλο βαθμό να αναδειχτεί το ρεπερτόριο του 16ου-17ου αιώνα. Πλέον έχουμε μουσικούς που, χωρίς καν να επιλέξουν να παίξουν σε ιστορικά όργανα, έχουν πρόσβαση σε πληροφορίες σχετικά με τον ήχο, τεχνική και ύφος εκείνης της εποχής και αυτό πιστεύω είναι το σημαντικό της υπόθεσης.
Αντίστοιχα, χάρηκα όταν είδα το καλοκαίρι έναν άνθρωπο να παίζει με ντουζένια και με κάπως σαζίστικη πενιά που έκανε τις ανοιχτές χορδές να αναδείχνουν τη μελωδία χωρίς να την πνίγουν, ήταν σα να άκουγα Καραπιπέρη, αλλά σε σύγχρονο όργανο. Κουβαλάνε λοιπόν και τα όργανα πολλές πληροφορίες πάνω τους και, στην τελική αυτό είναι το ζητούμενο. Σε καμία περίπτωση δεν πιστεύω ότι η μελέτη ιστορικών οργάνων είναι ασέβεια προς την σύγχρονη γενιά κατασκευαστών , αντίθετα , θέτει προκλήσεις και προβληματισμούς που μόνο σε πρόοδο μπορούν να οδηγήσουν.


#6

Alko101 συμφωνώ στο μεγαλύτερο μέρος των σκέψεων σου, που δεν με κούρασαν καθόλου

Τωρα στους φίλους pepe Kai alk
Καταλαβαίνω τι θέλετε να πείτε .
Σίγουρα τα εργαλεία , οι κόλλες και τα υλικά που σήμερα ένας οργανοποιος θα χρησιμοποίηση για τη δημιουργία ενος παλλαϊκού στυλ μπουζουκι διαφέρουν κατα πολύ απο εκείνα που ο μάστορας του 1910 χρησιμοποιούσε

Εαν όμως το όλο στήσιμο , διαστάσεις , καμαρια , ενώσεις , κλίμακα ,και η όλη έρευνα και κατασκευή βαδίζουν ακριβώς πάνω σε παλαιά μπουζούκια , τότε κατα εμε δηλώνει περισσότερο επιστροφή σε φόρμες κατασκευών του παρελθόντος , παρά σε κάτι καινούργιο μιας και χρησιμοποιεί τα τεχνικά επιτεύγματα του σήμερα .

Εγω μιας και στο εξωτερικό , βλέπω. Αυτή τη τάση
Φόρουμ του εξωτερικού που το 100% είχαν να κάνουν με τετράχορδο , 4/4 διακόσμηση του Παρθενώνα , και σολα τσιφτετελιου και γαρυφαλου , πλέον συζητούνται και τα μέλη ψάχνονται με τριχορδα, παλιό ρεμπετικο , ενώ δεν λείπουν οι συζητήσεις για όργανα του 1910-1920, κινητους μπερντεδες, ένδιαμεσα μόρια κτλ
Και βέβαια αυτή η τάση προϋπήρχε στην Ελλάδα , όπου εδώ και 5-6 χρόνια στην Ελλάδα παρατηρώ μια ακόμα βαθύτερη επιστροφή στις ρίζες του ρεμπέτικου και στην έρευνα κατασκευής παλαιών οργάνων

κοιταξτε τις κατασκευές ερασιτεχνών στο luthier.gr
Περισσότερες παλαικες φόρμες θα δείτε να κατασκευάζονται παρά 4χορδα φουλ στη διακόσμηση και τριχορδα μπουζουκομανες σε στυλ τετραχορδου

ο χρόνος της " ρεβάνς "του τριχορδου εχει έρθει , ειναι γεγονός
το ερώτημα ειναι εαν απλα ειναι η ρεβάνς , η μια ουσιώδες επιστροφή


(Νίκος Σαρηγιάννης) #7

δεν νομίζω ότι είναι κακό, ιδιαίτερα όταν μπαίνουν και οι παλιές τεχνικές στη μέση (ψαρόκολλα κλπ). είναι επιστροφή σε μια πιο χειροποίητη και προσεχτική κατασκευή, σε αντίθεση με την μαζική και φανταχτερή παραγωγή του '60 και μετά.
δηλαδή κατασκευές που προορίζονται να αντέξουν στο χρόνο, καθώς και να επισκευάζονται. επίσης ο ήχος είναι προσανατολισμένος στο φυσικό παίξιμο, και όχι με μαγνήτη. επίσης ως λιγότερο μπάσος και πλαδαρός, από μόνος του αλλά και σε συνδυασμό με άλλα όργανα έχει καλύτερη ποιότητα.
απο κει και πέρα, ο κάθε κατασκευαστής, ερασιτέχνης ή επαγγελματίας, προφανώς θα χρησιμοποιήσει τεχνικές και εργαλεία που του προσφέρει η εποχή μας. μέχρι ένα σημείο, έτσι;


(system) Ανακινήθηκε αυτόματα από το σύστημα #8