Για την Ινέπολη μπορώ να σου πω μερικά σκόρπια που έτυχε να ξέρω:
Είχαν ως τοπικό όργανο μια λύρα που είναι πρακτικά η ίδια με τη θρακιώτικη. Φυσικά, ο ήχος αλλά και το παίξιμο κι οι ίδιοι οι σκοποί δε θυμίζουν καθόλου το κλασικό ποντιακό που έχουμε στ’ αφτιά μας, με την ποντιακή λύρα. Υπάρχουν 5-6 ηχογραφήσεις, που πραγματοποίησε το 1930 η Μέλπω Μερλιέ με τον Γιώργο Καμπουργιανίδη, που παίζει λύρα και τραγουδάει μαζί με μερικές Ινεπολίτισσες. Έχουν κυκλοφορήσει στον δίσκο «Τραγούδια από παράλιες πόλεις της Μικράς Ασίας και του Πόντου» του ΜΛΑ (Μουσικού Λαογραφικού Αρχείου Μέλπως Μερλιέ):
https://www.kms.org.gr/ekdoseis/ekdoseis-mla/tragoydia-apo-paralies-poleis-tis-mik/
Στο σάιτ του ΜΛΑ υπάρχουν αναρτημένα σύντομα δείγματα από αυτά τα κομμάτια, όπου όμως στην τεκμηρίωση το όργανο του Καμπουργιανίδη έχει λανθασμένα καταχωρηθεί ως ποντιακή λύρα (κεμεντζές). Οι συμμετέχοντες είναι στην παρακάτω φωτογραφία, όπου η λύρα διακρίνεται ολοκάθαρα:
Άλλη μία καταγραφή του Καμπουργιαννίδη, πολύ μεταγενέστερη, του 1984, σόλο τραγούδι χωρίς λύρα, υπάρχει στα Μικρασιάτικα της Σαμίου. Τέλος, στις καταγραφές του Καμπουργιανίδη (έχουν γίνει και κάποιες άλλες αδημοσίευτες, σε διάφορες εποχές) έχει στηρίξει ο Μ. Δραγούμης το άρθρο του «Η μουσική παράδοση της Ινέπολης» (2009).
Οι ίδιες αυτές λύρες παίζονται και σήμερα από τους Τούρκους όλης της ευρύτερης περιοχής Κασταμονής. Το όργανο λέγεται kemane ή tırnak kemane και υπάρχουν πάρα πολλά σύγχρονα βίντεο, που σχετίζονται κυρίως με τα Κετσέκια (τρκ. Köçek), ένα έθιμο με άντρες χορευτές ντυμένους κάπως σαν γυναικεία. Μάλλον όμως οι Τούρκοι έχουν άλλο παίξιμο, άλλο στυλ σκοπών και συνολικά άλλη παράδοση: στα Κετσέκια το κλασικό σύνολο είναι λύρα, ζουρνάς, νταούλι παιγμένο με τα δάχτυλα, και κουτάλια και ζίλια που παίζουν οι χορευτές, ενώ οι Έλληνες της Ινέπολης, σύμφωνα με το άρθρο του Δραγούμη, έπαιζαν βιολί (έπαιζε κι ο ίδιος ο Καμπουργιανίδης), λύρα και ντέφι, και δεν είχαν κοινές διασκεδάσεις με τους Τούρκους.
Στη φωτογραφία σύγχρονη τούρκικη λύρα της Κασταμονής.