Στο ότι τα όργανα κουβαλάνε τη δική τους αισθητική, και η μουσική προσαρμόζεται σ’ αυτήν. Φυσικά το τραγούδι ως θεωρητική, άυλη οντότητα, έχει κι αυτό τη δική του αισθητική. Η κάθε δεδομένη εκτέλεση είναι πάντρεμα αυτών των δύο αισθητικών. Τα διαστήματα που θα παιχτούν είναι θέμα της αισθητικής των οργάνων. Υπάρχει το σαμπάχ του μπουζουκιού και το σαμπάχ ξέρω γω της λάφτας, δεν υπάρχει όμως ένα απόλυτο ιδεατό σαμπάχ ανεξάρτητο οργάνων. (Στα οθωμανικά μπορεί να υπάρχει -όχι μπορεί δηλαδή, υπάρχει- αλλά εκεί μιλάμε για μια άλλη πραγματικότητα.)
Ειδεμή, τι μας λένε οι παράλληλες ηχογραφήσεις του ίδιου κομματιού με όργανα μια τέτοια και μια αλλιώτικα; Πολλές από αυτές γίνονταν με ευθύνη του ίδιου του συνθέτη. Θα θεωρήσουμε ότι η μία είναι κανονική και η άλλη αλλοιωμένη, συμβιβασμένη; (Ομολογώ ότι δεν έχω πρόχειρο παράδειγμα αλλά σίγουρα υπάρχουν.)