Ανάδειξη ταλέντου ή χάσιμο της ουσίας;

Θυμάμαι από παλιά απέφευγα (για να το θέσω ευγενικά) τις επανεκτελέσεις -όχι διασκευές- κομματιών που ήταν τόσο πειραγμένες σε σημείο να ακούγεται σαν άλλο τραγούδι ή τουλάχιστον να έχει εμφανείς διαφορές συγκριτικά με την πρωτότυπη εκτέλεση. Πόσο μάλλον τώρα που παίζω κι εγώ ένα οργανάκι οπότε πλέον ακούω τα κομμάτια με άλλο αυτί, πιο προσεκτικά.
Πάλι καλά, ακόμη τουλάχιστον, στα πιο άγνωστα κομμάτια (δεν μου αρέσει ο όρος αλλά προσπαθώ να περιγράψω να μη εμπορικά που τα ξέρουν λιγότεροι) είναι μικρό το κακό αλλά και εδώ βλέπω γίνονται προσπάθειες να ‘‘στολιστούν’’.

Προφανώς δεν τους βάζω όλους στο ίδιο τσουβάλι, μην παρεξηγηθώ, αλλά τι λογική είναι αυτή ρε παιδιά;

Παίρνουμε ένα κομμάτι που έχει συγκεκριμένη πορεία στο δρόμο του και σε κάθε ευκαιρία κολλάμε έξτρα πατήματα; Υποτίθεται παίζεις το κομμάτι, με την απλότητα ή την πολυπλοκότητα του, επειδή σου άρεσε σαν κομμάτι ή τουλάχιστον έτσι ξεκίνησες πιο πιτσιρικάς. Αφού διάλεξες λ.χ. Το Κάντονε Σταύρο ας ακουστεί με την απλότητα και τη δωρικότητα του 1935, όχι με στυλ που θυμίζει αρκετά μετέπειτα εποχές…Ας παίξουμε αυτό που είναι, όχι αυτό που θα θέλαμε να είναι, αλλιώς έχει και άλλες κατευθύνσεις να στραφούμε με πλήθος ΄΄στολισμάτων΄΄.
Πολλοί μουσικοί βρίσκονται εδώ μέσα οπότε νομίζω είναι ένα καλό θέμα και κάτι που συμβαίνει στο χώρο και μάλλον θα συνεχίσει.

Υγ: Προκαταβολικά σόρρυ για το ύφος αν κάπου είναι απότομο, έχω τόση ώρα το παιδεύω να το στρώσω, δεν έχω σκοπό να θίξω το παίξιμο κάποιου/ων, απλά να μπω στη λογική αυτή που το ‘‘πείραγμα’’ τείνει να γίνει ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.
Υγ2: Μακάρι αντ’ αυτού να γινόταν ανάλογη προσπάθεια στο παίξιμο με γεμάτες!

4 Likes

Πολυ σωστα τα γραφεις Φιλε μου… οι playlists μου στο youtube εχουν πολλα κομματια απο το 1930 και μετα, εως και το 1960. Τα ακουω μονος μου ομως και καποιες φορες με τον Γιο μου που ειναι 12 ετων, δεν με πειραζει… τωρα αρχιζω να παιζω οργανο και για εκει στοχευω. Τετοια κομματια θελω να παιξω. Δεν θελω να μαθω τα πιο συγχρονα, δεν με αφορουν ηχητικα.
Γενικα στα Social βλεπω καποια Παιδια να προσπαθουν να παιξουν κατι που δεν ακουγεται σωστα και απο κατω βλεπω να τους πατουν παλαμακια. Δεν με ενοχλει, απλα προσπερνω και παω πιο κατω.
Δεν κατηγορω, αυτο τους αρεσει να κανουν και ειναι επιλογη τους, οπως και δικη μου επιλογη ειναι να ακουω αυτα που μου ταιριαζουν εμενα. Επισης δεν αναιρω ολα τα Ιερα τερατα της Ελληνικης ρεμπετικης σκηνης μετα το 1960.

Ολα τα ειδη μουσικης τα ακουω αλλα εχω τα πολυ προσωπικα μου γουστα που τα ακουω σε λυπες, χαρες, και σε καθε ωρα της ημερας που θα ειμαι Σπιτι και θα θελω να χαλαρωσω και να ξεφυγει το μυαλο μου.

EDIT: Εδω παραδειγμα που εχει “πειραχτει” ο ηχος με καποιο πιο συγχρονο ηχο δεν μπορω να το ακουσω με τιποτα, ενω Λατρευω τον Μαρκο και το συγκεκριμενο κομματι.

(ζητω συγνωμη ακομη μια φορα για το κακο, χωρις τονους πληκτρολογιο μου)

Φίλε Μαρκικέ κάπου μπέρδεψες τα λεγόμενά μου. Το θέμα που προσπαθώ να αναδείξω δεν είναι τα τραγούδια του 50-60 και τα χαρακτηριστικά αυτών, κι εγώ ακούω κάποια και υπάρχουν αξιόλογα κομμάτια. Όλα καλά ως εδώ.
Αναφέρομαι σε προπολεμικά κομμάτια ή έστω έως 45-46 και ειδικότερα σε κομμάτια που έχουν πειραχτεί και πλέον έχει περάσει σαν λογικό η άλλη/νέα εκδοχή. Πχ Φραγκοσυριανή, Όσοι έχουνε πολλα λεφτά (λιγότερες φορές αλλά το έχω πετύχει κάπου), Μικρός Αρραβωνιάστηκα κτλ, έχει κι άλλα αυτά μου ήρθαν τώρα.
Για τον κόσμο δεν έχω να πω κάτι, η πλειοψηφία δεν εκτιμάει αυτό που ακούσει σε βαθμό να δείχνει αδιαφορία για τον άλλο που προσπαθεί να κάνει τη δουλειά του…

Σου ζητω συγνωμη αλλα καταλαβα οτι αυτο ενουσες εδω, αν θες διαγραφω το μυνημα μου, δεν με ενοχλει καθολου.

Όχι όλα καλά σιγά, κάθε απάντηση δεκτή κι ας είναι παρεμφερής, δεν έχουμε και εξετάσεις σιγα!!
Εξάλλου μπορεί να μην το έθεσα κι εγώ σωστά. Προτιμότερο να μείνει γιατί ίσως και κάποιος άλλος να μπερδευτεί.

3 Likes

Φίλε Γιάννη να σου πω κάτι; Κι εμένα μ’ αρέσει το παλιό παίξιμο και ξενερώνω με τα ίδια όπως κι εσύ. Παρά ταύτα, το βλέπω λίγο διαφορετικά:

Μπα, όχι. Πάρε το Κάν’τονε Σταύρο και πέτα του τα μάτια έξω. Εγώ μαζί σου. Μουσικός είσαι, όχι κασετόφωνο.

Απλώς έχε υπόψη σου ότι μπορεί να βγει χάλια και να εκτεθείς. Και «σωστά» να το παίξεις, πάλι μπορεί να βγει χάλια, αλλά δε θα εκτεθείς τόσο: θα είναι μια ατυχής αλλά τουλάχιστον φιλότιμη προσπάθεια.

Όπως αναγνωρίζω το δικαίωμα καθενός να αναμετρηθεί με μια διασκευή παλιού ρεμπέτικου σε στιλ άσχετης μουσικής (ρέγκε για παράδειγμα), έτσι το αναγνωρίζω και στην περίπτωση διασκευής σε στιλ μεταγενέστερου λαϊκού ή σκυλάδικου ή σκυλοπόπ κλπ. Απλώς, βγάζω σπυριά μ’ αυτές τις μουσικές, ακόμη και με τα τραγούδια που εξαρχής γράφτηκαν έτσι, πόσο μάλλον με σκυλοδιασκευές ωραίων τραγουδιών. Αλλά αυτά είναι γούστα.

Ανάδειξη ταλέντου ή χάσιμο της ουσίας; Φυσικά χάσιμο της ουσίας. Αλλά έχουμε δικαίωμα και στο λάθος. Φυσικά, κρινόμαστε γι’ αυτό. Υπάρχουν μουσικοί που είναι συνολικά λάθος. Που δεν έχουν καταλάβει τίποτα. Κάτι σκονισμένοι υπερμεσήλικες με τετράχορδο και κιθάρα (ή αρμόνιο!!) και γλυκερές διφωνίες, που εδώ και εφτακόσια χρόνια παίζουν όρθιοι σε ταλαίπωρα άδεια τουριστάδικα της Πλάκας ή των νησιών, και που νομίζουν ότι όλα τα τραγούδια, από Μπάτη μέχρι Χατζιδάκι, τα έχει γράψει ο Πάριος… Και που είναι απορίας άξιον αν εκτιμούν καθόλου κι οι ίδιοι αυτό που κάνουν. Ε, τι να κάνουμε. Για πάρτη μου, απλώς δε θα πάω εκεί.

Εγώ δεν τη βρίσκω κακή τη δεύτερη Φραγκοσυριανή.

Ξέρω ότι σ’ ένα χώρο σαν το φόρουμ μας μια τέτοια άποψη είναι μειοψηφική, αλλά τι να κάνω βρε αδερφέ, μ’ αρέσει!

Μπορεί να φταίει ότι αυτήν είχα πρωτοακούσει. Μπορεί να φταίει ότι άπειρες φορές έχω βρεθεί με ανθρώπους που, ξέροντας αυτήν και όχι την πρωτότυπη, την έχουν τραγουδήσει, έχουν μερακλώσει μαζί της, έχουν περάσει τρία λεπτά γνήσιας συγκίνησης.

Ή μπορεί και να μη φταίει τίποτα. Γιατί να υπάρχει φταίχτης και φταίξιμο;

2 Likes

καλημερα
Γνωμη μου … εξαρταται απο ποιος παίζει…
Υπαρχει και η παρακατω αποψη που νομίζω οτι εχει ενδιαφερον. Τουλαχιστον για αυτους που παιζουν (η προσπαθουν να παίξουν) μπουζούκι

Γενικα, αν ο παίχτης είναι καλος (ΠΟΛΥ ΚΑΛΟΣ), θελω να ακουσω τη δικη του αποψη. Αλλιως ακουω και το πρωτοτυπο στο σπίτι. Εξαιρουνται τετραχορδες αρλουμπες (για να δειξουν οτι ξερουν να παιζουν).
Κυνηγαω Σκουτα μηταρακη, ρεμπετιεν, Παπαδοπουλο, Νικολετοπουλο κλπ… που σιγουρα βαζουν τις δικες τους πινελιες…

4 Likes

Κατά τη δική μου άποψη (που είναι αρκετά κοντά στου @georgalasg) το κάθε τραγούδι γράφτηκε και ηχογραφήθηκε με ένα τρόπο. Ακόμα και οι ίδιοι οι δημιουργοί πολλές φορές έχουν αναιρέσει τις δημιουργίες τους με νέες εκτελέσεις του ίδιου τραγουδιού κλπ. Από τη στιγμή που ηχογραφείται κάθε τραγούδι είναι μοναδικό και τραβάει το δικό του δρόμο και έχει τη δική του ιστορία. Η αισθητική του παίχτη σίγουρα επηρεάζει το τραγούδι σε κάθε του επανεκτέλεση. Υπάρχουν φορές που οι επανεκτελέσεις / διασκευές ξεπερνούν σε αισθητική το πρωτότυπο (που ακόμα και αυτό είναι κάτι υποκειμενικό). Το τι συμπίπτει τώρα με την αισθητική του καθενός μας είναι μεγάλη κουβέντα και λίγο αδιέξοδο γιατί προφανώς εμπεριέχει πολύ υποκειμενικότητα.
Ανάμεσα στα επόμενα 3 ο καθένας μας νοιώθει το “καλύτερο” σε αυτό που τον εκφράζει καλύτερα :wink:

2 Likes

Φίλε μου, αν θες τη γνώμη μου…
Αυτός που “πειράζει” το αυθεντικό, απλά δεν έχει μέσα του Μουσική, ώστε να γράψει δικά του, αν καταλαβαίνεις τι εννοείς.

Που να δεις τι γίνεται στο παραδοσιακό…
Να ξεκινήσω με τις Φριντζήλες και την Μαρίνα Σαττι;

Σαν μάθημα σολφεζ ακούγονται…Ξεφτίλα…Δεν είναι δημιουργία ή διασκευή, είναι έλλειψη σεβασμού και έμπνευσης.

Με το να ακούσω το ζεϊμπέκικο “Που πας μεμέτη μου” σε reggae έκδοση, ανατριχιάζω από τη καφρίλα, ή όπως λένε πλέον, cringeάρω… Χτες ακούσα και Σόλο ποντιακό Τικ σε Jazz ρυθμούς, άσε εξελιγμένος πολιτισμός…

2 Likes

Βλέπω υπάρχει ποικιλία απόψεων και αυτός ήταν και ο αρχικός σκοπός του νήματος. Ας τα πάρουμε με τη σειρά.

@pepe Σε γενικές γραμμές είμαστε κοντά με την έννοια ότι κάθε μουσικός έχει το δικαίωμα να παίξει ένα τραγούδι όπως του αρέσει και προτιμάει, όμως αν έχουμε αρκετά μεγάλη απόκλιση τότε πρόκειται για διασκευή. Να πω εδώ ότι στο αρχικό νήμα αναφέρομαι σε προσπάθεια επανεκτέλεσης και όχι διασκευής! Σχετικά με τη Φραγκοσυριανή θα προτιμήσω την πρώτη (δεν νομίζω να το είχατε καταλάβει απο τα λεγόμενά μου ε ?! :stuck_out_tongue_winking_eye:) αλλά ως ακροατής σε παρέα κτλ δεν το βρίσκω κακό, ούτε παράλογο.
@georgalasg

Ουσιαστικά το νήμα εδώ στοχεύει ανεξαρτήτως του αριθμού των χορδών, όταν γίνεται ένας χαμός από νότες σε βαθμό που να είναι αρνητικό κι όχι θετικό!

@alko101

Εδώ συμφωνούμε και είναι πολύ πιθανό να γίνει. Όταν όμως η αισθητική του παίκτη ξεπερνά την αισθητική του πρωτοτύπου (με την έννοια ότι το πάει αλλού) πρόκειται για επέμβαση εντός των νοητών ορίων της ελευθερίας κίνησης του μουσικού βάσει του υποκειμενικού του γούστου/ακουσμάτων/χαρακτήρα κτλ;

Καλά αυτό δεν θα το έλεγα μιας και αρκετοί είναι οι μουσικοί που έχουν γράψει/φουν μουσική και κάνουν πειραματισμούς. Αυτό που τονίζω είναι όλα αυτά να γίνονται μέσα σε κάποια όρια και με σεβασμό και ως βάση το πρωτότυπο.

Αυτό είναι χαρακτηριστικό των ημερών μας, ευτυχώς υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Αν και αν πάμε να αναλύσουμε αυτή τη μουσική που παίζει σε τέτοια μαγαζιά όπως οι σύγχρονες κούπες, το μεγαλύτερο ποσοστό είναι κομμάτια μιας χρήσης, σαν τα προϊόντα που μετά το άνοιγμα υπάρχει αντίστροφη μέτρηση. Σήμερα γίνεται χαμός πάνω στα τραπέζια και έτσι και τους το βάλεις μετά από 2 χρόνια τα ίδια άτομα θα σου πουν που το θυμήθηκες αυτό…

1 Like

Αυτά τα δύο είναι διαφορετικά τραγούδια και παράλληλα τα ίδια ?! Το ποιο σου αρέσει προφανώς είναι θέμα αισθητικής. Δε θα σε κρίνω όποιο και να διαλέξεις προσωπικά, γιατί και τα δύο συμβαδίζουν με τη δική μου αισθητική :wink: Ελπίζω να καταλαβαίνεις τί εννοώ!


Μα μουσικός δεν είναι μόνο ο συνθέτης. Είναι και ο οργανοπαίχτης κι ο τραγουδιστής, που παίζουν τραγούδια αλλωνών. Χωρίς αυτούς δε θα υπήρχαν τραγούδια, εκτός μερικών τρουβαδούρων (στίχοι-μουσική-τραγούδι-κιθάρα μόνος μου).

Μπορεί να μην ήταν καλό. Μπορεί πραγματικά να μην είχε έμπνευση ή σεβασμό. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι σαν γενική αρχή απαγορεύεται. ΜΕ σεβασμό και ΜΕ έμπνευση (και με γνώση και των δύο μουσικών πεδίων) μπορεί κάλλιστα να βγει κάτι καλό.

1 Like

αν κατάλαβα καλά, ο @John88 μιλάει για τις άθλιες διεκπεραιωτικές επανεκτελέσεις του '60-'70 (που ακόμα επιβιώνουν στα μπουζουκομάγαζα). αυτά που παίζανε μόνο τις εύκολες μισές εισαγωγές του καλδάρα και βαριόντουσαν να βγάλουνε τις περίτεχνες που είχε στην αρχή κάθε κομματιού. ή που βάζανε μπάσο και ντραμς και φαρφίσες στον μάρκο και πεντακόσια ακκόρντα και φωνή δήθεν μάγκικη, γιατί βαριόντουσαν να κρατάνε ένα ρε ματζόρε.
από την άλλη, πολλές φορές έχω εκφράσει την υποστήριξή μου στις διασκευές, που πατάνε γερά και στα δύο είδη, με γούστο και αισθητική. αυτό προϋποθέτει όμως αγάπη και για τα δύο είδη, και σεβασμό επίσης.

5 Likes

Δε λες ευτυχώς, τουλάχιστο, που δεν υιοθετήθηκε και στα μπουζουκομάγαζα αυτό το «μπάσσο κοντίνοο» της ηλεκτρικής συνοδευτικής κιθάρας, που επικράτησε στα νεοδημοτικά τσάμικα;

μπήκε κι αυτό λιγάκι, με την μόδα του σουίνγκ…

Α, ναι; Ε, τότε θεωρώ τον εαυτό μου ευτυχή, που δεν το πήρα χαμπάρι!

Ακριβώς, κάποιος που έχει γνώση, ξέρει ότι δε θα πειραξει κανένα από τα δύο. Αυτοί που τα πειράζουν, είναι άτομα που ανακάλυψαν ενα τραγούδι στο Youtube, δεν μελέτησαν τη παράδοση του τόπου, απλά τους άρεσε και το άλλαξαν, για να πιάσουν μερικά views. Δεν το έκαναν από μεράκι. Όλο αυτό γίνεται, για να πουλήσουν το όνομα τους και να κλείσουν κανένα live. Αυτά έχω διαπιστώσει εγώ έως τώρα.

Θα σεβαστώ μια διασκευή που φαίνεται ο καλλιτέχνης ότι έχει προσπαθήσει να καταλάβει το ύφος και τον τρόπο τραγουδιού-παιξιματος, π.χ Νίκος Γράψας. Δεν τον προτιμώ, όμως ο άνθρωπος φαίνεται ότι προσπάθησε να φτιάξει κάτι με σεβασμό.

Όταν όμως ακούω τον “Πέτρο και Παύλο” acapella με ισοκρατηματα, 5ες, 3ες, 4ες κλπ, είναι απλά μια κοροϊδία.

Είχα ανεβάσει ένα βίντεο με το Ποταμό, όπως ονομάζεται ένας σκοπός στη Νότια Ροδο, διαφορετικός από τον Αρχαγγελιτικο, παρόλα αυτα, ίδιο όνομα. Μου είχαν σχολιάσει απο κάτω, ότι, ότι και να πειράξεις-αλλαξεις πάντα το πρωτότυπο-αυθεντικό θα είναι καλύτερο από κάθε αποτέλεσμα.

Και πράγματι έτσι είναι, γιατί η Φραγκοσυριανή έγινε αγαπημένο τραγούδι όπως είναι, και όχι όπως παιζεται σε rave party για “να σπάσουμε πλάκα”.

@nikos_tzellos δεν είμαι βέβαιος πως είναι έτσι τα πράματα. Αυτή η αγνότητα και καθαρότητα εκτελέσεων είναι νέα μόδα. Αν δούμε προπολεμική δισκογραφία: Παπαγκίκα, Νταλγκάς Ρόζα κλπ κλπ κλπ λένε τραγούδια απο παραδόσεις που δεν τους είναι απαραίτητα γνωστές σε μεγάλο βαθμό. το ακους άλλωστε και απο τις ερμηνίες, οι οποίες αποκλίνουν σε ύφος και ρυθμική αγωγή απο άλλες, αλλά και πάλι μια χαρά τις ακούμε και τις μελετάμε

Αν δεν αλλάζαμε ποτέ τίποτα δεν θα υπήρχε ποτέ νέα μουσική.

Υπήρξε λοιπόν μια εποχή που οι μουσικοί πιάνανε ένα κομμάτι στα χέρια τους και το παίζαν στο γλέντι, στην Αμερική η οπουδήποτε για να γλεντήσει ο κόσμος.Αυτή ήταν η δουλειά τους και την κάνανε αυθόρμητα και ειλικρινά.

Τώρα φαίνεται πρέπει να κάνουμε ολόκληρη εθνομουσικολογική έρευνα για να παίξουμε ενα μπάλλο, μην αλλάξουμε καμια νότα απο την τάδε ηχογράφηση και μας περάσουν για ασεβείς ή άσχετους “στα σχόλια απο κάτω”.

το "χαλασμένο τηλέφωνο"είναι τεράστιο μέρος της παράδοσης και χωρίς αυτό , καταλήγουμε να βαλσαμώνουμε τις μουσικές.

Αν θες να ακούσεις τον τάδε μπαλλο όπως τον παίζει ο ταδε λυράρης το 68, βάλε το δίσκο.Έτσι μελετάμε όλοι οι λυράρηδες.

αν θελεις να ακούσεις ποσο διαχρονική είναι αυτή η μουσική, πήγαινε σε ένα γλέντι με καλούς μουσικούς και δες πως ερμηνεύουν σήμερα.Και αυτό αλήθεια μπορεί να είναι.

3 Likes

Και ο Βραχνάς κάποια κομμάτια τα παίζει με τον τρόπο που τα είχε απομνημονεύσει και παρέκκλιναν του πρωτοτύπου, εδώ αμφιβάλλω αν θα έλεγε κάποιος κάτι. Εγώ σίγουρα όχι!
Αναφέρομαι σε τροποποιήσεις που χαλάνε το παλιό και ούτε προσφέρουν κάτι ουσιώδες καινούριο!

Δεν διαφωνούμε εδω! Με αυτό τον τρόπο πέρασαν και οι διάφοροι σκοποί από γενιά σε γενιά και υπάρχουν οι διάφορες παραλλαγές τους. Αυτό ακριβώς εννοώ, ότι δεν είναι απαραίτητα κακό το νέο, αλλά για να θεωρηθεί και καλό και πρέπει να είναι άξιο σύγκρισης του προηγούμενού του!