Το Σιτάρ είναι έγχορδο ινδικό μουσικό όργανο κυρίως περιοχών της Ινδίας.Στα πολλά posts που διάβασα διαπίστωσα ότι το Σιτάρ είναι ότι πρέπει για πειραματισμό στην Just Intonation.
Στην Ελλάδα χρησιμοποιείται σε ορχήστρες ??
Όχι, στην Ελλάδα το σιτάρ (ινδικό, περσικό ή άλλο) δεν έχει σχεδόν καθόλου διάδοση.
μόνο η κιθάρ’ και τα παξιμάδια από κριθάρ’ και σιτάρ’…
Χα!χα!χα! Νίκο και κάνα ψαρ’ μέσα-μέσα!!!
Κάτι συναρπαστικό για τους μουσικούς Μπάσσο. Το ʽ[SIZE=4]ʼWarwickJust Intonationʼʼ:
Εδώ ο μουσικός μπάσσου έχει στη διάθεση του , αντί τη χρωματική κλίμακα των 12νοτών δηλαδή Equal Temperament –, 59 διαφορετικές νότες και ποικιλίατονικοτήτων Ματζόρε – Μινόρε και μυριάδων δρόμων γεγονός που επεκτείνει τηβασική γλώσσα της μουσικής. Δείτε το ΕΔΩ:
Χα χα, ωραία πλάκα κάναμε με σιτάρ, κριθάρ, κιθάρ, ψάρ… Μην μας διαφεύγει όμως ότι το όργανο σιτάρ, το τάρ (χορδή), το τουρ (τόξο), η κιθάρα, το όργανο dotar κλπ έχουν όλα στενότατη ετυμολογική συγγένεια μεταξύ τους!
1 «Μου αρέσει»
Εδώ το Ορθοτονοφώνιο, ένα είδος αρμονίου (αερόφωνο απ’ ό,τι καταλαβαίνω) με 72 νότες στην οκτάβα. Η παρουσίαση είναι στα γερμανικά και δεν ξέρω τι λέει.
Εδώ μερικές πληροφορίες στα αγγλικά. Περισσότερες κατόπιν εγγραφής. Το σάιτ είναι η ονλάιν εκδοχή του μουσικού λεξικού Grove, ενός μνημειώδους έργου για «τα πάντα σχετικά με τη μουσική» (μερικές δεκάδες τόμοι-τούβλα στην έντυπη μορφή, εκατοντάδες συντάκτες ο καθένας για τον τομέα της ειδικότητάς του, διαρκείς επανεκδόσεις).
Υπάρχει και άρθρο στη γερμανική (και μόνο) Βικιπαίδεια.
Δύο πανομοιότυπα παναρμόνια είχαν κατασκευαστεί, δεν ξέρω πού βρίσκονται σήμερα. Πριν πάρα πολλά χρόνια είχα παρακολουθήσει μίαν εκδήλωση, όπου και παίχτηκε το όργανο. Το άκουσμα ήταν εντυπωσιακά αναπάντεχο, αφού ακούγοντας αρμόνιο δεν περιμένεις ασυγκέραστα διαστήματα και σκέφτεσαι, προετοιμαζόμενος, -μα, θα τα καταφέρει σωστά; Η ιδέα ήταν πράγματι του Ψάχου, το χρηματοδότησε η Εύα Σικελιανού και παραγγέλθηκε στη Γερμανία.
Βλέποντας το «ορθοφώνιον» μπορώ να βεβαιώσω, έχοντας δει και το παναρμόνιον, ότι τα πλήκτρα του δεύτερου δεν μου φάνηκαν περισσότερα από τα όσα ενός «κανονικού» οργάνου. Το πώς τα κατάφερνε το παναρμόνιον ειδικά στις έλξεις, δεν το ξέρω, όπως επίσης δεν ξέρω αν έβγαζε διαφορές διαστημάτων μεταξύ σκληρού και μαλακού χρώματος, που σχεδόν είμαι σίγουρος ότι όχι, δεν έβγαζε. Επίσης, δεν ξέρω τί ακριβώς συμβαίνει και με τον τρίτο ήχο του διατόνου, που είναι σκληρός. Και τέλος, ξέρω μέσω της εις άτοπον απαγωγής ότι το όργανο, λίγο μετά την άφιξή του ξεχάστηκε παντελώς.
με μια εξαίρεση
Δεν τους ξέρω, τους ανθρώπους…
Σ’ αυτό το αφιέρωμα, μπορείς να τους δεις σε φτγρ του 1971 μ’ ένα γιαϊλί ταμπούρ!
…Πράγμα που μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση. Με το σιτάρ, το περίεργο είναι πού το βρήκαν, όχι πώς το σκέφτηκαν (απλό: το σκέφτηκαν από τους Μπιτλς). Το γιαϊλί ταμπούρ όμως;!..
Το έπαιζαν με δοξάρι;
Δεν ξέρω σε ποιο τραγούδι το έπαιζαν. Στη φωτογραφία, όπως βλέπεις, απλώς το βαστάνε.
μα, και στο τραγούδι που ακούσαμε, το σιτάρ απλά κάποιος το κράταγε. Ε, και μιά φορά σε κάθε μέτρο, εκεί κοντά στη μπότα, λίγο πριν ή λίγο μετά, έδινε μία σε μία χορδή, να ακουστούν και οι συμπαθητικές.
Προσωπικά, άκουγα μια νότα τόσο μπάσα που δεν καταλάβαινα τον τόνο της. Είναι εξακριβωμένο ότι ήταν σιτάρ και όχι τανπούρα; (Η τανπούρα μοιάζει εξωτερικά με το σιτάρ, αλλά έχει 4 χορδές που παίζονται αποκλειστικά ανοιχτές, κουρδισμένες σε κάποια στοιχειώδη συγχορδία τύπου τονική + 4η Χ2, μόνο για ισοκρατήματα.)
Η εισαγωγή από το 0:12 είναι παιγμένη με σιτάρ (και ένα πνευστό, ίσως φλάουτο ή φλογέρα)
Ααα! Εγώ νόμιζα ότι η εισαγωγή είχε φλάουτο και κιθάρα! Επομένως ο παίκτης του σιτάρ, μόλις που είχε αρχίσει να μαθαίνει τις ιδιαιτερότητες του οργάνου, αλλά δεν ένοιωθε ακόμα σίγουρος να τις εφαρμόσει παίζοντας τη μελωδία, παρά μόνο στη μπότα, όπου ακούγονται και οι συμπαθητικές. Κατά τ’ άλλα, είτε σιτάρ (15 ή και περισσότερες χορδές) είτε αλβανικό ικιτέλι (δύο μόνο χορδές) ή σέρβικο γκουσλέ (μία μόνο χορδή), ίδιο πράμα…
(Περικλή, η τανπούρα (ταμπουράς ντε!) δεν έχει συμπαθητικές χορδές)
Έχει τζαβάρι, που δημιουργεί αυτό τον χαρακτηριστικό «ινδικό» απόηχο.
Εδώ μιλάμε για συμπαθητικές συνηχήσεις, που ακούγονται καθαρά. Ο χαρακτηριστικός απόηχος είναι το drone, ο βόμβος, κάτι διαφορετικό