Καλησπέρα σας, μελετάω κλίμακες από το βιβλίο του κ.Παφρανιδη.θα ήθελα την άποψη σας.
Έτυχε και το κοιτούσα χτες που το είχε πάρει ένας μαθητής μου. Στην αρχή έχει κάποια καλά στοιχεία σχετικά με την πένα και κάποιες δαχτυλοθεσίες, αλλά εκεί που αρχίζει τις κλίμακες είναι κόπυ-πάστε από τα εγχειρίδια του πιάνου. Αυτό το έχω δει σε όλες τις μεθόδους, μήπως έχει κάποια σχέση με το ολοκαίνουριο πτυχίο μπουζουκιού; Δηλαδή δεν βλέπω κανένα νόημα να αραδιάζονται με τη σειρά όλες οι κλίμακες με διέσεις και υφέσεις, ματζόρε φυσικές μινόρε και αρμονικές, ακόμα και μελωδικές που έχουν να χρησιμοποιηθούν από την Bouree του Μπαχ…
Για μένα είναι χρήσιμο κάποιος να μαθαίνει τις βασικές τονικότητες του μπουζουκιού, δηλαδή τις δύο πρώτες από κάθε σειρά πεμπτών (ντο, σολ-ρε, φα-σιb) και τις σχετικές αρμονικές μινόρε. Από κει και πέρα να κατανοήσει πώς γίνεται η μεταφορά τονικότητας στα συγκερασμένα μακρυμάνικα λαουτοειδή (δηλαδή με μεταφορά των θέσεων μπρος πίσω στην ταστιέρα) και να μάθει καλά τις ανοιχτές θέσεις που είναι η ψυχή του οργάνου.
Από κει και πέρα, το βάρος πρέπει να δοθεί στα 3/4/5χορδα και τους δρόμους, και οι κλίμακες να κατανοηθούν μέσα από αυτά. Δηλαδή η φυσική μείζονα κλίμακα ως δυο όμοια 4χορδα (Τ-Τ-Η), και τα ματζόρε/μινόρε ως δρόμοι και όχι ως κλίμακες. Στην τελική μπουζούκι θέλει να παίξει κάποιος, ούτε μαντολίνο ούτε κιθάρα.
2 «Μου αρέσει»
Ευχαριστώ για τις απόψεις σας. Αυτό που με προβληματίζει είναι ότι στη φωτογραφία η κλίμακα λαb ξεκινά από το έβδομο τάστο στη μουργκάνα που νομίζω είναι το λα…
1 «Μου αρέσει»
Κλασικό λάθος κόπυ-πάστε που ξέφυγε από την επίμέλεια/διόρθωση, υπάρχουν και σε άλλα βιβλία τέτοια λάθη.
1 «Μου αρέσει»
Τα νούμερα 124, 125, τι σημαίνουν; Έχουν προηγηθεί άλλες 123 κλίμακες και είμαστε ακόμη στο ματζόρε;
Πολλή ύλη ρε παιδί μου!
Πραγματικά από ένα βιβλίο 230 σελίδων μεγάλου μεγέθους, καμιά κατοστή είναι τα κόπυ πάστε με τις κλίμακες. Ματζόρε, φυσικό μινόρε, αρμονικό μινόρε, μελωδικό μινόρε. Για δρόμους ούτε κουβέντα, αν θυμάμαι καλά αναγγέλονται για το τεύχος 2 που ακόμα δεν βλέπω να έχει εκδοθεί.
Και είναι κρίμα, γιατί όπως είπα στην αρχή έχει αρκετά καλά στοιχεία. Το είχα ξεφυλλίσει και είχα δει μια πρόοδο σε σχέση με άλλες μεθόδους μπουζουκιού. Αν ξαναπέσει στα χέρια μου θα γίνω πιο συγκεκριμένος.
Ιδού και τα περιεχόμενα.Εχει αρκετά παρόμοια λάθη στη δακτυλοθεσια.Μου άρεσε που είχε ταμπλατουρα και ένδειξη ποιο δάκτυλο να χρησιμοποιείς αλλά δεν είναι σίγουρο.Με βάση και την τιμή του περίμενα τουλάχιστον να μην έχει λάθη.
Το ίδιο και ο Τρίγκας. Καλά στοιχεία, πράγμα ασυνήθιστο (οι περισσότερες μέθοδοι που κυκλοφορούν νομίζουν ότι το μπουζούκι είναι κιθάρα), αλλά κι όλο δώσ’ του ματζόρε-μινόρε από όλες τις τονικότητες, λες και μαθαίνει κανείς μπουζούκι για να γίνει ο μπουζουξής της συμφωνικής ορχήστρας. Νομίζω θα έπρεπε κανείς να εστιάζει καταρχήν στις ρε και σολ και τις σχετικές σχετικότητες (φα ματζόρε, λα χιτζάζ etc.), και μετά λόγω κουρδίσματος είναι εύκολο και το όποιο τρανσπορτάρισμα χρειαστεί.
2 «Μου αρέσει»
Ναι, και η μέθοδος του Τρίγκα έχει πολλά καλά στοιχεία (πένα, τοποθέτηση δαχτύλων, κράτημα οργάνου και άλλα).
Τα περιεχόμενα του κεφ. 4 θα μπορούσαν, ολόιδια, να περιλαμβάνονται σε βιβλίο ευρωπαϊκής θεωρίας. Το πολύ πολύ να έλεγε «μείζονες-ελάσσονες» αντί «ματζόρε-μινόρε». Παραμέσα δεν ξέρω τι γίνεται, αλλά καθώς τα περιεχόμενα είναι συνήθως από τα πρώτα πράγματα που κοιτάει ο αναγνώστης ή ο υποψήφιος αναγνώστης, δε σε προϊδεάζει ότι πρόκειται για ένα όργανο που η μουσική του δεν είναι η ευρωπαϊκή (όσο κι αν έχει στοιχεία κοινά ή δανεισμένα).
Το ίδιο και τα περιεχόμενα του κεφ. 1, αλλά εκεί είναι δικαιολογημένο: εφόσον σ’ όλο το βιβλίο χρησιμοποιείται το πεντάγραμμο, προτάσσεται ένα κεφάλαιο με τις οδηγίες χρήσης του πενταγράμμου, οι οποίες είναι όντως οι ίδιες όπως στην ευρωπαϊκή μουσική. Το κεφ. 2 είναι που ανοίγει το κυρίως θέμα, το μπουζούκι. Υποθέτω πως θα περιέχει μουσικά παραδείγματα (έστω και μόνο για να δείξει το κούρδισμα), γραμμένα σε πεντάγραμμο, οπότε αυτό το κεφάλαιο δεν μπορούσε να μπει πρώτο: έπρπε να προηγηθεί αυτό που τελικά είναι πρώτο.
Αλλά οπωσδήποτε απ’ όλα αυτά δε γίνεται καθόλου εμφανής η πληροφορία ότι ετούτο το όργανο χρησιμοποιείται στην ελληνική λαϊκή μουσική, η οποία έχει δικούς της κανόνες, άλλους από της ευρωπαϊκής, που όλοι περιστρέφονται γύρω από μία κεντρική έννοια: τον δρόμο. Φυσικά, μπορεί αυτό να αποσαφηνίζεται παραμέσα. Γιατί βέβαια δε μιλάς για ένα όργανο χωρίς να μιλήσεις για τη μουσική του.
_____________________________________
Edit: Άραγε στον δεύτερο τόμο, όταν μπει στους δρόμους, θα σημειώνει τις μόνιμες αλλοιώσεις τους στον οπλισμό; Ή ο οπλισμός θα είναι μόνο με βάση τις κλασικές μείζονες και ελάσσονες κλίμακες, και καθετί άλλο θα μπαίνει ως τυχαία αλλοίωση; Θα γράφει π.χ. το Ρε Χιτζάζ με οπλισμό Μι ύφεση και Φα δίεση;
1 «Μου αρέσει»
Παρότι συμφωνώ, ας θέσω ενα προβληματισμό: Οι ανάγκες κάθε μπουζουξή ειδικά 4χορδου σήμερα μπορεί να αποκλίνουν λίγο απο την παράδοση. Δηλαδή , αποκλείεται να πας για δουλεια κάπου και να σου πούνε: ρίξε το τραγούδι 1 ημιτόνιο; Θα ήταν σίγουρα περίεργο αλλα νομίζω πλέον ακούμε και μουσική παιγμένη σε ζόρικες τονικότητες. Αν κάποιος τις θέλει και τις χρειάζεται, ίσως καλώς υπάρχει και η ύλη να εξασκηθεί. Στην μικρή μου εμπειρία με τροπική μουσική αυτός ήταν πάντα ο περιορισμός μου: για να βρεθώ με μια φωνή όπως θέλει να παίζεται το όργανο πρέπει συχνά να αλλάξω κούρδισμα, το οποίο δεν γίνεται όσο στο παρελθόν και εχει τα δικά του προβλήματα. Αφού λοιπόν δεν αλλάζουμε κούρδισμα, ίσως πρέπει να δουλέψουμε άλλες βάσεις.
Μα δεν είπα να μην τις μάθει όλες κάποιος, ούτε να μην ξέρει τον οπλισμό κλπ. Αυτό ας γίνει σε βάθος χρόνου, όχι απλά να αραδιαζει όλες τις τονικότητες σε ένα βιβλίο για αρχάριους. Και μάλιστα χωρίς να εξηγεί την μεταφορά στην ταστιέρα και χωρίς να έχει καν τον κύκλο των πεμπτών που είναι βασικό εργαλείο και έχει συμπυκνωμένη όλη την θεωρία και την αρμονία.
@alk όπως έγραψα και παραπάνω, μαθαίνεις τις πρώτες 5 βασικές τονικότητες (σε πολύ γενικές γραμμές αρκεί ένας δαχτυλισμός που μεταφέρεται σε όλη την ταστιέρα). Έπειτα, με αυτόν τον απλό τρόπο μεταφοράς και με σημάδεμα 1η-5η-8η στην ταστιέρα, παίζονται όλες οι τονικότητες -ακόμα και αυτές “στις χαραμάδες” που λέμε.
1 «Μου αρέσει»
Πολύ σωστό, μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ότι στο κυρίως σώμα του βιβλίου δεν έχει ούτε ένα κομμάτι σαν παράδειγμα, δεν μιλάμε καν για γνωριμία με το ρεπερτόριο.
Κι εγώ με αυτόν τον τρόπο συμφωνώ, να υπάρχει μια κατανόηση των δρόμων και αυτό να φαίνεται στον οπλισμό.
Αν έχεις παίξει και μελετήσει ΟΛΕΣ τις ματζόρε κλίμακες στην ταστιέρα, έχεις κερδίσει κάτι πολύ μοναδικό στο μπουζούκι.
Αυτό για να το καταλάβεις, πρέπει να το έχεις κάνει.
Αν δεν το έχεις κάνει, δεν μπορείς να το καταλάβεις.
Αν δεν σε πείθει μια μέθοδος, κακό του κεφαλιού σου.
Αν θες να παρακάμψεις αυτό το στάδιο, δικαίωμά σου, πάλι μπορεί να μάθεις μπουζούκι και χωρίς αυτό.
Αυτά από μένα.
Δεν διαφωνώ, κι εμένα με έχει βοηθήσει να ξέρω απέξω οπλισμούς και θεσεις στις 12 τονικότητες. Όμως θεωρείς ότι ειναι το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να μάθει ένας αρχάριος; Πριν παίξει κομμάτια, πριν μάθει δρόμους;
Και ο συγγραφέας αυτό υποστηρίζει.Πριν μπεις στους δρόμους, μάθε αυτά και σαν χαρτογράφηση ταστιέρας σου λέει.Αφου αγόρασα το βιβλίο, θα τις μάθω.Δεν έχω καταλάβει όμως πότε να τις αφήνω για να προχωρήσω παρακάτω.Αυτη τη στιγμή παίζω τις ματζόρε με 260bpm και προσπαθώ να τις παίξω και χωρίς να κοιτάω την ταστιέρα.Καλά δεν είναι;
ναι, γιατί όχι;
αν ξεκινάει ένα παιδάκι μπουζούκι σε μικρή ηλικία με συστηματικό στόχο, ας παίξει κλίμακες αν η μέθοδος που ακολουθεί ο δάσκαλος αυτό προτείνει.
Λες να πάει στο καπηλειό και θα περιμένει η παρέα να τους μερακλώσει; 
Φυσικά και με συνδυασμό κάποια επιλεγμένα τραγούδια πάνω σε κάποιες κλίμακες…
Θα πω την δική μου εμπειρία όσων αφορά ιεραρχίες βάσεων: κάνοντας δυτική μουσική έχουμε όλες τις τονικότητες λίγο-πολύ ίσες στο κεφαλι μας, (οκ εκτός κάποιων που ξέρουμε οτι δεν πέφτουν ποτέ). Μπαίνοντας λοιπόν ως αυτοδίδακτος σε παραδοσιακό βιολί, έπαιζα ότι τονικότητα μου ζητούσε η κάθε φωνή, έχοντας μάλιστα και τον αέρα του τρανσπόρτου που θεωρούσα οτι είναι ένα είδος δεξιοτεχνίας που κατείχα. Πάω λοιπόν πρώτο σεμινάριο με λύρα στον Βούλγαρη.Μου λέει: θα ρίξουμε το όργανο 1 τόνο να παιξουμε ανοιχτό Ντο. Λέω εγω με αφέλεια: Σίγα δασκαλε ένα πατημένο Ντό δεν ξέρω να βγάλω; Και όμως σε 1-2 μέρες κατάλαβα οτι ο ανθρωπος ήθελε να με μάθει την ιεραρχία των χορδών, αρμονικές συνηχήσεις και γενικά μια τροπική προσέγγιση που δεν γνώριζα καν οτι υπάρχει. Πλέον σχεδόν αρνούμαι να παίξω πολύ κλειστες θέσεις ακόμα και αν γνωρίζω οτι με διάβασμα βγαίνουν. Αν η φωνή ζητάει ουσακ απο ντο…ε μπορεί και απο σι που σονάρουν τα όργανα..δεν θα παθει κάτι. Με αυτό το σκεπτικό, αν έδειχνα σε κάποιον να παίζει θα ξεκινούσα εξηγώντας αυτή τη φιλοσοφία. Όχι οτι εκεί τερματιζει η μουσικη. Αλλα καλό θα είναι η τεχνικη υποστηριξη κάθε μεθόδου να στοχευει κάπου. Το να παιξεις Σολ μπεμόλ ματζόρε που στοχεύει; Σε εμένα πουθενά, άρα δεν θα κάτσω να μάθω πράγματα που δεν θα δουλέψω ποτέ, ας μάθω αυτα που χρειάζομαι. Αν κάποιος χρειάζεται Σολ μπεμολ, καλώς υπάρχει και το βιβλίο. Υπάρχουν πλέον 1002 πράματα και μουσικές που παίζονται στο μπουζούκι.
2 «Μου αρέσει»
Μπάμπη δεν σε κάλυψε αυτό το ποστ; Δεν λέω να μην παίξει ποτέ από σολ#, απλά να ξέρει πώς να την βγάλει από το σολ ή το λα που θα ξέρει καλά πάνω στο όργανο.
Νοιώθω ότι πρέπει να επαναλάβω την διευκρίνηση πάνω σε αυτό που έγραψα…
Στην κλασσική μουσική αυτά χρειάζονται γιατί υπάρχουν κομμάτια που περνούν από διάφορες τονικότητες. Παλιά νομίζω αυτή ήταν και η δεξιοτεχνία του δυτικού αυτοσχεδιαστή σε ένα πρελούδιο ή σε μια καντέντσα, να πάει σε διάφορες άλλες τονικότητες και να καταφέρει να γυρίσει πίσω. Όπως στην ανατολική μουσική μπορεί να περάσουμε σε άλλα μακάμ κλπ.