Εδώ ο Θοδωρής Ζήρας, κιθαρίστας, προτείνει ιδέες για να κάνουμε μια κλασική, χιλιοπαιγμένη ακολουθία συγχορδιών πιο «ενδιαφέρουσα», προσθέτοντας νοτούλες σε κάθε συγχορδία ανάλογα με τα δάχτυλα που μας περισσεύουν.
(Παρεμπιπτόντως: βρίσκω ότι είναι ενδιαφέρουσες και χρήσιμες γνώσεις ακόμη και για όποιον παίζει μουσικές όπου, κατ’ αρχήν, τέτοια πράγματα ούτε θα χρειαστούν ούτε θα ταίριαζαν -είναι σαφές ότι δεν απευθύνεται σε ρεμπέτες- αλλά δε βλάφτει να τα ‘χουμε κι αυτά υπόψη μας. Και βρίσκω επίσης ότι τα λέει καλά, κρίνοντας από το πρώτο και μόνο βίντεο που είδα, μόλις τώρα.)
Ως πρώτο παράδειγμα λοιπόν, παίρνει μια συγχορδία Μι- και προσθέτει τη νότα Φα#. Το Φα# είναι η δεύτερη του Μι, επομένως η συγχορδία περιλαμβάνει (αν παραβλέψουμε σε ποια οκτάβα είναι η κάθε νότα) τις βαθμίδες Ι, ΙΙ, ΙΙΙ και V, αντί Ι-ΙΙΙ-V που είναι η απλή συγχορδία.
Εδώ λοιπόν διευκρινίζει: «επειδή δεν μπορεί μια συγχορδία να περιλαμβάνει και 2η και 3η, το Φα# δε θα το πούμε δεύτερη, θα το πούμε ένατη. Άρα η συγχορδία δεν είναι Μι μινόρε sus2, αλλά Μι μινόρε ad(?)9».
Τι είναι το sus? Το έχω δει αλλού, και προφανώς -με βάση όσα λέει το βίντεο- δε θα ήταν sus2 αφού απαγορεύεται, υπάρχουν όμως sus με άλλα νούμερα.
Και επίσης, τι είναι το ad? Είπε όντως ad ή δεν το άκουσα σωστά; Μήπως έχει σχέση ότι εδώ, μετά τις τρεις βασικές βαθμίδες Ι-ΙΙΙ-V, πεταχτήκαμε κατευθείαν στην 9η χωρίς να συμπεριλάβουμε και την 7η, όπως θα κάναμε σε μια συγχορδία που λέγεται απλώς «ενάτης»;
______________________
Με την ευκαιρία, να ρωτήσω και κάτι άλλο. Μια συγχορδία εβδόμης μπορεί να έχει μικρή ή μεγάλη τρίτη, και μικρή ή μεγάλη έβδομη, π.χ. Ντο - Μι ή Μιb - Σολ - Σι ή Σιb. Πώς ακριβώς τις ονομάζουμε για να δώσουμε όλες αυτές τις πληροφορίες;