Εγώ ξεκίνησα με κιθάρα. Επειδή τότε περίσσευαν οι κιθάρες και λείπανε τα μπουζούκια, παρατάω το κιθαρόνι και πιάνω ένα τρίχορδο για να είμαι περιζήτητος. Εννοείται ότι το έπαιζα σαν τετράχορδο και με τα πέντε δάχτυλα, μαζί με τον τον αντίχειρα που τον λένε και “bingo” έπιανα τη μπουργκάνα με “καβουράκι”, καθώς και τον τέταρτο τον λεγόμενο και “ωτίτη”.
Και άμα έβλεπα κανέναν στη παρέα να κάθεται και να μην τρώει ή να καπνίζει, του ζήταγα να βάλει κι αυτός κάνα δαχτυλάκι για βοήθεια. Και πάλι δε φτάνανε! Για την τοτινή μουσική μου κατάντια, κατηγορούσα την έλλειψη δαχτύλων που είχε ξεσπάσει σαν κρίση, όπως σήμερα με το ευρώ. Τότε, όχι πέντε, δεκαπέντε δάχτυλα να είχα σε κάθε χέρι, πάλι δε θα μου φτάνανε έτσι όπως είχα πάρει φόρα να ξεπεράσω το Χιώτη μαζί με τον Λεμονόπουλο.
Με τα χρόνια, άρχισα να παρατηρώ ότι για τις αργές πενιές (που είναι και του γούστου μου) όχι τέσσερα, ούτε τρία δε χρειάζονται. Και με δύο κάνω τη δουλειά μου ωραιότατα. Αυτή η παρατήρηση επιτάχυνε την κατηφόρα μου.
Ξέχασα να σας πω ότι από την αρχή (απ’ τη κιθάρα) ώς σήμερα πήγαινα απ’ το κακό στο χειρότερο. Αυτό μόνον εγώ το κατάφερα. Δηλαδή να ξεκινήσω σε μικρή ηλικία με κάποιες μουσικές ικανότητες και να τις χάνω σιγά σιγά μέχρι σήμερα που τις έχω πλέον χάσει όλες και χρωστάω και μερικές στον Νικόλα το Στεφανάκη που μου έκανε και μαθήματα. Ημουν κάτι σαν τον Μπέντζαμιν Μπάτον αλλά στη μουσική.
Εκείνη την περιοδο λοιπόν κατηγορούσα την πεισματική χρήση όλων των δαχτύλων για την τοτινή μου μουσική κατηφόρα.
Αργότερα, καθώς συνέχιζε η παρακμή μου, διαπίστωσα ότι και κανένα δάχτυλο να μην χρησιμοποιήσω δεν πειράζει, διότι είχα σχηματίσει την εντύπωση ότι έτσι κι αλλιώς κανείς δεν ακούει. Μετά απ’ αυτή τη παρατήρηση, κατήργησα εύκολα και γρήγορα τόσο τον αντίχειρα όσο και τον ωτίτη. Έπαιζα δηλαδή επιτέλους όπως οι σωστοί μπουζουξήδες: Με τα τρία!
Αυτό παράγινε όμως, οι πενιές μου άρχισαν να γίνονται πολύ ελλειπτικές, ο κόσμος όχι μόνο δεν άκουγε τι παίζω, είχαν αρχίσει να δείχνουν εμπράκτως τη δυσφορία τους, πετώντας μου “κατά λάθος” μικρά κομμάτια τροφής κ.λπ.
Ετσι πέρασα και μια περίοδο που κατηγορούσα το τέταρτο δάχτυλό μου που καλόμαθε τόσα χρόνια και αρνείται πεισματικά να συμμετάσχει σ’ όλη αυτή τη φασαρία που παράγουν τα άλλα τρία.
Τώρα πια χωρίς το 4ο δάχτυλο έχω ξεχάσει πως πιάνεται το Λα-ματζόρε στο τρίχορδο. Όχι ότι έχει πολύ σημασία, γιατί δεν θυμάμαι που το έβαλα. Το τρίχορδο όχι το δάχτυλο.
Επίσης, φίλε alk, διαφωνώ με τον τίτλο του θέματος “ΤΕΤΑΡΤΟ ΔΑΧΤΥΛΟ” διότι όπως πέρναγε η γυναίκα μου και το είδε, έριξε και μια ματιά σε εμένα που έγραφα όλο αυτό το κατεβατό, με προσπέρασε και απʼ το βάθος του διαδρόμου ακούστηκε ένα “τσκ, τσκ, σα δε ντρέπεσαι να κάνεις e-sex στην ηλικία σου”. Και άντε να της αποδείξω ότι δε φταίω εγώ, φταίει ο alk που δεν τον ξέρω.
