Καλημέρα Γιάννη!
Η ερώτησή σου είναι πολύ ενδισφερουσα, και απαντάται με πολλούς τρόπους. Με βάση τις δικές μου μουσικές γνώσεις, θα προσπαθήσω να ξεκαθαρίσω τα πράγματα για εσένα όσο πιο πολύ μπορώ.
90% της ώρας, ο τραγουδιστής / η τραγουδίστρια πράγματι θα ξεκινήσει τραγουδώντας μια από τις τρεις νότες που βρίσκονται σε μια συγχορδία. Ερχόμενος στα λόγια σου, παίρνω ως παράδειγμα το κομμάτι “Τα μάτια σου τα αράπικα” του Μάρκου Βαμβακάρη, το οποίο ξεκινάει με τη συγχορδία “Ρε ματζόρε” (ρε φα# λα). Η πρώτη νότα της μελωδίας στη φωνή είναι η νότα ρε.
Είναι πολλές οι φορές όμως που αυτό δε συμβαίνει, καθ’ ότι πολλά τραγούδια, ιδίως τα παλαιότερα ρεμπέτικα που αντλούν το μουσικό σύστημα των μακάμ της ανατολής, δεν αξιοποιούν τρίφωνες συγχορδίες, αλλά ισοκράτες στη συνοδεία μελωδικών γραμμών. Στο τραγούδι “Μάγκες μου συνμορφωθείτε” του Γιοβάν Τσαούς, τη στιγμή που ο Στελλάκης τραγουδάει “μάγκες”, η νότα στη συλλαβή “μα” δημιουργεί διάστημα μεγάλης έβδομης (7ης) με τη θεμέλιο νότα της συγχορδίας. Το άκουσμα αυτό προέρχεται από τη προσέγγιση του μακάμ, και όχι από τη δυτικοευρωπαϊκή μουσική προσέγγιση που χαρακτηρίζει διαστήματα ως “τέλεια, σύμφωνα και διάφωνα”.
Είναι καλό όμως να επισημάνουμε σε αυτό το σημείο ότι η εξέλιξη του ρεμπέτικου και συνάμα του λαϊκού τραγουδιού βασίστηκε πολύ περισσότερο στην αξιοποίηση της δυτικής αρμονίας, με αποτέλεσμα πράγματι οι μελωδίες να εναρμονίζονται κάθετα σχεδόν όλη την ώρα με συγχορδίες που έχουν κοινή νότα με τη μελωδία. Για να γίνω πιο απλός: πες ότι τραγουδάς τη νότα φα. Η νότα φα είναι:
Η θεμέλιος της Φα ματζόρε συγχορδίας.
Η τρίτη (3η) της Ρε μινόρε συγχορδίας
Η πέμπτη (5η) της Σιb ματζόρε ή μινόρε συγχορδίας.
Άρα είναι πολύ συχνό να βρεις μία από τις παραπάνω εναρμονίσεις για αυτήν τη νότα. Αυτά αφορούν βασικές αρχές εναρμόνισης της δυτικής μουσικής που αντλούνται κυρίως από τη λόγια έντεχνη δυτικοευρωπαϊκή μουσική (ύστερο μπαρόκ, κλασσική μουσική, μουσική του ρομαντισμού κλπ). Φυσικά, υπάρχουν και άλλα είδη συγχορδιών, τα οποία συχνότερα ή σπανιότερα συναντώνται σε ρεμπέτικα και λαϊκά, ανάλογα το ύφος, την εποχή, τον δρόμο ενός κομματιού (πχ ραστ, χιτζάζ) κλπ.
Σε τραγούδια με έντονο το δυτικό αρμονικό ύφος, αυτό συμβαίνει σχεδόν κατά κανόνα. Ο Βασίλης Τσιτσάνης είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα “ορθής” κατά τα δυτικά πρότυπα εναρμόνισης σε κομμάτια του. Αξιοποίησε σε σπουδαίο βαθμό τη συγχορδιακή σκέψη για να δημιουργήσει μελωδίες, συχνά στις κλινικές ματζόρε - μινόρε, αλλά ακόμη και σε δρόμους που ταυτίζονται πιο εύκολα με δυτική εναρμόνιση (πχ κιουρντί, χιτζάζ, καρτσιγιάρ). Βλέπε: “Δηλητήριο στη φλέβα”, “Για να σε κάνω άνθρωπο”, “Σε λαχτάρισα αργιλέ μου”, “Δροσούλα”… σε πάρα πολλά! Ήταν πολύ σχολαστικός με την εναρμόνιση τολμώ να πω, και αυτό φαίνεται στη χρήση συγχορδιών ως αρμονικές βαθμίδες που σπάνια συναντώνταν μέχρι τότε, πχ η VI σε μινόρε κομμάτια (πχ: η Φα ματζόρε συγχορδία σε κομμάτι από τόνο λα ελάσσων).
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει λοιπόν να μελετήσεις και να ακούσεις μουσικά ιδιώματα στα οποία η μελωδία, φωνητική και μη, εμφανίζει ενδιαφέροντα διαστήματα. Πχ, στο πολυφωνικό ηπειρώτικο τραγούδι, δημιουργούνται πολύ ενδιαφέροντα διαστήματα σε σχέση με τον ισοκράτη (2ες, 4ες, 7ες), διαστήματα τα οποία η δυτική μουσική θα αποκαλούσε διάφωνα!
Για οποιαδήποτε περαιτέρω διευκρίνιση ή αναδιατύπωση, θα χαρώ να μου δώσεις ανατροφοδότηση.