Χειμερινοί Κολυμβητές - Η μαστοράντζα

Γιάννη, καθόλου δεν συμφωνώ με το ότι η εθνική μας συνείδηση προσδιορίστηκε ως ελληνική λόγω της γλώσσας. Το ζητούμενο δεν ήταν να προσδιορίσουμε μιάν όποια εθνική συνείδηση αλλά ΝΑ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, που να βασίζεται στους αρχαίους ημών προγόνους. Και ακόμα και αν η πλειοψηφία των συμπατριωτών μας δεν μιλούσε ελληνικά, και πάλι ελληνική θα τη θέλαμε. Παραδείγματα οι Αρβανίτες, Μακεδόνες Έλληνες κλπ. καθώς και η περίπτωση των Καραμανλήδων.

Τάσο, καμμία σχέση τα (ενδιαφέροντα, φυσικά) λεγόμενα της Αγγέλας Παπάζογλου με την έρευνα του Κοροβίνη, που φυσικά δεν είναι συναισθηματικά φορτισμένη.

Μία προσθήκη από εμένα θα μπή πιθανώς όταν διαβάσω το βιβλίο «Ιστορική γεωγραφία της μικρασιατικής Χερσονήσου», ενός Ιωάννη Καλφόγλου, εκδεδομένο στην Κων/λη το 1899 και γραμμένο στα καραμανλήδικα, παρόλο που ο συγγραφέας ήταν Πόντιος.

Ο Νίκος Πολίτης είπε τη φράση κλειδί : Το ζητούμενο ήταν… να προσδιορίσουμε μίαν Ελληνική Εθνική Συνείδηση, που να βασίζεται στους αρχαίους ημών προγόνους.
Μήπως το έλλειμμα (κοινής) εθνικής συνειδήσεως και η ιστορική α-συνέχεια κατέστησαν αναγκαία την αναδρομή και αναζήτηση βάσης στους αρχείους ημών προγόνους ; Είναι προφανές ότι η ιστορική διαμόρφωση του ελληνικού “έθνους”, η οποία ολοκληρώνεται μετά τη δημιουργία του ελλαδικού κρατικού σχηματισμού, υπό την σκέπη και την προσπάθειά του, είχε τέτοια εξέλιξη ώστε ο καθένας να δικαιούται να θεωρεί ως βάση της ανάλογα με την οπτική του γωνία και τον κύκλο των ενδιαφερόντων του, είτε τη γλώσσα είτε τη θρησκεία, είτε… είτε… Η συζήτηση δεν θα τελειώσει ποτέ, γιατί η ελληνική ιστορία είχε πάντοτε παρουσίες που διέψευδαν την δήθεν καθολικότητα των κοινών χαρακτηριστικών.

ΥΓ.: Στ’ αλήθεια απήλαυσα και το βιβλίο του Ζάχου και το δίσκο των Χειμερινών και θα ευχόμουν να πέφτουν συχνότερα στα χέρια μου τέτοια “προϊόντα”, που αν μη τι άλλο αισθάνομαι ότι ενεργοποιούν τις αισθήσεις και τη σκέψη μου (μπορεί και να με πείσουν ότι πρόκειται απλώς για νεκροφάνεια, ότι είμαι ακόμη ζωντανός)

Πρός Νίκο Πολίτη

Το εν λόγω βιβλίο του Καλφόγλου εκτός απο τα καραμανλίδικα κυκλοφορεί και στα νεοελληνικά?Αν ναι,που το βρίσκουμε?

Γεια σου Τάσο,

Ιδού ένα άρθρο στο Βήμα με πολλές πληροφορίες για το βιβλίο του Καλφόγλου:

http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=13893&m=S10&aa=1

Θα το ψάξω κι’ εγώ στα βιβλιοπωλεία στο Ίντερνετ.

Εύα

ευχαριστώ,εύα.

Στα καραμανλίδικα δεν κυκλοφορεί το βιβλίο στην Ελλάδα. Σε ελληνική μετάφραση το εξέδοσε το Κέντρο Μικρασιατικών σπουδών, Αθήνα 2002, ηλ. Διεύθυνση kms@otenet.gr

ευχαριστώ.ήδη πληροφορήθηκα σχετικά απο την εύα.

Η ευαισθησία μας στην “ανατολική πλευρά τής ψυχής μας” μάλλον είναι σαφής κι εξηγήσιμη. Οι ανατολικοί λαοί αγκάλιασαν, σεβάστηκαν και αφομοίωσαν τα “καλά” μας στοιχεία. Σε όλα τα πολιτιστικά επίπεδα. Καθώς και εμείς. Η αρμονική συνύπαρξη μας επί αιώνες το επιβεβαιώνει.
Αντίθετα, η Δύση ήταν σκληρή πολέμια σε κάθε τι “ελληνικό-ρωμαίικο”. Πάντοτε με σκοπιμότητες, συνειδητά και απροκάλυπτα, το σύνολο των δυτικών ιστορικών υιοθετεί τις πλαστές θέσεις της εποχής του Διαφωτισμού και της ανάπτυξης των εθνικισμών στην Ευρώπη -των εθνικιστικών εξάρσεων.
Μάλλον, για να έχουμε μια σφαιρική θεώρηση του πράγματος, πρέπει να ξαναδιαβάσουμε πολλά…
Το φραγκικό Χρονικό του λεγόμενου Φρεντεγκάρ, την “Ιστορία των Λογγοβάρδων” του Παύλου Διακόνου, τον Einhard που έγραψε τη βιογραφία του Καρλομάγνου γύρω στα 830 (από κει και ύστερα, κάθε δυτική πηγή ονομάζει “Γραικούς” τους ελληνόφωνους Ρωμηούς μέχρι τις μέρες κι είναι σαφείς οι πολιτικές σκοπιμότητες που υπαγόρευσαν την εφεύρεση διάφορων ονομασιών από τους δυτικούς).
Την εποχή του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού και μετά δημιουργήθηκαν δύο ρεύματα ανάμεσα στους Έλληνες διανοούμενους για την ταυτότητά μας. Από τη μια οι φιλοδυτικοί και κολακευμένοι από τα μεγάλα ονόματα της Ευρώπης (Γκαίτε, Μπάιρον, Σέλλεϊ -που υμνούσαν την επιστροφή στο κλασικό παρελθόν) με κύριους εκπρόσωπους τους Κοραή, Ι. Ρίζο-Νερουλό, Στ. Κουμανούδη και πολλούς άλλους μετέπειτα θιασώτες της καθαρεύουσας, της αττικίζουσας γλώσσας -για να γίνει πιο “αληθοφανής” η σχέση μας με τους αρχαίους. Από την άλλη το ρεύμα των δημοτικιστών και “Ρωμηών” (που δεν δέχονταν το “νέο-φορεμένο” Έλληνες) και υπερασπίζονταν την “Ρωμηοσύνη”, τη ρωμαίικη συνείδηση. Ο Δ. Καταρτζής (1730-1807) με το έργο του “Γνώθι σαυτόν”, ο Γ. Τυπάλδος-Ιακωβάτος, ο Αργύρης Εφταλιώτης, με την “Ιστορία της Ρωμηοσύνης” -1901- που ξεκινάει το 146 π.Χ., με την κατάκτηση της Ελλάδας από τους Ρωμαίους δηλαδή, και αργότερα πολλούς άλλους δημοτικιστές. Να ξαναθυμηθούμε τα κείμενα και τις επιστολές του Παλαμά και του Ψυχάρη. Μέχρι και την πολύτιμη λαογραφική μελέτη του ο Ι. Θ. Κακριδή “Οι αρχαίοι Έλληνες στη νεοελληνική λαϊκή παράδοση”.
Μακάρι να είχαμε πρόσβαση και στην ιστορία των ανατολικών λαών. Όταν οι Σελτζούκοι Τούρκοι άρχισαν να κατακτούν τα εδάφη της αυτοκρατορίας, από τον 11ο αιώνα, “Ρούμ - Ρωμαίους” μας ονόμασαν και οι Οθωμανοί τη χώρα που κατέκτησαν την ονόμασαν “Ρούμ-ιλί” (“χώρα των Ρωμαίων”) και από κει προέρχεται η λέξη Ρούμελη που μέχρι το 1912 δήλωνε όλη την ευρωπαϊκή Τουρκία (σχεδόν το σύνολο των Βαλκανίων).
Το όνομα “Ρωμαίοι-Ρωμηοί” αντιστοιχούσε σε μια εθνική συνείδηση διαφορετική απ’ αυτήν που συναντούμε στους δυτικούς λαούς, και απ’αυτήν που μεταφέρθηκε στο ελληνικό κρατίδιο μετά το 1830. Ιστορικά, ο όρος “Ρωμηός” καλύπτει κάτι ευρύτερο από το “Έλληνας” και προκαλεί διαφορετικούς συνειρμούς.

Πωπωωωωω… τι έχουμε να ξαναξεσκονίσουμε !


Κι όλα αυτά, εμπνεόμενη από την παραπάνω συζήτηση και επειδή χρωστάω (ακόμα) το εξαιρετικό κείμενο του Τούρκου καθηγητή Bulent Aksoy “Ρωμηοί συνθέτες στην Οθωμανική μουσική” (που αναφέρει τη διαμόρφωση της οθωμανικής μουσικής από τους “κατακτημένους” λαούς, και ειδικά τους Ρωμηούς -Ζαχαρία (?-1740), Πετράκη (?-1750), Γιωργάκη Σιβιλίογλου, Ηλία, Ουστά Γιάννη, Βασίλ εφέντη …κλπ.)

Ιωάννα καλησπέρα,
θάθελα τον ακριβή τίτλο του βιβλίου του Μπουλέντ Ακσόυ.

Τάσο, νομίζω ότι η Ιωάννα αναφέρεται στο κείμενο που συνοδεύει το σιντί για τους Έλληνες συνθέτες της Οθωμανικής μουσικής.

Δεν το έχω, αλλά βρήκα ένα κείμενο του Bulent Aksoy από μια άλλη ιστορική επανέκδοση, που το βρήκα επίσης εξαιρετικό. Το παραθέτω και σαν link και ολόκληρο.

Εύα

http://f1.parsimony.net/forum789/messages/14056.htm

Music Ottoman Music

This segment was compiled from an introduction written by Mr Bulent Aksoy Of Turkish Economic and Social History Foundation for the occasion of the release of “The Colour of Music” CD in 1996.

Origins and development of Classical Ottoman Music deserves special investigation as it has eventually given birth to the contemporary Classical Turkish Music.

Istanbul has been the centre of several musical genres and traditions since the ninth century. The focus of Byzantine liturgical music shifted from Syria and Palestine to Istanbul during that century. The surviving Byzantine chant formed and notated during the period until the end of 15th century. The conquest of Istanbul in the 15th century made it the centre of attraction for the musicians active in the elite Islamic cities of the Middle East. Alongside the Turks, the Ottoman Jews, Armenians and Greeks subsequently established their musical centres in Istanbul. Ottoman Classical Music is the product of this multicultural structure.

Ottoman society was composed of various religious and ethnic groups with each community having their own way of life, traditions, customs and mores. These cultures continued to exist for centuries influencing each other and resulting in a multicultural ‘mosaic’. During this process, Ottoman Music arose as an art music that stood above all the local, ethnic and religious musical conventions. Since this music created a sphere assimilating the musical taste of all Ottomans, it had the specific and social significance. In that regard, Ottoman Music is comparable to Classical Ottoman Architecture, which created a sweeping style that, stood outside the Local Architecture. One can easily see Byzantine influence in the great Architect Sinan’s work. Ottoman Music, in its formative years, combined the influences of Herat, Baghdad and Samarkand with those local Anatolian and Istanbul genres, setting up a new tradition.

The Ottoman Musical Tradition was not a closed one like the other elite traditions of the Middle East. It was open to people of humble social background, non-Muslims and other ethnic groups. Therefore it attracted musicians from Greek, Armenian, Jewish and Gipsy backgrounds - and it is this openness that made it an enduring tradition, which continues to this day. Musicians from non-Turkish and Non-Muslim communities were never regarded as strangers and never underestimated. They taught many Turks how to play the Tanbur, the Violin and the Ney - an instrument peculiar to Islamic Culture. As for the Turks, they were never concerned that they learned music from non-Muslim or non-Turkish masters. The best known example of this reception is the rumour that Sultan Selim III used to rise to his feet in respect when his Tanbur teacher Izak, a Jewish musician, came to his court. Other masters that come to mind are:

Zacharias , the eighteenth century Greek composer of Ottoman Music
Fresko Romano, also known as Tanburi Izak, a Jewish master of Music
Oskiyan, another Armenian master of the Tanbur
Ilya, a Greek composer with outstanding compositions
Ali Ufki, a Polish prisoner of war known as Albert Bobowski in the West
Demetrius Cantemir, (1673 - 1723), Prince of Moldavia
Hampartzum Limonciyan, (1768 - 1839), Chief Musician at Armenian Church
Other names include masters Tanburi Emin, Markar, Tatyos and Kemence masters Nikolaki, Levon Hanciyan, Latvaci Andon & Hristo as well as Bimen Sen, Izak Varon and numerous others.

There is a widespread theory that vocal and instrumental improvisations originate from folk music. The circulation of the improvisional forms did not cease when they reached the central culture of Ottoman Music. There have been cases when they were directed back to the peripheral ethnic cultures. Ottoman Jewish liturgical music borrowed classical Ottoman improvisation in the seventeenth century and used it in Istanbul
Synagogues ever since. Vocal improvisation has left important vestiges in the musical genres of Greece, Bulgaria, Macedonia and Romania.

Distinguished examples of Ottoman-Greek, Ottoman-Jewish, Ottoman-Armenian and Ottoman-Turkish music can be found in a magnificent CD called “Istanbul, the Colour of Music” which was released in 1996 by Boyut Muzik; e-mail: boyut@turk.net

The CD contains a collection of works performed at a concert called “The Distinction of Istanbul” on Saturday March 2, 1996. Greek, Armenian, Jewish and Turkish musical groups came together to present a feast of Ottoman Classical music on this occasion.

The surnames of musicians who presented this auspicious concert give us a hint about the undeniable contribution of Turkish non Muslims to the cultural heritage of Ottomans as well as the Modern Turkish State. These names include people of Greek heritage such as: Haryatidis, Eftimiadis, Parizyanos, Anastasiyadis, Angelidis, Haralambopoulos; Armenian heritage such as: Manukyan, Hagopyan, Cubukcuyan, Kucukyan, Semerciyan, Bogosyan; Jewish heritage such as: Kotzen, Varon, Dana, Sarfati.

We would like to thank them - and many others in the past - for their contributions to Anatolian music and culture.

Ναι Τάσο, όπως λέει η Εύα, αναφέρομαι στο 48σελιδο συνοδευτικό βιβλιαράκι του σιντί “RUM BESTEKARLAR” (Ρωμηοί συνθέτες στην Οθωμανική μουσική)-2001- Sony (Turkiye) της σειράς Osmanli Mozaigi / Mosaic of Ottoman.

Αν θες να διαβάσεις κι άλλα περί ιστορίας της οθωμανικής μουσικής (με κείμενα πανεπιστημιακών και του Aksoy) ΔΕΣ:

The Contributions Of Multi-Nationality To Classical Ottoman Music (Bulent Aksoy) http://www.bazaarturkey.com/contributi_of_multi.htm

Istanbul: Center Of Middle-Eastern Classical Music (Bulent Aksoy) http://www.bazaarturkey.com/istanbul_center.htm

ΑΝ ΤΑ ΑΝΕΒΑΖΕΣ ΣΙΓΑ-ΣΙΓΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΜΕΝΑ, ΝΑ ΤΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΦΟΡΟΥΜ… θα καταθέσω στα πόδια σου το “σαρίκι” μου !

μα σαρίκι φορούσαν μόνον οι μουσουλμάνοι,όχι οι μουσουλμάνες!!!

Γιατί; Σου είπα εγώ οτι είμαι… μουσουλμάνα; Χεχεεεε !
Κάνε εσύ το καλό… Σκέψου, θα τρως πιλάφια στον Παράδεισο!!!

Άντε πάλι Τάσο και κύρ Τάσο,
Είναι τόσο χαριτωμένο αυτό που σου γράφει η Ιωάννα που τις λεπτομέρειες θα έπρεπε να τις ξεπεράσεις αμέσως. Πάντως μην ελπίζεις ότι θα μπορούσες εύκολα να την πείσεις… να καταθέσει στα πόδια σου τον φερετζέ της!!! Τι λες Ιωάννα!!!
Εύα, Ιωάννα, Νίκο και Τάσο είναι πολύ ενδιαφέρουσα αυτή η κουβέντα ιδίως προς το τέλος της. Μπράβο μ’αρέσει. Συνεχίστε ακάθεκτοι!!
Φαντάζομαι πώς αν όχι όλοι οι περισσότεροι θα γνωρίζετε πως απο το ¨Εν Χορδαίς¨κυκλοφορεί εδώ και κάποια χρόνια ένα παρα πολύ αξιόλογο CD με πάρα πολύ καλή επιμέλεια παραγωγής και αντίστοιχα ένα ενδιαφέρον ένθετο που περιλαμβάνει επίλεκτες συνθέσεις του Ρωμιού συνθέτη της Πόλης του Ζαχαρία του Χανεντέ. Επίσης απο την ίδια πηγή κυκλοφόρησε πολύ πρόσφατα ένας ακόμη δίσκος με πολύ ενδιαφέρον που περιλαμβάνει συνθέσεις και ηχογραφήσεις ενός σχετικά συγχρονου μεγάλου Ρωμιού μουσικού της Πόλης που έμεινε στην ιστορία μαζί με τους Λ.Σαβαϊδη,Γ.Μπατζανό,Α. Τομπούλη κ.λ.π., τον Λάμπρο Λεονταρίδη.
Αναζητήστε τα στο ¨Εν Χορδαίς¨απο την Σοφία ,την Κατερίνα ή την Κορίνα στο τηλέφωνο 2310-253285.

Χμ… Τούτος -μάλλον- με ξέρει καλά!
Εξαιρετική η πληροφορία σου γιαυτές τις παραγωγές! Για πες μας, Αγάπιε, στην Αθήνα πού το βρίσκουμε; Ποιος έχει τη διανομή;

Χμμμμ! …τούτη μάλλον πρέπει να την γνωρίσω εκ του σύνεγγυς!!!
Ιωάννα μου μάλλον δεν σε ξέρω δυστυχώς.Πάλι δεν ξέρω μήπως σε εκείνη την απέραντα οργασμική δεκετία του 70 είχαμε γνωριστεί κάπου αλλά ίσως με απατάει η μνήμη μου.Εσύ άλλωστε είσαι πιτσιρίκα για να συμβαίνει κάτι τέτοιο,δεν είναι? Εγώ είμαι παιδί της Σαλλονίκης ξενιτεμένο!
Τα δισκάκια υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να τα βρείτε Ιωάννα μου και συντοπίτες φίλοι μου στα δισκάδικα μούσικ κόρνερ και Μετρόπολις στην Πανεπιστημίου.
Χάνομαι γιατί ρεμβάζω!!!

Στις παραγωγές αυτές που είναι εξαιρετικές να τονίσω και τις αυ8εντικές ηχογραφήσεις του μέγα ουτίστα της Πόλης Γιώργου Μπατζανού πάλι απο το Εν Χορδαίς.Η έκδοση αυτή περιέχει ηχογραφήσεις ιδιαίτερες (μεγάλο μέρος αυτών δεν συμπεριλαμβάνονται σε άλλες συλλογές απο άλλες εταιρείες όπως για παράδειγμα η τούρκικη Καλαν) γι αυτό για τους λάτρεις του είδους αξίζει να το έχουν…

(δεν χρειάζεται να πούμε για ακόμα μια φορά οτι ο Μπατζανός είναι ο μεγαλύτερος ουτίστας του τούρκικου-πολίτικου στύλ)

Νίκος

Χαχα… αγαπητέ Αγάπιε! Η οργασμική δεκαετία του '70 με βρήκε στο ξακουστό Άργος, στο πρώτο θρανίο της τάξης, να ηδονίζομαι με ανόργανα και οργανικά στοιχεία !!!
Πωπω…τι έχανα τότε !!!
Συνεπώς, έχετε κληρονομικό χάρισμα !

— Και κάποιος πρέπει να ενημερώσει τον Αργύρη Μπακιρτζή πως η “Μαστοράντζα” από τα μονοπάτια του Οθωμανικού (δικαίου!) έφτασε σε ολάνθιστους ροδακινόκηπους και… ολοκλήρωσε -με πολλαπλούς οργασμούς- για άλλες εξαίρετες παραγωγές !!!
Θα το χαρεί !

έλα,τώρα,Ιωάννα.ούτε ένας μαθητής εκείνων των χρόνων δεν ήξερε για ούτια.μη στενοχωριέσαι αναδρομικώς.

Σιγά μην χολοσκάω για τα ούτια! Για τα μπούτια ομιλώ Τάσο, που ζοριζόντουσαν στα ξύλινα θρανία !!!