ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΜΙΛΑΜΕ:


(system) #1

Ας ηρεμήσουμε βρε παιδιά, κι ας μην είμαστε δογματικοί. Οταν θριάμβευε ο Καζαντζίδης, εμείς όλοι οι άλλοι τον είχαμε φτυσμένο. Και τώρα δε μ’αρέσει προσωπικά, αλλά αυτό δε σημαίνει πως φτύνω όσους τον αγαπάνε…

Η ουσία είναι πως καλό τραγούδι, καλοί τραγουδιστές και καλοί στιχουργοί, πάντα υπήρχαν, σ’όλα τα είδη τραγουδιού. Γιά ν΄ αναγνωρίσεις τα καλά, πρέπει να ψάξεις να βρεις ποιό είναι εκείνο το στοιχείο αυθεντικότητας που τόκανε αγαπητό στον κόσμο.

Εκ πρώτης όψεως, λ.χ., η ΜΑΝΤΟΥΜΠΑΛΑ είναι ένα ηλίθιο τραγούδι. Αν όμως αναλογισθείς πως αντιστοιχούσε στο ΝΕΟ ΟΝΕΙΡΟ των πρώην περιθωριακών και τότε μικροαστών της Αντιπαροχής, θα καταλάβεις τη δύναμή του. Και δε θα χρειαζότανε, τότε, η διασκευή της Θέσιας με Νάι και τον Μπαγιώκη, γιά ν΄ακούσεις τις μουσικές αρετές του.

Από την άλλη, η ΖΕΧΡΑ του Σουγιούλ ήταν που ενέπνευσε τον ΑΜΠΝΤΕΛ ΟΥΑΧΑΜΠ γιά τη δική του ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ, κι όχι η ΖΑΙΡΑ του Τσιτσάνη.

Τέλος, τυπικά αν το πάρεις το πράγμα, η φωνή του Μάρκου είναι… απαράδεκτη. Μπορείς όμως να φανταστείς άλλον στη θέση του, στην τρυφερότητα του ΜΙΝΟΡΕ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ;

Θα συνεχίσω, γιατί έχω πολλά να πω, και κυρίως γιά τη σύγχρονη πηγή του κακού, που είναι οι ΚΟΝΣΕΡΒΕΣ των δήθεν Παραγωγών, που αφαιρούν από το σύγχρονο τραγούδι κάθε αυθεντικότητα και αισθαντικότητα.

Αλλά γιά την ώρα θα θυμίσω πως ήδη από το 1980 έγραψα στη “Μεσημβρινή” ένα άρθρο γιά τον μεγαλειώδη Μάκη Χριστοδουλόπουλο -και δε θέλω γελάκια-, και θα πω ακόμα πως την πρώτη-πρώτη φορά που άκουσα τον Σφακιανάκη, πετάχτηκα ως το ταβάνι, και είπα “εγεννήθη ημίν μεγάλος τραγουδιστής”. Νομίζω πως δικαιώθηκα, και δεν πρέπει οι πρόχειρες επιλογές και εκτελέσεις του να μας κάνουν ν’αρνούμαστε συλλήβδην το ταλέντο του.

Οσο γιά την Βανδή, δεν ξέρω. Μπορεί να δικαιωθεί ο Μιχάλης. Γιά την ώρα, σας ορκίζομαι πως είναι σπουδαία ηθοποιός.

Κώστας Φέρρης


#2

Χέσε μας ρε Κώστα με το μπορεί να γίνει ο καθένας. Μιλάμε ότι αυτή τη στιγμή αυτοί οι “τύποι” (Βανδή κλπ.) κάνουν μεγάλη ζημιά στο τραγούδι. Αν μετά από 5-10 χρόνια γίνουν καλοί καλλιτέχνες, αφού πρώτα καταστρέψουν το …αφτί του κοσμάκη, τότε…
Και το παράδειγμα με το Χριστοδουλόπουλο τι το ήθελες; Ο Μάκης είναι μεγάλη φωνή (άσχετα αν η πλειοψηφία των τραγουδιών του είναι για ροντβάιλερ) και ουδεμία σχέση έχει με τους τραγουδιστάκους.

ΑΝ


(system) #3

Δεν είναι “οι ‘τύποι’ (Βανδή κλπ.)” που καταστρέφουν το αφτί, αλλά μάλλον ένα μέρος (σε κάποιους ερμηνευτές ίσως το μεγαλύτερο μέρος) του ρεπερτορίου τους, ή ακόμα πιο συγκεκριμένα: κατά τη δική μου γνώμη, κυρίως ο διαδεδομένος πια τρόπος ενορχήστρωσης, με αυτό το “ηχητικό χαλί” που το κατασκευάζουν τα computers και τα synthesizer και δεν ξέρω ποια άλλα μέσα που χρησιμοποιούν οι μουσικοί.

Ας μην μπερδεύουμε λοιπόν τους ερμηνευτές - τις φωνές τους δηλαδή - με τα τραγούδια που ερμηνεύουν. Και αξιολογώντας τα τελευταία, πάλι ας μην μπερδεύουμε το τραγούδι ως τέτοιο (μελωδία, ρυθμό κλπ.) με την ενορχήστρωσή του. ʼσε τη στιχουργική πλευρά που έτσι κι αλλιώς αποτελεί ξεχωριστό κριτήριο.

Συγκεκριμένα παραδείγματα:

  1. Ποιος θα τολμούσε να υποστηρίξει ότι λ.χ. η Βίσση καταστρέφει το αφτί αν εξακολουθούσε να τραγουδά Κουγιουμτζή; Κανένας φαντάζομαι (και ελπίζω). Αυτό που ενοχλεί μερικούς είναι το σημερινό (πολυετές πια) ρεπερτόριό της (και όχι η φωνή της).
    (Όσο για τη Βανδή: Δε θα έλεγα ότι η δική της φωνή υστερεί και τόσο πολύ από εκείνη της Βίσση.)

  2. Αντώνης Βαρδής: Κατά τη γνώμη μου ένας από τους σημαντικότερους μουσικούς αυτή τη στιγμή. Πολλές φορές γράφει μελωδίες απίστευτης ομορφιάς (και ερμηνεύει τις συνθέσεις του καταπληκτικά). Μοναδικό (αλλά δυστυχώς σημαντικό) ψεγάδι είναι για μένα η “ηλεκτρονική” ενορχήστρωση πολλών τραγουδιών η οποία κάποιες φορές δημιουργεί ένα είδος συναισθηματικής “απόστασης” ανάμεσα σε μένα και το συγκεκριμένο κομμάτι. Ή κάτι ακόμα χειρότερο: Υπάρχει κίνδυνος ότι με τον καιρό ίσως να συνηθίσεις τέτοια φαινόμενα - όπως “ηλεκτρονική” ενορχήστρωση σε καθαρά λαϊκό κατά τα άλλα τραγούδι - χωρίς να σε πολυενοχλούν πια, και έτσι όντως “καταστρέφεται” κατά κάποιον τρόπο το αφτί σου.

  3. Ας επανέλθω στον Νίκο Παπάζογλου: Λ.χ. οι στίχοι του “Αυγούστου” και του “Φύσηξε ο Βαρδάρης” είναι πολύ όμορφοι. Όμως η μουσική και η ερμηνεία των τραγουδιών αυτών με αφήνουν τελείως αδιάφορο. Συνεπώς θα έλεγα ότι εκτιμώ τον στιχουργό Παπάζογλου (τουλάχιστον όσον αφορά σε αυτά τα δύο τραγούδια), αλλά όχι τον συνθέτη και τον τραγουδιστή.

Αποτέλεσμα: Χρειάζεται διαφοροποίηση όταν κρίνουμε έναν καλλιτέχνη ή το έργο του. Η γενική υποστήριξη ότι η μεν ή ο δε “κάνουν μεγάλη ζημιά στο τραγούδι” αθέμιτα απλουστεύει τα πράγματα.

Michael

PS: Μήπως δεν υπάρχει κίνδυνος ότι και ο Χριστοδουλόπουλος “καταστρέφει το αφτί” (ή το γούστο κλπ.) όταν - αν και “μεγάλη φωνή” - ερμηνεύει τραγούδια που πολλές φορές “είναι για ροντβάιλερ” (όπως ισχυρίζεται ο ʼρης, όχι εγώ παρακαλώ);


(system) #4

ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΦΙΛΟΙ Η ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΚΑΙ Η ΠΟΛΥΦΩΝΙΑ ΟΤΙ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΘΑ ΠΡΟΤΕΙΝΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΔΩΣΟΥΝ ΒΗΜΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΕΙΔΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΙΣΟΔΥΝΑΜΑ ΜΕ ΤΑ ΑΛΛΑ ΕΙΔΗ ΚΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ Ο ΠΑΝΤΟΓΝΩΣΤΗΣ ΘΑ ΔΗΞΕΙ


(system) #5

Πρός Κ.Φέρρη.

Κώστα δεν αρκεί το ταλέντο. Η δική μου γνώμη είναι ότι οι Σφακιανάκηδες είναι σκουπίδια με καλή φωνή η με ταλέντο όπως λες. Ξέρεις πόσοι τέτοιοι υπάρχουν;
Εγώ πρωσοπικά έχω γνωρίσει τσιγγάνους που οι Σφακιανάκηδες είναι μηδενικά μπροστά τους.
ʼλλο πράγμα λείπει αγαπητέ Κώστα και αυτό ούτε αγοράζεται ούτε και μαθαίνεται, μόνο καταχτιέται με πολύ ταξίδι και πολύ κόπο.


(system) #6

Πέστα ρε Γιώργη


(system) #7

Ομως αυτό που είπε ο Φέρρης είναι σωστό: Οτι ΠΡΕΠΕΙ να μπεις στον κόπο να αναζητήσεις ποιο γαμημένο χαρακτηριστικό είναι εκείνο που τον /την έκανε αγαπητό στον κόσμο.
Μια πρόχειρη, και όχι απαραίτητα εσφαλμένη, εξήγηση είναι ότι πλασαρίστηκε σωστά (μάρκετινγκ, μίντια, επαφές, αποκαλυπτικό φόρεμα κλπ). Προσωπικά δεν μου φαίνεται τώρα πια επαρκής ως εξήγηση, διότι απλούστατα δεν ερμηνεύει τις παρατηρήσεις. Δεν απαντάει σε όλα τα ερωτήματα.

Αυτό που λεει ο αγαπητός Μοναχοπότης είναι σωστό αλλά αφοριστικό. Και βέβαια υπάρχουν τσιγγάνοι που θα έσβηναν από το χάρτη τους τραγουδιστάδες της οκάς αν είχαν πρόσβαση στο «μικρόφωνο» (κάποιοι τα κατάφεραν όμως – ε;). Ομως αυτό είναι επιστολή χωρίς αποδέκτες. Απαντιέται με ένα “ε, και λοιπόν - γιατί δεν τους έσβησαν;”

Ομως πρέπει να αφουγκραζόμαστε το κόσμο – το λαό. Αλλωστε γι αυτόν συμβαίνει ό,τι συμβαίνει. Δεν μπορούμε με ένα α-σιχτίρ να ξεμπερδεύουμε με όλους αυτούς που - εκ των πραγμάτων - διασκεδάζουν τον κόσμο. Οτι καταγράφεται ως γεγονός περνά στην ιστορία ως τέτοιο. Χρήσιμο, άχρηστο, καλό, κακό, αδιάφορο, ενδιαφέρον. Ολα αυτά είναι μετά το γεγονός κρίσεις. Μπορεί να μην μας αρέσει ότι συμβαίνει αλλά δεν μπορούμε να το απορρίπτουμε! Γιατί είναι σα να απορρίπτουμε τη… θάλασσα επειδή δεν έχει αρκετό αλάτι για το γούστο μας.

Η γνώση είναι φοβερό όπλο. Δεν χρειάζεται να χρησιμοποιείται για επίδειξη. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για μελέτη και ερμηνεία. Για εύρεση και πλασάρισμα διεξόδων σε αδιέξοδους περιόδους.

ΚΚ


(system) #8

Μα τους σβήνουν Κώστα μου καθημερινά.
Τώρα εσύ τι λές γιατί δεν κάνανε δίσκους αυτό είναι το ζητούμενο για σένα;
Αυτό που ειπάρχει στην δισκογραφία πολύ μικρή (εως καθόλου) σχέση έχει με την αληθινή τέχνη και τους πραγματικούς καλιτέχνες που υπάρχουν σήμερα.
Και μην σπεύσεις να μου πείς τι θα πεί αληθινή τέχνη ε; είμαι σίγουρος ότι μπορείς να την διαχωρίσεις από τα φτηνά εμπορικά και κατά παραγγελία κατασκευάσματα που τραγουδά ο κάθε νεομαφιόζος στυλ Νότη.
Τώρα αν αυτό έχει απήχηση στον κόσμο η όχι και γιατί είναι άλλο ευαγγέλιο και αν θέλεις συνεχίζουμε την ανταλλαγή απόψεων.
Κατά την γνώμη μου καμία απήχηση δεν έχει στον κόσμο ο οποίος ψάχνει την μουσική για να ζήσει καλύτερα, για να καταλάβει, για να διασκεδάσει,για να αντέξει και να πάρει δύναμη και νόημα να ζεί.
Ισως όμως έχει απήχηση στον κόσμο που έχει την μουσική σαν κάτι για να του γαργαλάει τ’αυτιά, κάτι που χλευάζει και ξεφτιλίζει κάτι που τον βοηθάει να δείξει το μπούτι το βυζί το αυτοκίνητο με τρόπο φτηνό όμως.
Υπάρχουν πολλοί κόσμοι γύρω μας φίλε Κώστα διαλέγουμε και παίρνουμε χωρίς να κοροιδεύουμε κανέναν.
Απλά πρέπει να ξέρουμε που βρισκόμαστε.


(system) #9

Αν και μπορούμε να συνεχίσουμε τη κουβέντα με ρακές (μεταξύ μας) προτιμώ να τα πούμε εδώ. Ετσι όταν βρεθούμε θα ρίξουμε καμιά πενιά χωρίς ανοιχτά θεωρητικά ζητήματα (χε χε χε).

Λοιπόν Γιώργη μου, αυτό που πραγματικά με απασχολεί, περίπου είναι αυτό που λες “άλλο ευαγγέλιο”!

Με διαολίζει το γεγονός ότι η μετριότητα επιπλέει σα το σκατό. Ομως δεν την υποτιμώ. Δεν ξεχνάω ότι εγώ αποφάσισα να λεω τον Notis “μετριότητα” και τον Μάρκο “αυθεντικό” (ας πούμε).

Ερώτηση νούμερο 1: Ποιόν θα προτιμούσατε στη θέση του Notis;

Λάθος απάντηση νούμερο 1: Τον Μητσάκη (έχει πεθάνει)

Με τα δικά μου σταθμά τους ζύγισα και τον έβαλα τον έναν στην καρδιά μου και τον άλλον στα παλιά μου τα παπούτσια. Ομως η ύπαρξή μου καθορίζεται από το κοινωνικό περιβάλλον που μου παρέχεται, αφού δεν πιστεύω σε θεούς και λοιπά παραμύθια. Συνεπώς, η καθοριστική παράμετρος στη σκέψη μου είναι ο κόσμος - ο λαός - και η συμπεριφορά του σε κάθε ιστορική συγκυρία. Το σκουπίδι υπάρχει είτε το θέλουμε είτε όχι. Το γιατί υπάρχει είναι ζήτημα που δεν μπορεί να μη μας απασχολήσει. Μόνον έτσι θα ξεφύγουμε από την μονοδιάστατη και ελάχιστα υποσχόμενη «μουσική» οπτική και ερμηνία: ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΘΕΜΑ ΜΟΥΣΙΚΗΣ! Αμα δεν το ξεριζώσουμε αυτό από το μυαλό μας δεν βγάζουμε άκρη με τέτοια φαινόμενα. Εκτός αν δε μας νοιάζει οπότε… υγεία!

Ερώτηση νούμερο 2: Πως φαντάζεστε μια κοινωνία που δεν ανέχεται τον Notis και γεννάει Βαμβακάρηδες;

Λάθος απάντηση νούμερο 2: Παρακμιακή, με 80% αγροτική παραγωγή, προσφυγιά και φτώχια, παιδική εργασία και τους 9 στους 10 έλληνες υπόδικους και μέσο όρο ηλικίας γύρω στα 40 χρόνια (η μετά το 1912 κατάσταση)

Σήμερα, επίσημα μέλη μιας ιστορικής περιόδου που κάποιοι από μας δεν γουστάρουμε και πολύ θα θέλαμε να την αλλάξουμε με οποιοδήποτε κόστος στη ζωή μας και τη δουλειά μας, ζούμε την κυριαρχία του “μη αυθεντικού”…

Ερώτηση νούμερο 3: Τι είναι αυθεντικό;

Λάθος απάντηση νούμερο 3: Το αντίθετο του «μή-αυθεντικού»

ΚΚ


(system) #10

Υ.Γ. Αυτός ο Michael που χάθηκε ρε παιδιά; Μην τον απάντησε κανείς;


(system) #11

Δεν αντέχεις K.Κουρούνη, φωνάζεις φωνάζεις, τον βρίζεις άδικα (τον Michael) και αν δεν εμφανιστεί, σου λείπει κιόλας…είσαι αθεόφοβος (πάντως δεν είναι κακό να είναι κανείς αθεόφοβος). Έσω ουσιώδης σε παρακαλώ και μάζεψε το ζωνάρι σου, πάλι σου λύθηκε!


(system) #12

Φίλε Κώστα στην θέση του Νότη θα προτιμούσα ακριβώς τον Νότη.
Εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω τι σε κάνει να πιστεύεις ότι υπαρχει κάτι αξιοζήλευτο στην θέση εκείνη που κατέχει.Το χρήμα; η δόξα; τα μοντέλα που κάνει παρέα; το ακριβό του αυτοκίνητο; δεν μπορώ να βρώ κάτι καλό που έχει εκείνη η θέση ώστε να την καθιστά αξιοσήμαντη.
Όσον αφορά γιατί υπάρχει κόσμος που τον στηρίζει και τον ακούει πάλι δεν καταλαβαίνω που είναι το πρόβλημα.Γιατί να μην υπάρχει.
Είναι δυνατόν να υπάρχουν σαρανταοχτώ Κουρούνηδες και εικοσιδύο Μοναχοπότηδες; δεν είναι…
Ενας είμαι και εγώ και εσύ.
Το πώς φτάσαμε εδώ μόνο εμείς το ξέρουμε. (αν το ξέρουμε κι αυτό).
Πάντως η απάντηση που περιμένεις νομίζω είναι η εξής οφθαλμοφανέστατη:
Γιατί τόσος κόσμος βλέπει Μικρούτσικο;
Γιατί τόσος κόσμος ψηφίζει Λαμπράκη και Κόκκαλη;
Γιατί τρείς άνθρωποι έχουν περιουσία όσο το Α.Ε.Π. των ΣΑΡΑΝΤΟΧΤΩ φτωχότερων ΧΩΡΩΝ του κόσμου;
Γιατί ενώ βλέπουμε ότι οι κρατούντες μας πηδάνε δεν αντιδρούμε και τους ξαναψηφίζουμε;
Γιατί ο κόσμος ακούει Σφακιανάκη;
Είδες λοιπόν τι ρωτάς αιώνιε έφηβε;


(system) #13

“Εν μουσική είναι η τροφή (της πόλεως)”, μάς έχει εγκαίρως ειδοποιήσει ο Πλάτων: “Ότι μάλιστα καταδύεται εις το εντός της ψυχής ότε ρυθμός και αρμονία, και ερρωμενέστατα άπτεται αυτής, φέροντα την ευσχημοσύνην, και ποιεί ευσχήμονα, εάν τις ορθώς τραφή, ει δε μη, τουναντίον”. Εάν λοιπόν αλώσει κανείς μουσικοχορευτικά έναν λαό, δεν είναι εύλογο ότι καμμιά εξωτερική κατάκτηση δεν απαιτείται; ʼρα, κατά την πρόσληψή μου, συζητώντας για την εν γένει δημοφιλή μουσική, για τον τρέχοντα τυποποιημένο και προκάτ μουσικό υποπολιτισμό που μάς γίνεται κλύσμα όπου σταθούμε και όπου βρεθούμε (είτε σκυλοπόπ λέγεται, είτε σκυλοδημοτική λέγεται, είτε σκυλοσκυλέ λέγεται, είτε νεοτουρκο-γυφτο-ποπ-μπαρόκ λέγεται, για να μην αναφέρω ονόματα…), δεν μπορώ παρά ως δημόσιο κίνδυνο να την αντιλαμβάνομαι και να την αντιμετωπίζω…Διότι, με το να αποτελούν,αυτού του είδους τα παραμουσικά παρατρίμματα, την συντριπτική πλειοψηφία των ακουσμάτων του μέσου νεοελλαδίτη, (εξ απαλών ονύχων δε!, βλέπε και με τι διασκεδάζουν στα παιδικά πάρτυ τα ελλαδιτάκια, με πόση αφροσύνη και εκκωφαντική αμουσία οι γονείς ενσταλάζουν στις τρυφερές ψυχές την ακοσμία και την ασχημοσύνη, η οποία και εν πολλοίς θα συντροφεύει ως μείζον αισθητήριο τον εκκολαπτόμενο άνθρωπο…)τον καθιστούν παθητικό καταναλωτή που, ενώ έχει την ψευδαίσθηση ότι διασκεδάζει,στην πραγματικότητα διασκεδάζεται (δηλαδή γίνεται στόχος σκοποβολής, εκτίοντας ποινή διασκορπισμού της συνοχής του Είναι του…) και μεταβάλλεται εντός του ο διαθέσιμος χρόνος σε χαμένο. Η παθητικότητα για την οποία μιλώ, έχω την αίσθηση ότι είναι συνέχεια και διεύρυνση της παθητικότητας που ενσταλάζει στην τρέχουσα συνείδηση η μεταβιομηχανική κοινωνία σε όλους πλέον τους τομείς της ζωής. Με την μουσική όμως νομίζω ότι αγγίζεται πλέον το μη περαιτέρω, καθώς αλώνεται πλήρως η ψυχική ενδοχώρα…Καί τότε τί να τις κάνω τις φωνάρες που ανακαλύπτει ο Κ. Φέρρης; Τί φωνάζουν και με τί μάς έχουν κουφάνει και ξεκουφάνει αυτές οι φωνάρες, τέτοιο είναι κατ’ εμέ το υπερεπείγον ερώτημα…Μιλάμε πάντα για την συντριπτική νεοελλαδίτικη πλειοψηφία (αυτήν εννοεί θαρρώ ο ΚΚ(ΤΜ) λέγοντας “κόσμο” και “λαό”) η οποία και δίνει τον τόνο, όσο κι αν δυσανασχετούμε, στα τεκταινόμενα.Γιατί όμως, αγαπητέ Κώστα, μού ακούγεσαι τόσο ευεπίφορος στην δυναμική της συντριπτικής πλειοψηφίας; Προσωπικώς έχω εξ απαλών ονύχων στοιχηματίσει στη δυναμική της (αλλιώς και ιδιαζόντως) συντριπτικής μειοψηφίας,και δεν θλίβομαι για τις καταθλιπτικές τρέχουσες συνθήκες, παρά αναζητώ, κατά δύναμιν, τους θυλάκους άλλων συνθηκών, παραπλέοντας τις βεβαιότητες της μαζικοποιημένης συνείδησης…(πάλι κατά δύναμιν).


(system) #14

Αυτός ο τσιγγάνος με την όμορφη φωνή και την ακόμα πιό όμορφη ψυχή μου είπε μιά μέρα στόν δρόμο:
‘Μην σε νοιάζει.
Τρείς στους εκατό; Εντάξει τρεις.
Φτάνουνε για να κρατήσουνε τον κόσμο και να μην πέσει!’


(system) #15

Οχι ευεπίφορος! Ευαισθητοποιημένος ίσως.
Εν τούτοις, φίλε Κώστα, φίλε Γιώργη, η πλειοψηφία αυτή υπάρχει και μιας και εδώ όλοι δηλώνουμε ότι δεν ανήκουμε σ’ αυτή, μας «καταδυναστεύει».

Σχετικοί μύθοι:

Απορρίπτω και καταγγέλλω τις επιλογές του κοσμάκη, αν και δυστυχώς ή ευτυχώς είμαι μέλος αυτής της κοινότητας.

Αυτός ο κοσμάκης εξασφαλίζει με την εργασία του την στέγη μου και τα αγαθά που «απολαμβάνω» (άντε καλά: «αγοράζω»), αλλά ελάχιστα με ενδιαφέρει αυτό, αφού δεν μπορεί να κάνει και διαφορετικά. Αφού είναι υποχρεωμένος να δουλεύει στις ΡΙΚΟΜΕΞ για να ζήσει.

Δεν ήταν δική μου επιλογή αυτό. Αν πέρναγε απ’ το χέρι μου θα τους έβαζα όλους σε κλιματιζόμενα γραφεία να δουλεύουν για παχυλούς μισθούς. Το που θα βρεθούνε οι πόροι και ποια κοινωνική αλλαγή που θα τους μετατοπίσει από «κάπου» προς «κάπου αλλού», και πως αυτή θα γίνει, δεν επιθυμώ να το θίξω. Μη χοντραίνουμε και την κουβέντα – ε;

Αρα αποτελεί ιστορική αναγκαιότητα - έξω από εμένα και «αυτούς» - να απολαμβάνω κι εγώ ένα τοσοδούλι του ιδρώτα του. Και (τέλος) μπορώ - μιας και υπάρχει - να διαφοροποιούμαι κατακτώντας τίτλους και ιδιότητες περιζήτητες σε «αυτούς».

Για να αμβλύνω την οξύτητα, κάποιες στιγμές ανακαλύπτω ότι τον κοσμάκη τον ποδηγετούν επώνυμα ή ανώνυμα… «συμφέροντα». Λες και αυτό αποτελεί είδηση! Λες και η ιστορία της ανθρωπότητας έχει κάτι άλλο να μας αποκαλύψει!

Κάποιες άλλες φορές, διαπιστώνω πως η «οικογένεια» (άλλοι πιο… υποψιασμένοι βάζουν και την «εκπαίδευση») και η αμάθεια των ανίκανων γονέων (ή «εκπαιδευτικών») είναι ο ηθικός αυτουργός στο έγκλημα. Λες και η οικογένεια ή το εκπαιδευτικό σύστημα είναι κάποιος αυτοτελής και πέραν της κοινωνίας σχηματισμός, ικανός να επιλέξει το δικό του δρόμο προς την δικιά μας (ευλογημένη από εμάς τους ίδιους) όχθη αυτού του ποταμού που βρίθει κοπράνων!

Κάνω πως δεν γνωρίζω πως για να ορισθεί ο αντίποδας πρέπει κατ’ αρχήν να υφίσταται ο πόδας. Για να μπορώ να δηλώνω διαφορετικός (έννοια σχετική: διαφορετικός από τι;) είναι ιστορικά υποχρεωμένοι κάποιοι, δρώντας μαζικά, να συγκροτούν αυτόν το ευεργετικό άλλο άκρο.

ΔΕΝ αναγνωρίζω πως για να οικοδομηθεί το λύκειο, το πανεπιστήμιο που τόσο σπουδαίο με έκανε, έπρεπε να μπει στη γραμμή παραγωγής κρεάτινο υλικό από Ελληνικά, Πακιστάνικα και Αλβανικά χωριά. «Εργάτες» σα να λέμε. Είδος αναλώσιμο!

Δεν θέλω να συνδυάζω το γεγονός ότι με δύο εκατομμύρια συντοπίτες στα όρια (ή κάτω από αυτά) της φτώχιας ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ περιθώρια για προβληματισμούς πολυτελείας. Ασε που εγώ προσωπικά φτωχό δεν έχω δει. «ΦΕΡΤΕ ΜΟΥ ΕΝΑ ΦΤΩΧΟ ΝΑ ΤΟΝ ΔΩ». Να του εξηγήσω πόσο άσκημη είναι η μουσική που ακούει και πόσο απαράδεκτα είναι τα ρούχα του και το χτένισμά του!

Αλλά αυτό είναι μια υπόθεση που δεν με αφορά, δεδομένου ότι έχω κάνει τις επιλογές μου. Το τι κάνουν οι υπόλοιποι είναι δικό τους πρόβλημα. Εγώ θα νοιαστώ μονάχα αν έρθουν προς εμένα, καθοδηγούμενοι από το αστέρι που λάμπει πάνω από στην καράφλα μου.

Μπα! Χλωμό το βλέπω φίλοι μου. Η ιστορία από καρακιτσαριά και τη πλέμπα γράφεται εδώ και δεκάδες χιλιάδες χρόνια.

ΚΚ


(system) #16

Σήμερα έχει πρόζα το μενού :

(διάλογος Βασιλιά - Στρικόφ)

ΚΑΤΣΕ, ΣΤΙΡΚΟΦ.
Ευχαριστώ, κύριε.
ʼπλωσε τα πόδια σου.
Πολύ ευγενικό εκ μέρους σας, κυριέ
Στίρκοφ, μαθαίνω πως γράφεις άρθρα για τη δικαιοσύνη, την ισότητα και το δικαίωμα στη χαρά και την επιβίωση.
Μάλιστα κύριε;
Πιστεύεις πως θα υπάρξει ποτέ μια κυρίαρχη και εφαρμόσιμη δικαιοσύνη στον κόσμο;
Όχι βέβαια, κύριε.
Τότε γιατί γράφεις αυτές τις μαλακίες; Μήπως δεν αισθάνεσαι καλά;
Τώρα τελευταία έχω αρχίσει να νιώθω παράξενα, κύριε, σχεδόν σαν να τρελαίνομαι.
Πίνεις μήπως πολύ, Στίρκοφ;
Φυσικά, κύριε.
Και μαλακίζεσαι καθόλου;
Συνέχεια, κύριε.
Πώς;
Δεν σας καταλαβαίνω, κύριε.
Εννοώ, με ποιο τρόπο.
Τέσσερα-πέντε ωμά αυγά και μισό κιλό χάμπουργκερς σ’ ένα ανθοδοχείο με λεπτό λαιμό
ενώ ακούω Βον Ουϊλιαμς ή Νταριοϋς Μιγιώ.
Γυαλί;
Όχι, κώλος κύριε.
Εννοώ το βάζο, γυάλινο;
Όχι βέβαια, κύριε.
Παντρεύτηκες ποτέ σου;
Πολλές φορές, κύριε.
Τι πήγε στραβά;
Τα πάντα, κύριε.
Ποιος ήταν ο καλύτερος κώλος που πήδηξες;
Τέσσερα-πέντε ωμά αυγά και μισό κιλό χάμπουργκερ σ’ ένα…
Καλά, καλά!
Αλήθεια.
Αντιλαμβάνεσαι πως η λαχτάρα σου για δικαιοσύνη
και έναν καλύτερο κόσμο αποτελεί μονάχα
αποτελεί μονάχα προκάλυμμα με το οποίο κρύβεις
την παρακμή, τη ντροπή και την αποτυχία που βρίσκονται μέσα σου; .
Ναι.
Είχες άγριο πατέρα;
Δεν ξέρω, κύριε.
Τι θα πει, δεν ξέρω;
Εννοώ, είναι δύσκολο να κάνω συγκρίσεις. Βλέπετε, είχα μόνο έναν.
Μου κάνεις τον έξυπνο, Στίρκοφ;
Ω, όχι, κύριε. Όπως λέτε, η δικαιοσύνη είναι αδύνατη.
Σ’ έδερνε ο πατέρας σου;
Εκ περιτροπής.
Νόμιζα πως είχες μόνον έναν πατέρα.
Καθένας έχει έναν. Εννοώ, και η μητέρα μου, με τη σειρά της.
Σ’ αγαπούσε;
Μόνο σαν προέκταση του εαυτού της.
Τι άλλο μπορεί να είναι η αγάπη;
Με την κοινή έννοια, να νοιάζεσαι πάρα πολύ για κάτι πολύ καλό.
Δεν είναι απαραίτητο να σχετίζεται με τη συγγένεια.
Μπορεί να είναι μια κόκκινη μπάλα ή ένα κομμάτι βουτυρωμένης φρυγανιάς.
θες να πεις πως μπορείς ν’ ΑΓΑΠΗΣΕΙΣ μια βουτυρωμένη φρυγανιά;
Μονάχα μερικές, κύριε. Κάποια πρωινά. Στο φως ορισμένων ηλιαχτίδων
Η αγάπη εμφανίζεται και φεύγει χωρίς να το προσέξουμε.
Είναι δυνατόν να αγαπήσεις μια ανθρώπινη ύπαρξη;
Φυσικά, ιδιαίτερα αν δεν τις ξέρεις και τόσο καλά.
Μ’ αρέσει να τις παρακολουθώ μέσα απ’ το παράθυρο μου, να περπατάνε στο δρόμο.
Στίρκοφ, είσαι δειλός.
Φυσικά, κύριε.
Τί είναι δειλός;
Ο άνθρωπος που θα το σκεφτόταν δυο φορές προτού παλέψει μ’ ένα λιοντάρι με γυμνά χέρια.

Τι είναι γενναίος;
Ο άνθρωπος που δεν ξέρει τι πά’ να πει λιοντάρι.
Όλοι ξέρουν τι είναι λιοντάρι.
Υποθέτουν πως ξέρουν.
Και τι είναι ηλίθιος;
Ο άνθρωπος που δεν αντιλαμβάνεται πως ο Χρόνος, η Δομή και η Σάρκα πάνε, σε μεγάλο βαθμό, χαμένα.
Τότε τι είναι σοφός;
Δεν υπάρχουν σοφοί, κύριε.
Τότε δεν μπορεί να υπάρχουν ούτε ηλίθιοι. Αν δεν υπάρχει νύχτα, δεν υπάρχει ούτε μέρα. Αν δεν υπάρχει λευκό, δεν υπάρχει ούτε μαύρο.
Συγγνώμη, κύριε. Νόμιζα πως το καθετί είναι αυτό που είναι, όχι σε εξάρτηση με κάτι άλλο.
Έχωσες τον πούτσο σου σε πάρα πολλά βάζα. Δεν καταλαβαίνεις πως ΟΛΑ είναι σωστά, πως τίποτα δεν μπορεί να πάει στραβά;
Εγώ καταλαβαίνω, κύριε, πως ότι συμβαίνει, συμβαίνει.
Τι θα έλεγες αν επρόκειτο να σε αποκεφαλίσω;
Δεν θα μπορούσα να πω τίποτα, κύριε.
Εννοώ ότι αν επρόκειτο να σε αποκεφαλίσω, εγώ θα παρέμενα η θέληση κι εσύ θα γινόσουν Τίποτα.
θα γινόμουν κάτι διαφορετικό.
Με ΕΚΛΟΓΗ δική μου.
Με εκλογή και των δυο μας, κύριε.
Ησύχασε! Ησύχασε! "ʼπλωσε τα πόδια σου!
Πολύ ευγενικό εκ μέρους σας, κύριε.
Όχι, πολύ ευγενικό εκ μέρους και των δυο μας.
Φυσικά, κύριε.
Λες πως συχνά νιώθεις αυτή την τρέλα. Τι κάνεις όταν σε πιάνει;
Γράφω ποιήματα.
Είναι τρέλα η ποίηση;
Η μη-ποίηση είναι τρέλα.
Τι είναι τρέλα;
Τρέλα είναι η ασχήμια.
Τι είναι άσχημο;
Για κάθε άνθρωπο, κάτι διαφορετικό.
Η ασχήμια ανήκει;
Υπάρχει.
Ανήκει;
Δεν ξέρω κύριε.
Διατείνεσαι ότι έχεις γνώση. Τι είναι γνώση;
Το να ξέρεις όσο το δυνατόν λιγότερα.
Πώς μπορεί να συμβεί αυτό;
Δεν ξέρω, κύριε.
Μπορείς να χτίσεις μια γέφυρα; Όχι,κύριε Μπορείς να φτιάξεις ένα όπλο?
Όχι, κύριε. Αυτά τα πράγματα είναι προϊόντα γνώσης.
Αυτά τα πράγματα είναι γέφυρες και όπλα.
θα σε αποκεφαλίσω.
Ευχαριστώ, κύριε. ’
Γιατί;
Είστε η έμπνευση μου, όταν η δικιά μου στερεύει.
Είμαι η Δικαιοσύνη.
Ίσως.
Είμαι ο Νικητής, θα σε βασανίσω,
θα σε κάνω να ουρλιάξεις, θασε κάνω να επιθυμήσεις το θάνατο.
Φυσικά, κύριε.
Δεν καταλαβαίνεις πως είμαι ο αφέντης σου;
Είστε ο χειριστής μου. Δεν υπάρχει όμως τίποτα που να μπορείτε ναμου κάνετε που να μην μπορεί να γίνει.
Νομίζεις πως μιλάς έξυπνα, αλλά μέσα απ’ τα ουρλιαχτά σου δεν θα λες τίποτα έξυπνο.
Αμφιβάλλω, κύριε.
Δεν μου λες, πώς μπορείς να ακούς Βον Ουΐλιαμς και Νταριούς Μγιώ; Δεν έχεις ακούσει ποτέ σου τους Μπιτλς;
Ω, κύριε, όλοι έχουν ακούσει τους Μπιτλς.
Δεν σ’ αρέσουν.
Δεν τους αντιπαθώ.
Αντιπαθείς κανένα τραγουδιστή;
Δεν γίνεται να αντιπαθείς τους τραγουδιστές.
Τότε κανένα άτομο που επιχειρεί να τραγουδήσει;
Τον Φρανκ Σινάτρα.
Γιατί;
Γιατί ξαναφέρνει στο νου μιας αρρωστημένης κοινωνίας μιαν αρρωστημένη κοινωνία.
Διαβάζεις καμιά εφημερίδα;
Μόνο μία. Ποια;
Το ΟΠΕΝ ΣΙΤΙ
ΦΡΟΥΡΕ! ΠΑΡΕ ΑΜΕΣΩΣ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ
ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΩΝ ΚΑΙ ΑΡΧΙΣΤΕ ΤΙΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ!
Κύριε, μια τελευταία παράκληση. Ναι. Μπορώ να πάρω το βάζο μου μαζί;
Όχι,
σκοπεύω να το χρησιμοποιήσω! Κύριε;
Εννοώ, θα το κατάσχω. Τώρα, φρουρέ, πάρε αυτόν τον ηλίθιο!
Και, φρουρέ, ξαναέλα με, ξαναέλα με…
Ναι, κύριε;
Μισή ντουζίνα ωμά αυγά και κάνα κιλό κιμά από φιλέτο.
.Βγαίνουν ο φρουρός και ο φυλακισμένος.
Ο βασιλιάς σκύβει μπροστά, μορφάζοντας με κακία,
καθώς ο Βον Ουϊλιαμς αρχίζει να ακούγεται από μια συσκευή!
Έξω, ο κόσμος συνεχίζει να κινείται, καθώς ένα ψωριάρικο σκυλί κατουράει μιαν όμορφη λεμονιά που δονείται στον ήλιο.
Τό κείμενο είναι του ΜΠΟΥΚΟΦΣΚΙ


#17

Σώτο με απογοητεύεις…
Ε όχι και Μπουκόφσκι! Μιλάμε για καθαρή παρακμή. Ενα απόλυτο “δήθεν”. Μιλάμε για ένα “περιθώριο” σε ειδική προσφορά (όπως στα super market) από τους κατέχοντες για τους αντιπάλους τους. Σου δείχνουν δηλαδή έναν τρόπο φαινομενικής αντίδρασης (τελείως ακίνδυνης γι’ αυτούς) για να σου δημιουργήσουν την ψευδαίσθηση ότι αντιστέκεσαι. Και αυτομάτως βρίσκεσαι (χωρίς βέβαια να το πάρεις έγκαιρα χαμπάρι) αλεσμένος στο τεράστιο χωνευτήρι τους. Τέτια “κουλτούρα” …να τη χέσω! (άσε που την έχω ήδη χεσμένη).
ΑΝ
ΑΑΑΜΤΙΚ (Απογοητευμένος Από Αποψη Μέλους Της Ιδιας Κλίκας)


(system) #18

Τα παίρνεις όλα πολύ στα σοβαρα.
Η.Τ.Λ.Τ.Λ
(Ηταν τα λόγια του ληστή)
Το πολιτισμικό χωνευτήρι έχει εξαπολύσει εναντίον
μου τα:vinteoklip , hamburger , την μουσική του
τις σαπουνόπερες τα τσιγάρα του τα ρούχα του
την νοοτροπία του τις γκομενάρες του.
Απο τον Μπουκόφσκι κινδυνεύω ρε Αρη?


(system) #19

Γεια σου Αρη.
Μου ξυπνησες καποια ερωτηματα που εχω εδω και καιρο και χωρις να περιμενω απαντηση γραφω για να καταναλωνομαι

Γραφεις για το ‘‘περιθωριο’’,Δειξε μου κατι καλο που να μην ανοικει στο περιθωριο?
Προσωπικα οτι καλο, οτι αξιζει μεσα στο περιθωριο το βρηκα

Μιλας για τεραστια χονεφτιρια που καταληγεις αφου σε αλεσουν σιγα σιγα. Δεν ξερω ρε καμαρι αλλα εγω γιατι νομιζω οτι μεσα απο αυτο μιλαμε ολοι, εχουμε πεσει προκαιρου μεσα. Το αλεζμα εχει αρχισει απο τοτε που η μανα μας μας ειχε αγκαλια και πριν παρουμε χαμπαρι αλλοι περισσοτερο και αλλοι λιγοτερο εχουμε ΚΙΟΛΑΣ αλεσθει

Μιλας για κουλτουρα που σου δημιουργει την ψευδαισθηση της αντιστασης. Πες μου μια κουλτουρα που να μην το κανει ειναι σχεδον ο ορισμος της κουλτουρας.

Ασε στο κατω κατω δεν θελω να αντισταθω σε κανεναν πουστη η σε κανενα συστημα.Στο μονο που νοιωθω υποχρεωση να αντισταθω ειναι στον εαυτο μου αλλα και σε αυτο παλι δεν τα καταφερνω

Αλλωστε αυτη δεν ειναι η φιλοσοφια του ρεμπετικου? ισως κανω ηλιθιο λαθος αλλα μιας και το αρχισα, πιστευω με επιφυλακτικοτητα πως στην φιλοσοφια του ρεμπετικου ανοικει η φραση ‘‘Δε πειραζω κανενα, μην με πειραζετε ουτε και εσεις, αστεμαι ησυχο’’

Παρακαλω συνχωρεστε την ηλιθιοτιτα μου
Σας υποσχομε πως στο περασμα του χρονου να γινω λιγοτερο ηλιθιος και να γραφω λιγοτερα ηλιθια πραγματα ή να γινω περισσοτερο ηλιθιος και να μην γραφω τιποτα ή να γινω σοφος και παλι να μην γραφω τιποτα