Πάνο καί Αρη, οταν λέτε αριστερά σήμερα , ποιούς περιλαμβάνει?
Αυτα μας φάγανε: Μια κλανια βρωμάει μόνο αν έχει βγεί απο κ–ο ανθρώπου του άλλου κόμματος.
Οι <δικές> μας μυρίζουνε. Να ξυπνήσουμε λεω εγω και να μη παρασυρόμαστε. Κουκουλοφόρους είχαμε εδω στη Κύπρο όταν πήγαιναν με του Εγγλέζους να προδώσουνε τους αγωνιστές της ΕΟΚΑ. Στη Ελλάδα οι κουκουλοφόροι κάρφωναν στους Γερμανούς και τους ασφαλίτες. Δε καταλαβαίνω με τι θράσος ένα πολιτικό κόμμα η ένας δημοσιογράφος παίρνει το μέρος ενος κουκουλοφόρου. Υπο κανονικές συνθήκες έπρεπε να απομωνωθεί αμέσως.ΜΗ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ ΚΑΙ ΑΠΛΑ ΠΟΛΥΠΛΟΚΑ.
Μπάμπη, και το ΠΑΣΟΚ δε σταματάει να μας λέει πως ο τόπος χρειάζεται αριστερή διακυβέρνηση. Και λοιπόν; ο όρος “αριστερά” παραξεχείλωσε πια, εδώ και μερικές δεκαετίες. Το ουσιώδες δεν είναι ποιός αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερός, προοδευτικός κ.λπ.
Στο ερώτημά σου, φαντάζομαι αναφέρεσαι και σε εξωκοινοβουλευτικές ομάδες. Ομάδες οι οποίες είτε προσχωρούν με τούτον ή τον άλλον τρόπο σε ΠΑΣΟΚ/ΣΥΡΙΖΑ, είτε δεν έχουν σοβαρή ή σταθερή πολιτική, είτε παρασιτούν εις βάρος μαζικότερων χώρων, είτε κάθε μισό τέρμινο διασπόνται, είτε δε μετράνε πάνω από 100 νοματαίους κόσμο… Λοιπόν, δεν είναι σοβαρά πράματα αυτά να ασχολείσαι. Αυτό δε σημαίνει πως κόσμος με υγειείς προβληματισμούς δεν βρίσκει έκφραση εκεί χάμω. Αλλά, τί να το κάνεις όταν είτε είσαι απομονωμένος είτε βγάζεις λανθασμένα θεωρητικά συμπεράσματα ή ακολουθάς λανθασμένες μορφές πάλης;
Ακόμα κι αν έχεις τις αγνότερες των προθέσεων, απαιτείται μελέτη κι ανάλυση. Δεν είναι άιντε, στ’ άρματα και βουρ. Θέλει πολύ συγκεκριμένη οργάνωση, θέλει συνοχή. Ειδικά αφού δρας σε ένα εκ προοιμίου εχθρικό, με πολλούς τρόπους, περιβάλλον, κι όταν υπάρχει κι ένα ιστορικό “προηγούμενο”.
Άρα, τί ζητάμε; την “αριστερά” ως μια μεγάλη “αγκαλιά” που χωράει όλα τα “κινήματα”, όλες τις φωνές, όλες τις τάσεις, πολλές από τις οποίες θα είναι τελικά επιζήμιες; να έχεις κόσμο ο οποίος είτε δε μιλά για την ταμπακέρα, είτε αποπροσανατολίζει; μια “αριστερά” εξουσίας, η οποία θα επαναφέρει το κοινωνικό κράτος; (το αν κάτι τέτοιο είναι καν εφιτκό πλέον είναι συζητήσιμο)
Η απάντηση που δίνω στο ερώτημα πρέπει να σου είναι προφανής.
Εμ, ρε Αυγουστή, γι’ αυτό γίνεται ο καυγάς.
Μερικές ακόμα φωτογραφίες από τις πρόσφατες διαδηλώσεις…
[b] ΟΙ «ΜΠΑΤΣΟΙ» του Μίκη Θεοδωράκη [/b]
(σήμερα πρόκαμα να το διαβάσω)
Μόνο ένα ερώτημα: Ετσι είναι η αρχή του Altsheimer άραγε;
:240:
Ας είναι…
Διαβάστε αν ενδιαφέρεστε εδώ: http://cm.greekhelsinki.gr/index.php?sec=192&cid=3380
και ειδικότερα αυτό: http://cm.greekhelsinki.gr/uploads/2008_files/ghm1090_astynomiki_via_atimorisia_greek.doc
Είναι σαφές ότι δε μπορούμε γενικά κι αόριστα να λέμε “αριστερά” και να περιλαμβάνουμε αυτούς που ψηφίσανε Μάαστριχτ, 65ωρο, που μας βάλανε με τα μπούνια στο ΝΑΤΟ, και αυτούς που εντελώς καιροσκοπικά γίνονται ομπρέλα για τους κουκουλοφόρους.
Είναι ορατό το ποιο κόμμα, ή ποιές συσπειρώσεις έχουν στρατηγική που μαζικοποιεί ένα κίνημα, που δε χρησιμοποιεί τυφλά βία, που δεν κάνει ενέργειες αξιοποιήσιμες από τα μέτρα καταστολής για περαιτέρω καταστολή, που δεν αποπροσανατολίζει, που δεν κλείνεται στον εαυτό του και σε μερικούς “εξεγερμένους” αλλά σε κάθε χώρο δουλειάς καλεί τον εργαζόμενο λαό σε μαζικό περιφρουρημένο και ξεκάθαρο αγώνα. Είναι φανερό ποιος έχει ξεκάθαρα αιτήματα, στο ύψος των αναγκών, ποιος βλέπει μπροστά και παλεύει για την αλλαγή των συσχετισμών και το σοσιαλισμό (συλλογική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής), αναδεικνύοντας φυσικά και δικδικώντας άνοδο του βιωτικού επιπέδου του λαού μέσα από την καθημερινή πάλη…ποιός είναι επίκαιρος και δοκιμασμένος, ποιος οργανώνει για να μαζικοποιεί, όχι για να διαλύει ποικιλοτρόπως…
Η απάντηση?
…Τρία γράμματα μόνο φωτίζουν… και όσοι φυσικά ανένταχτοι πλην όμως συνειδητοποιημένοι και στρατηγικά συντεταγμένοι σε πραγματικούς αγώνες.
«Αν τρέμεις από αγανάκτηση για κάθε αδικία, είσαι σύντροφός μου. (…) Οι πραγματικοί επαναστάτες δεν κυκλοφορούν με κουκούλες, για έναν επιπλέον λόγο: Γιατί τον καιρό της επανάστασης ο λαός θα πρέπει να αναγνωρίζει στα πρόσωπα των επαναστατών την πρωτοπορία του. Ο λαός δε θεωρεί τιμή του να συναναστρέφεται με κουκουλοφόρους»
Ερνέστο Τσε Γκεβάρα1 Ακριβώς το αντίθετο ισχύει, θέλουν να πιστέψουμε ότι διαφέρουν, γι αυτό και προσπαθεί να μας πείσει το κάθε κόμμα, ότι διαφέρει από το άλλο. “Εμείς ενδιαφερόμαστε για τον λαό, όχι οι άλλοι, ψηφίστε μας για το καλό σας”
2 Είδες που έρχεσαι στα λόγια μου?
Καλά ρε Άρη, αλλά είδαμε και τον κουμουνισμό!!! πώς λειτούργησε στη ΕΣΣΔ, στην Κίνα, στην Κούβα κ.α.
Σοσιαλισμός της θεωρίας, στα χαρτιά. Οι εκφραστές του σοσιαλισμού μέσα στη χλιδή, ενώ ο λαός στην πείνα και στην δυστυχία. Όπως και στον καπιταλισμό δηλαδή.
Η εξουσία περνάει καλά, όπως και να την βαπτίσεις. Γι αυτό ξαναλέω, για μένα που δουλεύω μεροκάματο και μάλιστα όχι μόνιμο και μεγάλο, δεν υπάρχει διαφορά.
Να τονίσω ότι ΔΕΝ ήμουν, ούτε είμαι ενταγμένος σε πολιτικό χώρο ως εγγεγραμένο μέλος.
Εγώ πάλι δεν είδα κανένα Altsheimer.
Εστιάζει στην καρδιά του προβλήματος και λέει αλήθειες που άλλος ίσως δεν θα τολμούσε να πει.
Επειδή οι συζητήσεις περιστρέφονται εναντίον του συγκεκριμένου αστυνομικού, γενικότερα εναντίον της αστυνομίας, με το σύνθημα «μπάτσοι, γουρούνια κ.λπ.» να έχει γίνει καραμέλα ακόμα και από τα οχτάχρονα παιδάκια…
και λησμονείται πως η αστυνομία είναι απλά ένα πιόνι του συστήματος και τίποτε παραπάνω, νομίζω πως ο Μίκης (ξέροντας πως δεν θα παρερμηνευθούν εύκολα τα λόγια του, λόγω πρότερου βίου) υπενθυμίζει κυρίως στους νέους πως άλλος είναι ο «εχθρός», αλλού οφείλει να επικεντρωθεί ο αγώνας τους και αλλού να αναζητήσουν τους πραγματικούς ένοχους για τη σημερινή κατάντια και όχι στα εκτελεστικά όργανα του συστήματος.
Αντίθετα, η δαιμονοποίηση της αστυνομίας μόνο σε ένα κοινωνικό ρατσισμό και αποπροσανατολισμό από τους πραγματικούς ένοχους κατευθύνει την κοινή γνώμη και δεν πετυχαίνει τίποτε περισσότερο.
Γιʼ αυτό και η υπενθύμιση πως η γενιά του εμφύλιου και του Πολυτεχνείου ΔΕΝ στρεφόταν ποτέ κατά των οργάνων, αλλά μόνο εναντίον της ίδιας της εκτελεστικής εξουσίας.
Και επειδή δημαγωγώντας συγκεκριμένα κόμματα αγκαλιάζουν συλλήβδην τους κουκουλοφόρους προσπαθώντας να πείσουν την κοινή γνώμη πως αυτό που βιώσαμε αυτές τις μέρες ήταν “λαϊκός αγώνας”, “εξέγερση” ή “επανάσταση”, υπενθυμίζει ο Μίκης το αυτονόητο, πως δηλαδή λαϊκός αγώνας είναι αυτός που στρέφεται κατά του καθεστώτος και της σήψης του και όχι η τυφλή πυροδότηση της λαϊκής οργής με πλιάτσικο και άλλα συναφή καμώματα.
Γι’ αυτούς που ξέρουν γερμανικά ίσως έχει ενδιαφέρον τι γράφει σήμερα με λίγα λόγια η Neue Zuericher Zeitung. Γράφει για τους λόγους και για το μέλλον στην Ελλάδα και εννοούν ότι η Ελλάδα παραμέλησε την αλλαγή της κοινωνίας και ότι η δυσαρέσκεια των ανθρώπων θα διαρκεί, ανεξάρτητα από ένα ορισμένο κόμμα και ότι οι απαραίτητες αλλαγές τώρα πρέπει να γίνουν σε μια εποχή άδειων ταμείων.
Καταρχήν κομμουνισμός είναι όταν έχουν επικρατήσει οι κομμουνιστικές σχέσεις παντού…στη Σοβιετική Ένωση οικοδομείτο ο σοσιαλισμός. Χαρακτηριστικά: κοινωνικοποιημένη παραγωγή, κατάργηση ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, εργατικός έλεγχος… η ταξική πάλη συνεχιζόταν…υπήρχαν αντεπαναστατικές ενέργειες, σαμποτάζ, παγκόσμιος πόλεμος…να τα βλέπουμε υπό το πρίσμα των καιρών όλα…Ο σοσιαλισμός εκεί ανετράπη απ τα μέσα, είχε αρχίσει όμως η παρακμή του κυρίως λόγω της στροφής προς την ελεύθερη οικονομία και τις καπιταλιστικές μεθόδους που ξεκίνησε από το 20ο συνέδριο του ΚΚΣΕ.Χαλάρωσε και ο εργατικός έλεγχος…Υπήρχαν και αμφιβόλου σκοπού άτομα που περιστοίχιζαν τις δομές του Κρεμλίνου, δε λέω όχι…όμως άλλο αυτό και άλλο να πούμε πως ο λαός πεινούσε…υπήρξαν τεράστιες κατακτήσεις. Εξηλεκρίστηκε όλη η ΕΣΣΔ, βιομηχανοποιήθηκε, παιδεία υγεία και ασφάλιση δωρεάν…συνθήκες ζωής σαφώς καλύτερες από τις προηγούμενες και συνθήκες εργασίας που σήμερα στον καπιταλιστικό κόσμο τις κυνηγάμε ακόμα να τις αποκτήσουμε…ελεύθερος χρόνος, προστασία του περιβάλλοντος, μέσα μαζικής μεταφοράς, κεντρικός σχεδιασμός που εξυπηρετούσε το σύνολο, όχι τη σημερινή κυρίαρχη τάξη (αστούς).
Το πως κατήντησε σήμερα η Ρωσία, φυσικά δε φταίει ο σοσιαλισμός, αλλά όσοι τον πούλησαν…
Για την Κίνα έχεις δίκιο, καπιταλισμός με κόκκινο προσωπείο είναι, γιατί όλη η μέριμνα είναι για τις μεγαλουπόλεις και οι επαρχίες υποφέρουν. Για την Κούβα δεν είμαι σύμφωνος, ο λαός εκεί συμμετέχει στις διαδικασίες και θεωρεί την επανάσταση δικό του έργο…και είναι…φαντάσου πως με τέτοιο εμπάργκο και έχει αντέξει η Κούβα και δίνει λαμπρό επιστημονικό έργο…κάθε γωνιά και νοσοκομείο…
Μα ακριβώς επειδή είσαι μεροκάματο, έχει διαφορά μία εξουσία προανατολισμένη στα συμφέροντα του κεφαλαίου, που αντιμετωπίζει τους εργαζομένους σαν αναλώσιμο (65ωρο μας ζητάν τώρα) απο μία εξουσία λαϊκή, όπου ο πλούτος θα πηγαίνει σε αυτούς που την παράγουν, ανάλογα με τις ανάγκες τους.
Θα συμφωνήσω με την ανάλυση αυτή, αλλά έχω τις ενστάσεις μου, ως προς την ευημερία του λαού.
Σαφώς και προόδευσε, αλλά συγκριτικά με την τσαρική εποχή. Θα μπορούσα για το κάθε ένα ξεχωριστά να μιλήσω αλλά θα ξεφύγει πιο πολλή η κουβέντα. Μόνο τα εξής: ελεύθερος χρόνος ναι, ελεύθερη γνώμη όμως? προστασία του περιβάλοντος η ΕΣΣΔ? τα πυρηνικά να σκεφτείς μόνο!!!
Αυτό είναι το θέμα για το οποίο μίλησα στο πρώτο μήνυμα. Το ατομικό συμφέρον πάνω από τις πολιτικές ιδεολογίες. Στα χαρτιά ωραίος φαίνεται ο σοσιαλισμός, στην πράξη τι γίνεται!!!
Εκεί κι αν πεινάει ο λαός. Από πληροφορίες κουβανής μου φίλης. Και δεν φταίει το εμπάργκο(μόνο), διότι το εμπάργκο, δεν έχει πειράξει μία κάστα ανθρώπων του συστήματος και της εξουσίας.
Έχει βρεθεί τέτοια λαϊκή εξουσία στην ιστορία της ανθρωπότητας? Δεν γνωρίζω καμία.
Δεν θα σας κουράσω άλλο. Ευχαριστώ για την υπομονή σας.
ΚΩΔΙΚΑΣ ΟΔΙΚΉΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ
Και μόνο το γεγονός ότι “έξω οι δρόμοι αναπνέουν…” κι εδώ συζητάμε μέχρι και τις συνθήκες στην Σοβιετική Ένωση, κάτι λέει.
Ο καθένας μας στον χώρο εργασίας του, στις κοινωνικές του συναναστροφές, στις προσωπικές του σχέσεις έχει συναντήσει πρακτικές όλων, μα όλων, των κομμάτων, αλλά και πολλών άλλων πολιτικών χώρων. Οπότε νομίζω πως καλό θα ήταν να υπάρχει μία στάση υπό συνεχή αναδιαμόρωση ανάλογα με τις συνθήκες γιατί μόνο κακό βλέπω στις παγιωμένες-στα όρια της εμμονής- θέσεις αθρώπων και χώρων πολιτικών.
[το 1999 με τον νόμο Αρσένη κι ενώ -ως εκπαιδευτικοί- προσπαθούσαμε να ακυρωσουμε στην πράξη τον πρώτο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ (“της ντροπής”), αφού μέσα απο σωματεία και φορείς είχε εν πολλοίς χαραχτεί το σχέδιο δράσης για το επόμενο πρωί και πως θα καταληφθούν τρία συγκεκριμένα εξεταστικά κέντρα στην Αθήνα, από μερίδα συναδέλφων τίθεται το εξής ζήτημα στις 2 το χάραμα:“πριν κάνουμε όλα αυτά που κανονίζουμε πρέπει να εξασφαλίσουμε τις προϋποθέσεις δράσης μαζικού κινήματος”!!. Την επόμενη μέρα το πρωί υπήρχαν συγκεκριμένοι συνάδελφοι που αντιτίθονταν στην κατάληψη του εξεταστικού κέντρου των Πατησίων-για το οποίο έχω δια ζώσης εικόνα- , αντί κατάληψης που είχε αποφασιστεί υπήρχαν προσωπικές επιθέσεις σε υποψήφιους που έρχονταν να συμμετάσχουν στον διαγωνισμό(είναι οι εικόνες στις οποίες επικεντρώθηκαν οι δηοσιογράφοι στην πετυχημένη προσπάθειά τους να εξευτελίσουν τον κλάδο) και μετά από σύντομη κουβέντα-παρέμβαση βουλευτή της αριστεράς με τον επικεφαλής των ΜΑΤ που ήταν εκεί αποχωρούν οι συγκεκριμένοι
συνάδελφοι από εκεί και όλοι οι υπόλοιποι δεχόμαστε την επίθεση των δυνάμεων της τάξης.Έτσι χάθηκε το εξεταστικό των Πατησίων, εξ΄αιτίας της εμμονής που λέω]
Λοιπόν εγώ να συμφωνήσω. Μία είναι η πραγματική και με συνέπεια αριστερή δύναμη στη χώρα. Ε και;; Τρέμει το σύστημα τώρα; Συνταράσσεται συθέμελα από τις πορείες στα στενά του Μεταξουργείου; Τρίζει εκ βάθρων τόσο πολύ που, μετά τα συγχαρητήρια του υπ. δημόσιας τάξης η τακτική στους δρόμους αποτελεί και παράδειγμα στην επιχειρηματολογία του Καρατζαφέρη;
Ας συμφωνήσω πάλι πιο καλά. Δεν είναι μία η αριστερή δύναμη στη χώρα,είναι… η άλλη. Ε και;; Τρέμει τώρα μήπως το σύστημα; Επειδή με τα ήξεις-αφίξεις(αυτήν την πορεία την διοργανώσαμε και την περιφρουρήσαμε εμείς και δεν υπήρχαν επεισόδια, οπότε μη μας λέτε ότι χαϊδεύουμε αυτιά-αλλά αυτά μετά την πορεία, για να δούμε πρώτα αν θα γίνει τίποτα και να εισπράξουμε τότε ή όχι τα κουκιά που θέλουμε να διεκδικούμε)έχει βρει “αντίπαλο” να κατηγορεί με τους όρους που το σύστημα θέλει;
Δεν βλέπω άδικο τον “ουεμπ μάστορα”.
Και, έτσι, επειδή με προβληματίζουν κι εμένα, κάποια ερωτήματα:
Από τι ακριβώς πρέπει να περιφρουρείται μία πορεία; Και απο τι περιφρουρείται τελικά;
Ποιος είναι ο “εχθρός”;
Ποιος είναι ο σύμμαχος;
Ποιοι είμαστε “εμείς”; Κι όποιος δεν είναι σαν κι εμάς τι είναι, μαζί μας , απέναντί μας, ουδέτερος;
Μήπως οι κάμερες “γράφουν” τα πάντα από τις κολώνες;
Όταν γίνονται 3 συγκεντρώσεις για τον ίδιο λόγο, σε άλλο μέρος, πως ακριβώς μετριέται η ανθεκτικότηατα του συστήματος απέναντι στην καθεμία τακτική;
Πόσο πολύ χάλασε πια η εικόνα της χώρας από την εικόνα του δέντρου που καιγόταν; Και πόσο επηρεάστηκε η πορεία του εργατικού-φοιτητικού κινήματος από αυτό;
Τι σ κατά έχουν πάθει αυτοί οι πιτσιρικάδες και ώρες ώρες φοράνε τα σκουφάκια τους και πετάνε νεράτζια στουν ένστολους;
Να πάω μία βόλτα από την κατάληψη του δημαρχείου στην γειτονιά μου ή να μάθω πρώτα ποιοι είναι από πίσω, γιατί σαν να μαζεύεται κάμποσος κόσμος εκεί το απόγευμα;
υ.γ. Δεν είναι στραβός ο γιαλός…
Φίλε Γιώργο κατα τη γνώμη μου αυτο που λες λέγεται καιροσκοπισμός ή οπορτουνισμός!
ειναι νομίζω ακρως αντιδιαλεκτικό να σβήνεις το παρελθον και να θεωρητικοποιηείς απ την αρχή
Λαός που δεν ξέρει Ιστορία είναι υποχρεωμένος να την ξαναζήσει!!!
Εγώ δε λέω την Ιστορία να την κάνουμε κανόνα, αλλα νομίζω πως είναι ακρως απαραιτητη για να πατήσουμε στα ''σωστά ‘’ μας και να διρθώσουμε στα λάθη μας!
π.χ. : τις σημερινές μέρες πολιτικές δυνάμεις που είναι ακρως απειρες απ το ζητημα του κινήματος χαρακτηρίζουν αυτό που έγινε τις προηγούμενες μέρες "ΕΞΕΓΕΡΣΗ’':112: και Μάη του68:112::112: Σιγά μην είναι και Οκτωβριανή επανασταση !
Γι αυτό σου λέω οι καιροι αλλάζουν όπως και οι συνθήκες οι νόμοι που διέπουν την κοινωνική εξελιξη και την κινούν παραμένουν ίδιοι:)
Είναι πάντα πολύ ενδιαφέρον, Μάρθα, να βλέπουμε πως μας βλέπουν οι άλλοι. Δεν θα επεκταθώ, αφού πολύ λίγοι εδώ ξέρουν Γερμανικά. Εκείνο όμως το “Ευρώπη είναι οι άλλοι” είναι δύσκολο να ερμηνευτεί. Δύο απόψεις υπάρχουν σήμερα: Οι “Ευρωπαϊστές”, που θέλουν πορεία προς την ταύτιση με τις αξίες της “Δυτικής Ευρώπης” και οι “προοδευτικοί” “Ελληνιστές”, που λένε “κάν’ τε τη δουλειά σας, έχετε τελείως διαφορετικές αντιλήψεις και εμείς έχουμε καλύτερες”. Η σωστή άποψη βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, κάπου στη μέση. Αλλά είναι πολύ δύσκολο να συγκεράσεις και τα δύο: Αν καταφέρουμε να υιοθετήσουμε τον ευρωπαϊκό ορθολογισμό, θα χάσουμε το συναίσθημα και το φαΐ θα βγεί ανάλατο. Άν το φαΐ βγεί νόστιμο, ο ορθολογισμός θα έχει πάει περίπατο και θα συνεχίσουμε να τρώμε τις σάρκες μας, όπως αιώνες τώρα.
Μου θύμισε πάντως η ρήση αυτή κάποιο σχόλιο ενός παλαιού Έλληνα χρονικογράφου, του Παύλου Παλαιολόγου, που ανήκε στους “Ευρωπαϊστές”. Σχολίαζε, τέλος δεκαετίας 50 στο Βήμα, μικρή είδηση στις εφημερίδες που ανέφερε “Επέστρεψαν εκ του εις Ευρώπην ταξιδίου των οι Βασιλείς”. Και αναρωτιόνταν: Πού επέστρεψαν; στην Αμερική; στην Ασία; στην Αφρική; στην Ωκεανία; Η “Ευρώπη” ήταν, την εποχή εκείνη, κάτι διαφορετικό, για μεν τους Βασιλείς αξιοπρεπής τόπος διακοπών και τοποθετήσεως χρηματικών αποταμιεύσεων, για δε το λαουτζίκο άπιαστο όνειρο ευημερίας (η μετανάστευση στο Βέλγιο και τη Γερμανία άρχισε λίγο αργότερα) και για την αστική τάξη παράδειγμα προς μίμησιν. Άλλη εκδοχή δεν υπήρχε τότε. Έπρεπε να περάσουν δεκαετίες για να φτάσουμε στην σημερινή (τμηματικά αποδεκτή) άποψη των μεν Ευρωπαίων ότι έ, δεν είναι και Αφρική ή κεντρική Ασία η Ελλάδα, των δε ημών ότι η Ευρώπη δεν είναι δα και κάτι ιδεώδες, που εμείς ποτέ δεν πρόκειται να το προσεγγίσουμε ενώ το θέλουμε.
Πιστεύω ότι ο δημοσιογράφος ήθελε να εκφράσει ότι ο λόγος για τα βαθιά προβλήματα που έχει η Ελλάδα σήμερα είναι ίσως γιατί οι Ελληνες εγείρουν υποψία την δυτική Ευρώπη και την άνοιχτη κοινωνία. Γι’ αυτό δεν έγινε η “μοντερνοποίηση” που έπρεπε. Η ανοιχτή κοινωνία έχει μεγάλη ελευθερία, σημαίνει ότι συζητάει διανοούμενα, έχει δραστηριότητά αυτή και είναι δυνατόν να γίνουν και πολιτιστικές αλλαγές.
Δεν ξέρω τι ακριβώς περιμένουν οι μαθητές και οι φοιτητές, αλλά φοβάμαι ότι δεν θα είναι εύκολα να αλλάξουν γρήγορα τις παλιές δομές στην εκπαίδευση (μόνο ένα παράδειγμα είναι). Σε μας έσβησαν ένα χρόνο (αρκετά γρήγορα) στο σχολείο, είναι απίστευτό τι δυσκολίες έγιναν…πόσο έβριζαν οι γονείς και οι καθηγητες έπίσης και αν η απόφαση αυτή γενικά σίγουρα ήταν σωστή.
Ελεύθερο Βήμα
Το ΚΚΕ και η αντιμετώπιση του νεολαιίστικου ξεσπάσματος
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ
Το τελευταίο διάστημα, με αφορμή το πολύμορφο ξέσπασμα μιας σημαντικής μερίδας της νέας γενιάς, γράφτηκαν και ειπώθηκαν διάφορες εκτιμήσεις τόσο για τις αιτίες αυτού του ξεσπάσματος όσο και για τον χαρακτήρα του.
Οσον αφορά τις επιμέρους αιτίες, οι αναλύσεις και συντηρητικών ακόμη σχολιαστών δεν απείχαν πολύ από την αλήθεια και τούτο διότι αυτές είναι μάλλον προφανείς και ήταν δύσκολο, αλλά και τελικά ανώφελο, να αποκρυφθούν.
Είναι σημαντικό να επισημανθεί ότι μια μερίδα νέων ανάμεσα σ’ εκείνους που συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις οργανωμένα, αλλά και ανάμεσα σ’ εκείνους που ξεσηκώθηκαν αυθόρμητα, αντέδρασαν με αφορμή τη δολοφονία του δεκαπεντάχρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου, όχι μόνο για επιμέρους αιτίες που έχουν να κάνουν με το παρόν και το μέλλον τους, αλλά αμφισβητώντας συνολικά το κυρίαρχο σύστημα. Και προς αυτήν την κατεύθυνση θα ήταν άδικο να μην υπογραμμιστεί ο ρόλος που έχει παίξει τόσο το ΚΚΕ όσο και η συνεπής εξωκοινοβουλευτική αντικαπιταλιστική αριστερά, οι οποίοι καλλιεργούν σταθερά μια αντιιμπεριαλιστική συνείδηση και προάγουν σαν εναλλακτική λύση τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας μας.
Ποιος όμως είναι ο χαρακτήρας αυτού του ξεσηκωμού; Ως προς αυτό οι εκτιμήσεις στο ίδιο το εσωτερικό του αριστερού χώρου υπήρξαν έως και αντιθετικές. Εδώ θα μας απασχολήσει πιο ειδικά η θέση του ΚΚΕ.
Το ΚΚΕ, λοιπόν, ορθά κατήγγειλε τον ρόλο των προβοκατόρων κουκουλοφόρων, ορθά επεσήμανε ότι η εργατική τάξη και όχι γενικώς η νεολαία είναι το υποκείμενο της επανάστασης, ορθά μας θύμισε ότι τα προβλήματα της νεολαίας δεν περιορίζονται μόνο σε εκείνα των κατόχων μεταπτυχιακού, ορθά επεσήμανε ότι βία είναι και ο οικονομικός καταναγκασμός και η βία της εργοδοσίας. Επίσης, καλώς περιφρούρησε τις πορείες του και θα ήταν ακόμη καλύτερο αν αυτό το έπραττε συμμετέχοντας, όπως άλλωστε κατά την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, με τα δικά του μπλοκ και συνθήματα σε κοινές πορείες.
Από την άλλη, όμως, το ΚΚΕ δεν αρκέστηκε να καταγγείλει τους συνειδητούς προβοκάτορες, δεν αρκέστηκε να καταγγείλει τον αντικειμενικά προβοκατόρικο ρόλο του σπασίματος βιτρινών, δεν αρκέστηκε έστω να καταγγείλει όλους όσοι στις διαδηλώσεις κρύβουν τα πρόσωπά τους, ξεχνώντας βεβαίως ότι το ίδιο κάνουν μεταξύ άλλων οι ζαπατίστας και ο υποδιοικητής Μάρκος, ή οι Κορεάτες διαδηλωτές, ξεχνώντας ακόμη ότι η μεταμφίεση αποτελεί συνήθη τεχνική της παρανομίας, αλλά προχώρησε παραπέρα.
Στη βάση μιας λογικής καχυποψίας απέναντι σε κάθε τι μη ελεγχόμενο από το ίδιο, δηλαδή μιας κατεξοχήν σεχταριστικής λογικής, για την οποία πέρα από το άσπρο και το μαύρο δεν υπάρχουν άλλα χρώματα, ακολούθησε μια συλλογιστική η οποία οδηγούσε στην εναντίωσή του συνολικά με το αυθόρμητο ξέσπασμα της νεολαίας.
Κατ’ αρχάς το ΚΚΕ όχι μόνο δεν έλαβε υπόψη του ότι το αυθόρμητο κίνημα μπορεί να είναι εκφραστής αιτημάτων πιο προχωρημένων από το οργανωμένο κίνημα, στον βαθμό που αυτό το τελευταίο, όπως πολύ συχνά συνέβη στην Ιστορία με τη σοδιαλδημοκρατία, έχει ενσωματωθεί, αλλά ακόμη ξέχασε ότι, όπως πολύ εύστοχα επεσήμανε ο Λένιν πιο ειδικά, «ο αναρχισμός είναι συχνά ένα είδος τιμωρίας για τα οπορτουνιστικά αμαρτήματα του εργατικού κινήματος»1.
Ταυτόχρονα, υποστηρίζοντας ότι η φτώχεια και η καταπίεση γεννούν νομοτελειακά μόνο «την ανάπτυξη και όξυνση της ταξικής πάλης»2, και όχι και άλλες μορφές αντίδρασης όπως το αυθόρμητο κίνημα ή μορφές όπως ο μουσουλμανικός φονταμενταλισμός ή και μορφές ατομικής βίας, όπως συμβαίνει με τους Παλαιστίνιους κομάντος αυτοκτονίας, ή και ότι μπορεί να οδηγήσουν στον πι0 ακραίο συντηρητισμό, ουσιαστικά ταυτίζει αντιδιαλεκτικά το Είναι με τη συνείδηση. Αυτό όμως «είναι καθαρός παραλογισμός [και] μια απόλυτα αντιδραστική θεωρία»3.
Αντί λοιπόν το ΚΚΕ να περιοριστεί στην ορθή επισήμανση ότι το αυθόρμητο κίνημα μόνον αν ενταχθεί στη συνειδητή και οργανωμένη πάλη μπορεί να γίνει αποτελεσματικό, διαφορετικά θα λειτουργήσει απλά σαν μια περιστασιακή εκτόνωση, η οποία θα ξεφουσκώσει και θα οδηγήσει στην απογοήτευση όσους συμμετείχαν, υποτιμά τον σημαντικό ρόλο που παίζει το αυθόρμητο ως πρόπλασμα του συνειδητού κι ακόμη παραπέρα φτάνει στο σημείο να το αντιμετωπίζει εχθρικά και να το ταυτίζει με προβοκάτσια.
Οι εντελώς άστοχες αναλογίες με τον ρόλο που έπαιξε η τρομοκρατική ενέργεια στους δίδυμους πύργους, ή ακόμη και με τον εμπρησμό του Ράιχσταγτ, και με τη 17η Νοέμβρη, με δεδομένη την άποψη του ΚΚΕ γι’ αυτήν την οργάνωση4, είναι ενδεικτικές αυτής της αντίληψης και ακόμη πιο άμεσα ενδεικτικό είναι αυτό το εξωφρενικό που γράφτηκε στον «Ριζοσπάστη» της 25ης του Δεκέμβρη, δηλαδή ότι το κίνημα αυτό της νεολαίας «στέκεται απέναντι στο εργατικό κίνημα, στην επαναστατική πάλη για την αντικατάσταση του καπιταλισμού από τον σοσιαλισμό, απέναντι στην εργατική τάξη».
Από μια άλλη σκοπιά, το ΚΚΕ ναι μεν ορθά ξεκαθαρίζει ότι η νεολαία γενικά δεν μπορεί να υποκαταστήσει την εργατική τάξη, από την άλλη όμως υποτιμά τον ιδιαίτερο ρόλο της, ξεχνώντας ότι η ίδια η πεπερασμένη φύση της ανθρώπινης ύπαρξης και το γεγονός ότι οι νέοι έχουν όλη τη ζωή μπροστά τους και την ελπίδα να την αλλάξουν, καθώς και το γεγονός ότι είναι πιο αγνοί και λιγότερο διαβρωμένοι από τις κυρίαρχες αξίες, τους οδηγεί πιο εύκολα στην αμφισβήτηση. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πρωτεργάτες όλων των μεγάλων επαναστάσεων και κινημάτων ήταν στη μεγάλη τους πλειονότητα νέοι. Ο μέσος όρος των Γάλλων επαναστατών της περιόδου 1775-1795 ήταν κάτω από 30 ετών5, τον Λένιν τον αποκαλούσαν παππού στη ρωσική επανάσταση, ενώ πιο πρόσφατα νέοι ήταν και οι ηγέτες της κουβανικής επανάστασης, του γαλλικού Μάη, της δικής μας εξέγερσης του Πολυτεχνείου.
Οσον αφορά πιο ειδικά τη χρήση βίας γενικώς, η γ.γ. της Κ.Ε. του κόμματος, κατά τη συζήτηση του προϋπολογισμού στη Βουλή, υποστήριξε ότι «με την πραγματική λαϊκή εξέγερση δεν θα σπάσει ούτε ένα τζάμι», λες και υπήρξε ή θα υπάρξει ποτέ τέτοια εξέγερση, λες και η πράξη του Γιάννη Αγιάννη στους Αθλιους του Βίκτωρος Ουγκό να σπάσει τη βιτρίνα του αρτοπωλείου δεν ήταν πράξη λαϊκής εξέγερσης αλλά προβοκάτσια. Στο ίδιο πλαίσιο ειπώθηκε και το ανήκουστο ότι «δεν μπορεί να υπάρξουν μορφές πάλης που απαγορεύονται»6, λες και η ίδια η σοσιαλιστική επανάσταση είναι νόμιμη για την αστική εξουσία.
Εκείνο όμως που ξεπέρασε κάθε όριο και προκάλεσε σοκ ήταν ένα απίστευτο και όμως αληθινό, πραγματικά προβοκατόρικο πριν απ’ όλα για το ίδιο το ΚΚΕ, «διήγημα» που δημοσιεύτηκε στον Ριζοσπάστη7, με τίτλο «Το λάθος τηλεφώνημα ενός φονιά». Σε αυτό το πολιτικό κείμενο, που εμφανίζεται σαν διήγημα και που θα αποτελέσει μελανή κηλίδα για το ΚΚΕ, με μια πολύ πιο συγκροτημένη δομή απ’ ό,τι εκείνη των προκλητικών δηλώσεων Κούγια, αθωώνεται, ναι καλά διαβάσατε, αθωώνεται ο αστυφύλακας - «παιδί της παραδουλεύτρας από το χωριό», που πυροβόλησε «τα ****παιδα» «με σπίτι ιδιόκτητο, τρία αυτοκίνητα, νταντάδες και καθηγητές στο σπίτι», τα οποία του «βρίζανε τη μάνα» και «πήγαν να τον κάψουν σαν λαμπάδα»!!!
Αν δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και πιο ειδικά ο Συνασπισμός, λειτουργώντας σαν ξέφραγη παιδική χαρά όχι μόνο λόγω οργανωτικής αδυναμίας, αλλά και λόγω πολιτικής ελαφρότητας, πράγματι φάνηκε να χαϊδεύουν τα αυτιά των νεαρών που προέβαιναν σε πράξεις βίας, μόνο και μόνο για να τους φανούν αρεστοί, το ΚΚΕ με τη στάση του, ναι μεν κατόρθωσε να αναδειχτεί ως η πλέον υπεύθυνη δύναμη από όλα τα κόμματα8, από τη συντηρητική «σιωπηρή πλειονότητα» των αλλοτριωμένων, πολιτών οι οποίοι εναντιώνονται τόσο σε αυτό το ξέσπασμα όσο και σε κάθε άλλο προοδευτικό κίνημα, που θίγει το όποιο βόλεμά τους, από την άλλη όμως έχασε ένα μεγάλο τμήμα της εξεγερμένης νεολαίας και απογοήτευσε πολλά μέλη, οπαδούς του και ανένταχτους αριστερούς πολίτες.
-
Λένιν, Ο «Αριστερισμός» παιδική αρρώστια του κομμουνισμού, Απαντα, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, τόμος 41, σελίδα 15
-
Βλέπε σχετικά εισηγητική ομιλία της Αλέκας Παπαρήγα σε συνέντευξη Τύπου, Ριζοσπάστης 20 Δεκέμβρη 2008 σελ. 9-10
-
Λένιν, Υλισμός και εμπειριοκρατισμός, Απαντα, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, τ. 18, σελ. 350
-
Βλέπε σχετικά εισηγητική ομιλία της Αλέκας Παπαρήγα ό.π.
-
Βλέπε Μ. Vovelle, La mentalite revolutionnaire editions Sociales 1985, σελ. 72
-
Βλέπε σχετικά εισηγητική ομιλία της Αλέκας Παπαρήγα ό.π.
-
Ριζοσπάστης της 28ης Δεκέμβρη, σελίδες 8-9 του ένθετου
-
Με βάση στοιχεία δημοσκόπησης της GPO για τη στάση των κομμάτων στο θέμα των επεισοδίων στην Αθήνα, οι πολίτες θεωρούν ότι το ΚΚΕ τήρησε την πιο σωστή στάση. Αναλυτικά, σύμφωνα με τα στοιχεία που μετέδωσε το MEGA, στο ερώτημα ποιο κόμμα τήρησε την πιο σωστή στάση στα επεισόδια, το ΚΚΕ συγκεντρώνει 23,4%, το ΠΑΣΟΚ 21,2%, η Ν.Δ. 16,8%, ο ΛΑΟΣ 7,5% και ο ΣΥΡΙΖΑ 5,6%.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 05/01/2009
[IMG]http://www.enet.gr/images/online/1ptrans.gif[/IMG]Ωπα αρχηγέ μου
Οσον αφορά πιο ειδικά τη χρήση βίας γενικώς, η γ.γ. της Κ.Ε. του κόμματος, κατά τη συζήτηση του προϋπολογισμού στη Βουλή, υποστήριξε ότι «με την πραγματική λαϊκή εξέγερση δεν θα σπάσει ούτε ένα τζάμι», λες και υπήρξε ή θα υπάρξει ποτέ τέτοια εξέγερση, λες και η πράξη του Γιάννη Αγιάννη στους Αθλιους του Βίκτωρος Ουγκό να σπάσει τη βιτρίνα του αρτοπωλείου δεν ήταν πράξη λαϊκής εξέγερσης αλλά προβοκάτσια. Στο ίδιο πλαίσιο ειπώθηκε και το ανήκουστο ότι «δεν μπορεί να υπάρξουν μορφές πάλης που απαγορεύονται»6, λες και η ίδια η σοσιαλιστική επανάσταση είναι νόμιμη για την αστική εξουσία.
08/12/2008 Ομιλία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλ. Παπαρήγα στη συγκέντρωση των Κομματικών Οργανώσεων Αθήνας, Πειραιά και Αττικής για την δολοφονία του μαθητή Γρηγορόπουλου από τον αστυνομικό ειδικό φρουρό
…Το ΚΚΕ έχει μια μακρόχρονη ιστορία και δοκιμάσθηκε σε όλες τις μορφές πάλης και του αγώνα, χωρίς μάσκα, χωρίς στήριξη βεβαίως από το κατεστημένο, χωρίς προκαταβολική ασυλία. Ξέρουμε να μαχόμαστε σε κάθε φάση με τα αντίστοιχα μέσα που απαιτούνται…
[i]10/12/2008 Δηλώσεις της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλ. Παπαρήγα στην απεργιακή συγκέντρωση του ΠΑΜΕ
«Το θάρρος, η παλικαριά και η λεβεντιά πριν απʼ όλα κρίνονται στον τόπο δουλειάς, απέναντι στους μηχανισμούς της εργοδοσίας. Από τους κλάδους και τα εργοστάσια, τις επιχειρήσεις και τα γραφεία, ξεκινάει ένα ισχυρό εργατικό λαϊκό ποτάμι, που στο δρόμο είμαστε βέβαιοι θα συναντηθεί, αυτή τη φορά πιο αποφασιστικά, με τους χείμαρρους των μαθητών, των φοιτητών, των σπουδαστών, γενικότερα της νεολαίας, με τους μικρέμπορους, τους βιοπαλαιστές μικρομεσαίους και σε όλη την Ελλάδα με τη φτωχή αγροτιά. Έχουμε μπροστά μας μεγάλους αγώνες και μπορούμε να τους βγάλουμε σε πέρας».
Πέμπτη 11 Δεκέμβρη 2008- αριθ. φύλλου: 10248 ριζοσπάστης
Μόνο ένα κίνημα μαζικό, οργανωμένο, μαχητικό, που συγκρούεται με τη γενική πολιτική γραμμή της πλουτοκρατίας, αποτελεί απάντηση στην εργοδοσία και στην κρατική τρομοκρατία,…
9 Δεκέμβρη 2008 ριζοσπάστης Το θάρρος, το πραγματικό θάρρος, χρειάζεται απέναντι στην εξουσία των μονοπωλίων, για τη λαϊκή εξουσία, τη λαϊκή οικονομία. Εκεί εμείς οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες θα ξοδέψουμε τη δύναμη, τη δημιουργικότητά μας, την αγανάκτηση, το πείσμα, τη μαχητικότητα, την εφευρετικότητα, την αυτοθυσία απέναντι στους πραγματικούς ενόχους. Στις μεγάλες μάχες, στους πραγματικούς ενόχους, εκεί θα ξοδευτούμε χωρίς να λυπηθούμε τίποτα».:088::088:[/i]
http://www.youtube.com/watch?v=I3WQGphhhKM
ΑΥΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΑΤΑ
και γενικά απο την Ιστορία του ΚΚΕ δεν νομίζω να χε ποτέ προβλημα συγκρουσης το ΚΚΕ
απο την εποχή της παρανομίας, της αντίστασης μέχρι τις μέρες μας όπως π.χ εγω δεν ξέρω μέλος αλλου κόμματος να κρεμάστηκε απ την μπουκαπόρτα πλοιου σε απεργία και κάτω απο τα πόδια του να γυρίζουν οι προπέλες.και πολλά αλλα παραδείγματα που νομίζω ότι τα γνωρίζεις
το ζητημα της συγκρουσης θα το αποφασίσει ο λαός και η πρωτοπορία του με ένα σκοπό ΤΗ ΝΙΚΗ. Το να άγεσαι και να φέρεσαι απο τις καταστάσεις είναι ή απειρία ή όπορτουνισμός
Θα ξαναγράψω γι’ αυτό το θέμα γιατί νομίζω είναι χρήσιμο να λέμε τη γνώμη μας εμείς που είμαστε μακρυά και δεν επηρεαζόμαστε απο ΜΜΕ κλπ. Ποιά εξέγερση ρε παιδιά; Δηλαδή εσείς το πιστεύετε οτι αυθόρμητα ο λαός κατέβηκε στους δρόμους για να καταδικάσει το άδικο χαμό του 15άχρονου Αλέξη που πράγματι όλους μας συγκλόνισε, ιδίως εμάς που είμαστε γονείς ; Και με ποιά φιλοσοφία η σκέψη ένας υπεύθυνος πολίτης γίνεται μασκοφόρος και καιει τη περιουσία του γείτονα/ξάδελφου/χωριανού/φίλου του; Και γιατί ανέχεται ο έλληνας πολίτης κάποιους να καίνε δημόσια κτίρια η περιουσία τα οποία στο τέλος αυτός θα κληθεί να τα πληρώσει και όχι μονο αυτό: Ακόμα και τις υπερωρίες που εργάζονται τα ΜΑΤ για να καταστείλουν αυτές τις συγκεντρώσεις εσείς τις πληρώνεται. Ακόμα, γιατί όλα τα βλέπετε μέσα απο το φακό των πολιτικών που υποστηρίζετε; Εσείς δεν έχετε μάτια και κρίση; Μη με παρεξηγάτε παρακαλώ. Δεν αναφέρομαι σε κάποιο συγκεκριμένο άτομο η κόμμα, απλώς γράφω τα πράγματα όπως τα αντιλαμβάνομαι απο μακρυά. Και απο ποιούς παρασύρεται <η γενιά των 700 ευρώ>; Απο δημοσιογράφους, καναλάρχες, ακόμα και ωραίες κυρίες που δείχνουν τις καλλίγραμες γάμπες τους και πληρώνοντα μερικοί απο αυτούς με 700 ευρώ την ημέρα η και περισότερα. Μάλιστα. Αυτοί είναι που <έχυσαν> το περισσότερο δάκρυ για αυτά τα αδικημένα παιδιά. Και βγήκαν και στις τηλεοράσεις όλοι αυτοί οι σοφοί και μίλησαν για τη κοινωνική καταπίεση και αδικία, για τα τραύματα απο το σύγχρονο τρόπο ζωής, για τον ηρωισμό των μαζών που διεκδικούσαν κοινωνική δικαίωση κλπ. Ε λοιπόν μακάρι να βγω ψεύτης, αλλά αν τους πιστεύει ο Ελληνικός λαός και αντιδρά με αυτό το τρόπο, εκεί θα μείνη: Στα 700 ευρώ.
[quote=Φωλιάς Αρης;168822]Ωπα αρχηγέ μου
…Το ΚΚΕ έχει μια μακρόχρονη ιστορία και δοκιμάσθηκε σε όλες τις μορφές πάλης και του αγώνα, χωρίς μάσκα, χωρίς στήριξη βεβαίως από το κατεστημένο, χωρίς προκαταβολική ασυλία. Ξέρουμε να μαχόμαστε σε κάθε φάση με τα αντίστοιχα μέσα που απαιτούνται…
το ΚΚΕ να πάψει να κρύβεται πίσω από την ιστορία του επιτέλους. Αν θες να τιμάς μια ιστορία με αγώνες των κολασμένων της γης, πρέπει να συνεχίσεις να δίνεις τις μάχες μαζί με τους κολασμένους της γης. ακόμη και όταν έχουν πρακτικές που διαφέρουν από τις δικές σου. αν το ΚΚ Ισπανίας είχε τη δεκαετία του 30 τη γραμμή του ΚΚΕ δε θα είχε μπει στον εμφύλιο. γιατί πρέπει να έχουμε πάντα στο μυαλό μας ότι το κομμουνιστικό κίνημα αναπτύσσεται μέσα από το κοινωνικά ξεσπάσματα και όχι έξω από αυτά στη γυάλα (ή πόσο μάλλον ενάντια σε αυτά)
συγνώμη αλλά απουσιάζω καιρό από το τις συζητήσεις του φόρουμ γιατί προσπαθούσα να συμμετέχω σε όλες τις κινητοποιήσεις που γίνανε είτε στην πόλη που σπουδάζω ή στην πόλη από την οποία κατάγομαι να οργανώσω κάτι. ζήσαμε πολύ έντονες μέρες και θα συνεχίσουμε να ζούμε. το σύστημα και η κυβέρνησή του έχει αποφασίσει να τσακίσει κυριολεκτικά όλες τις κοινωνικές αντιστάσεις, όσους αγωνίζονται άσχετα αν το κάνουν με το σωστό ή με το λάθος τρόπο (λες και έχει ο λαός ορίσει κάποιον για κριτή, αλλά τέλος πάντων). κράτος και παρακράτος δολοφονούν:mad:. Ας δούμε τη δολοφονική επίθεση με βιτριόλι στην Κούνεβα (συνδικαλιζόμενη καθαρίστρια) από μπράβους της εργοδοσίας, λες και ζούμε σε άλλες εποχές. πρέπει να καταλάβουμε να μην τσιμπάμε σε ψευτοδιλήμματα που μας βάζει η κυβέρνηση. μέσα από την καταδίκη των επεισοδίων έκαναν δήλωση νομιμοφροσύνης και η Αλέκα (ΚΚΕ) και ο Αλέκος (ΣΥΡΙΖΑ) αλλιώς γιατί πήγανε στο Μαξίμου εν μέσω κοινωνικού χαμού. και τα άλλα είναι άλλα λόγια να αγαπιόμαστε. Εδώ ο κόσμος χάνεται (ακόμα και σήμερα 60 προσαγωγές είχαμε, εκτός αν καλά πάθανε και αυτοί γιατί δεν πρόσεχαν όπως "απρόσεκτοι¨ έως προβοκάτορες ήταν για το ΚΚΕ Καλτεζάς Κουμής Κανελλοπούλου και Τεμπνέρας)… και ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ με το μυαλό στις εκλογές (αντε μπορεί και στις ευρωεκλογες):092::092::092:. Γιαυτό και ξαναπήρε τα πάνω της η ΠΑΣΟΚαρα (λέμε τώρα) και θα κατλήξουμε να δουμε το Γιωργάκη πρωθυπουργό (τουλάχιστον θα ξεκαρδιστούμε στα γέλια με τα σαρδάμ):019: