“οι Έλληνες (το 1843) δεν ήξεραν καν τι θα πει Σύνταγμα…”
Διαγράφονται οι 11 ανωτέρω λέξεις… Μισή ντροπή δική μου, μισή δική σου…
Στο πάρτυ της πρεμιέρας του “Ρεμπέτικου” στην Άγκυρα, μιά Τουρκάλα δημοσιογράφος μούκανε παρατηρήσεις γιά το έργο, ισχυριζόμενη ότι “οι Γερμανοί δε μπήκαν ποτέ στην Αθήνα”, και πως “η Κατοχή δεν συνετελέσθη ποτέ!” Φυσικά δε χρειάστηκε ν’ απαντήσω, γιατί την ξεφωνίσανε όλοι οι άλλοι Τούρκοι. Εκείνη όμως επέμενε: “Λέτε ψέμματα, τα περί Κατοχής είναι μύθος!”
Φυσικά, λίγη ώρα πριν, 60 Τούρκοι ηθοποιοί παρατάσσονταν στο προσκήνιο-προκυμαία, με τις φωτιές στο βάθος, και τραγουδούσαν στα Τούρκικα: “Σμύρνη μου καημένη Σμύρνη, στη φωτιά και ποιός τη σβύνει. Γύρω μου φωτιά και λαύρα και στη θάλασσα όλα μαύρα”.
Οι Έλληνες διπλωμάτες και Ευρωβουλευτές, είχαν μείνει άναυδοι, και με ρωτούσαν αν είχε γίνει πιστή μετάφραση. Κι απ’ το (συγκινημένο) κοινό ακούγονταν αναθεματισμοί: “Ανάθεμα στους ξένους που μας βάλαν να σκοτωνόμαστε…”
Κι όταν στη Συνέντευξη Τύπου με ρωτήσαν γιά το βιβλίο της Ρεπούση (όλα τα ξέρουν) είπα: “Θέλετε να ξεχάσομε την Ιστορία μας; Ή να τη θυμόμαστε γιά να γίνομε καλύτεροι;” Η φράση αυτή έγινε πρωτοσέλιδο!
Κι όταν με ρωτήσαν γιά το σχέδιο Ανάν γιά την Κύπρο, τους είπα: “Δε ντρεπόμαστε, εμείς κι εσείς, λαοί με τεράστια μουσική παράδοση, ν’ ανεχόμαστε τον Εθνικό Ύμνο ενός… Γιαπωνέζου;” Πέσανε ξεροί, γιατί κανείς δεν τους τόχε πει!
Είναι τέτοιος ο Οριενταλίστικος σνομπισμός των Δυτικών, που μόλις τον αποκαλύψεις σ’ Ανατολίτες Έλληνες ή Τούρκους, τους φεύγει το κεφάλι!
(Συνιστώ ανεπιφύλακτα τον “Οριενταλισμό” του Edward Said.)
