Συνέντευξη Χριστιανόπουλου

Στη σημερινή Ελευθεροτυπία (2/4/09) υπάρχει συνέντευξη του Ντ. Χριστιανόπουλου σχετικά με το βιβλίο του «Ανθολογία τραγουδιών του Βασίλη Τσιτσάνη με κριτικό υπόμνημα», εκδόσεις «Ιανός ο Μελωδός». Ίσως αρκετοί θα την έχετε διαβάσει, αλλά στέκομαι σε ένα σημείο της.
Αντιγράφω από την αρχή της συνέντευξης:
«Ο Τσιτσάνης ήταν κατ’ αρχάς μεγάλος λαϊκός συνθέτης, αλλά και ένα άτομο πολλαπλά προικισμένο. Εγραφε μουσική, ήταν οργανοπαίκτης ερμήνευε τα τραγούδια του και τέλος, έγραφε και τους στίχους»
Παρακάτω, στην ίδια παράγραφο:
«Πάντως, το ότι διέθετε τις τέσσερις αυτές ιδιότητες –μουσική, όργανο, στίχο και φωνή- που μόνον ο Βαμβακάρης από τους υπόλοιπους ρεμπέτες τις κατείχε εξίσου όλες, αυτό τον έκανε ένα σημαντικό λαϊκό συνθέτη» (Σ.Σ. ο τονισμός δικός μου)
Εδώ νομίζω επιβάλλεται κάποιο σχόλιο (του τύπου «ψάχνω ψύλλους στ’ άχυρα»). Οι περισσότεροι πρωταγωνιστές του ρεμπέτικου της «γενιάς του 30» (Μπαγιαντέρας, Παπαϊωάννου, Χατζηχρήστος κλπ) αλλά και αρκετοί μεταγενέστεροι (π.χ. Τζουανάκος) είχαν αυτά τα χαρακτηριστικά τα οποία ο Ντ. Χριστιανόπουλος αποδίδει μόνο στο Τσιτσάνη και Βαμβακάρη.
Σε άλλο σημείο «ψιλο»θάβει την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου αλλά δε με ενδιαφέρει.

Μπορεί ν΄ακουστούν λίγο αιχμηρά τα λίγα παρακάτω, αλλά ο σκοπός μου είναι η ενθάρρυνση και η αποειδωλοποίηση.

Παρόλο που τρέφω σεβασμό στη βαθύτερη ουσία του έργου και του ανθρώπου Ντίνου Χριστιανόπουλου, όπως και γιά πολλούς άλλους, πιστεύω ότι δεν έχουν πιά να πουν κάτι καινούριο γι αυτή την ιστορία. Όχι λόγω ηλικίας, αλλά λόγω αράγματος σε μονομανία :109:.

Όπως σωστά τονίζεις, υπήρχαν και πολλοί άλλοι με αυτές τις πολλαπλές ιδιότητες. Θεωρώ πως ο καθένας έχει δικαίωμα να έχει μονομανίες, αλλά πρέπει να κουβαλάει μέσα στο κεφάλι του (και στην καρδιά του) όλο το φάσμα της εικόνας γιά να μπορεί να λέει σωστές κουβέντες. Το φάσμα ξεκινάει από νωρίς γιά να φτάσει στον Τσιτσάνη και τους άλλους.

Ας σταματήσουμε να είμαστε συμπαραπαλαμάκηδες ή να τρώμε τον καιρό μας σχολιάζοντας απέξω κι ας μπούμε μέσα, αυτοί κι αυτές που μπορούν.
Ας υπάρξουν κι αυτές κάποτε. Ας εγκαταλείψουν οι γυναίκες τη σιωπή τους κι ας μιλήσουν, πως αυτές βίωναν και βιώνουν τους ”ερωτικούς” στίχους που αράδιασαν οι έτσι γιά την αφεντιά τους.
Ας φανεί η νέα γενιά των απομυθοποιητών, κριτών και σχολιαστών.

Ο Κος Χριστιανόπουλος και πολλοί άλλοι είπαν ότι είχαν να πουν και δε φαίνονται ν΄αντέχουν να εκφράσουν κάποια ρηξικέλευθα νέα σχόλια.