Είναι πάντα αυτοτελή. Κατά την περίφημη «συρραφή» η πρώτη ύλη σου είναι πάντα δίστιχα, όχι τετράστιχα ή άλλες μεγαλύτερες ακολουθίες. Αυτό φυσικά δεν αποκλείει να συρράψεις δίστιχα συναφούς νοήματος, τα οποία έτσι παίρνουν διαφορετικό νόημα απ’ ό,τι αν τ’ ακούσεις μεμονωμένα. Είναι όμως κάτι που προκύπτει εκ των υστέρων, από την επιλογή των διστίχων που θα συνταιριάξεις, όχι από τη σύνθεση του καθενός.
Αυτά βέβαια, εφόσον μιλάμε για την προφορική παράδοση. Η επώνυμη δημιουργία, άλλο. Κανείς δεν πιστεύω να καθόταν να φτιάξει 4-5 καινούργια δικά του δίστιχα, άσχετα μεταξύ τους, για να γράψει τραγούδι!
Έτσι, ή αντίστροφα; Μήπως πρώτα διαπιστώνουμε εξ άλλων ενδείξεων ότι το τραγούδι δεν είναι αδέσποτο αλλά του Μπέζου, και από κει καταλήγουμε ότι και η άλλοθεν άγνωστη λέξη είναι δικιά του επινόηση;
Πάντως, και του Μπέζου να είναι η λέξη, πρέπει να είχε λόγους να υπολογίζει ότι θα γινόταν εύκολα κατανοητή. Ενώ τώρα δε γίνεται! Θα πρέπει να συσχετίζεται με κάποια γνωστή λέξη - και ποια είναι πιο γνωστή από το «ρουφώ»;
Όσο για το αν είναι ο “ρούφος” λέξη-άπαξ-επινόηση Μπέζου, πάλι κατ’ εμέ και εξ όσων γνωρίζω: δεν βρήκα πουθενά αλλού τέτοια λέξη (ενώ, τσουπ, βρέθηκε “καπνορούφας”)
Όπως ανέφερα και παραπάνω, εφόσον πρόκειται για μοναδική, καθώς φαίνεται, λέξη, που μόνο σε αυτό το τραγούδι τη συναντάμε, το λήμμα δεν είναι νοητό να παραμείνει ως έχει (με τρία ερμηνεύματα δηλαδή, ωσάν να ίσχυαν και τα τρία -ανάλογα τα συμφραζόμενα).
Δεν είναι ότι εδώ σημαίνει π.χ. «ταβάνι», σε άλλο τραγούδι σημαίνει «καπνιστής χασίς» κλπ.
Ένα από τα τρία είναι το σωστό.
Λόγω της ασυμφωνίας, λοιπόν, το λήμμα καλό θα ήταν να έχει ανάλογη διαμόρφωση, π.χ.:
«ρούφος»: μπορεί να σημαίνει είτε το ταβάνι είτε τον χασικλή είτε τον ναργιλέ
Προσωπικά, πάντως, αν συνέτασσα μια εργασία που θα περιείχε το τραγούδι, θα ήμουν μια χαρά καλυμμένος παραπέμποντας στα συγγράμματα Δ. Μανιάτη και Δ. Υφαντή
ZARAZ
(Κουνάβης Ευώδιος, ποιητής (εκ του προχείρου και εν πλήρει φορμαλισμώ))
51
Νομίζω ότι από όσα έχουν προταθεί μόνο το <<ταβάνι>> δεν μπορεί να είναι, για λόγους γραμματικής. Από πλευράς νοήματος, ίσως και το <<ναργιλές>> είναι δύσκολο, ή ίσως εγώ δυσκολεύομαι υπερβολικά να φανταστώ κάποιον να φαντάζεται τον μπάτσο να μπουκάρει και να πυροβολεί τον ναργιλέ. Όμως νομίζετε ότι δεν μπορεί να σημαίνει <<ρούχο>>, όπως <<ωφ>>, <<ιφ>>;
Δηλαδή ουσιαστικά η πρόταση είναι να μπει, αντί ερμηνεύματος, μια ομολογία άγνοιας: δεν ξέρουμε τι θα πει, αλλά μάλλον είτε αυτό είτε εκείνο είτε εκείνο.
Δεν είναι αθέμιτο κάτι τέτοιο. Και σε λεξικά νομίζω πως βλέπουμε καμιά φορά «άγνωστη σημασία», και σίγουρα αρκετές φορές «άγνωστη ετυμολογία». Καλό θα ήταν όμως να το πούμε εντελώς απερίφραστα: «ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ τι σημαίνει, δεν το έχουμε ξανασυναντήσει, πιθανολογούμε σφόδρα να είναι λεξιπλασία του Μπέζου, και ίσως να σημαίνει (α) ή (β) ή (γ).»
Έτσι, αυτός που θα ανατρέξει στο λήμμα για να μάθει τη σημασία, σημασία μεν δε θα μάθει, αφού ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος, θεωρώ όμως ότι και πάλι θα βοηθηθεί όσο είναι δυνατόν.
Ναι, αλλά ποιο ρούχο συγκεκριμένα; Δεν θα έπρεπε να αναφέρεται ποιο ακριβώς ήταν; σακάκι, πανωφόρι, πάντως κρεμασμένο κάπου, έτσι;
Θεωρώ πιο έντιμο να ομολογήσουμε και τη δική μας σύγχυση ως προς την πραγματική έννοια της λέξης. Δηλ. να πούμε περίπου:
Τη λέξη «ρούφος» τη συναντάμε (μέχρι στιγμής) μόνο στο συγκεκριμένο τραγούδι και κατά πάσα πιθανότητα αποτελεί εφεύρημα του ίδιου του Μπέζου. Ως προς την ερμηνεία εικάζονται τα εξής:
Ενδέχεται «ρούφος» να είναι ο αργιλές. Σ’ αυτό συνηγορεί και η μαρτυρία του Γιώργη Παπάζογλου, σύμφωνα με την οποία ο πατέρας του, ο Βαγγέλης, που έπαιζε το τραγούδι αυτό στα πάλκα, λέγοντας «ρούφο» εννοούσε τον αργιλέ.
Ενδέχεται επίσης «ρούφος» να είναι η ελληνοποιημένη απόδοση του αγγλικού roof = ταβάνι, κατά μια μάγκικη εκφορά της αντίστοιχης αγγλικής λέξης και με το σκεπτικό πως το τραγούδι αυτό προοριζόταν για τον ελληνισμό των ΗΠΑ.
Ενδέχεται ακόμα «ρούφος» να είναι ο χρήστης ουσιών και θαμώνας του χώρου.
Ναι, εγώ συμφωνώ με το πνεύμα του #53. Το ακριβές περιεχόμενο μπορεί να θέλει ακόμη φτιάξιμο. Για παράδειγμα, όταν ο Σπύρος λέει:
…και ο Νίκος, πιο πριν:
…με βάζουν να αναρωτηθώ: το ρούφι, και τον περίφημο ρουφιάνο (δώσε κόλο στον ρουφιάνο = φώναξε τον μάστορα των ταβανιών, αν υπάρχει όντως τέτοια ειδικότητα - που εδώ που τα λέμε, για στέγες μού φαίνεται πιο πιθανό), τα ξέρουμε από καμία έγκυρη πηγή ή μόνο από ανέκδοτα για μπρούκληδες;
Η επιλογή να εννοεί ρούφος έχει αποκλειστεί;
Στο slang.gr (δεν μπορώ να εγγυηθώ την εγγυρότητα του) αναφέρει ως επεξήγηση του ρούφου τον ρουφιάνο. ρούφος - SLANG.gr
Επίσης βρήκα μία άσχετη ιστορία από την αρχαιότητα ότι η λέξη ρουφιάνος προέρχεται από το όνομα Ρούφος: ΜΥΘΑΓΩΓΙΑ - MYTHAGOGIA: Ρούφος και Ρουφιάνοι
Το όνομα κύριο όνομα Ρούφος είναι λατινογενές αλλά υπάρχει και στην Ελλάδα, όχι πολύ συχνά βέβαια, με πιο γνωστό τον Ρούφο Ρόδη (ιστορικό), τον Ρούφο Κανακάρη (πολιτευτή από την Πάτρα) μέχρι και μητροπολίτη Θεσσαλονίκης.
Το μπει ένας μπάτσος σε ένα τεκέ (χώρο παρανομίας) και να πυροβολήσει ένα ρουφιάνο (ρούφο) που πιθανά καταζητείται ας πούμε λόγω προβληματικής ΄΄συνεργασίας’’ ή και με αδέσποτη σφαίρα είναι νομίζω πολύ πιο πιθανό από τον μπει σε ένα τεκέ και να πυροβολήσει έναν αργιλέ. Πιστεύω πως δεν μπορούμε να καταλήξουμε ξεκάθαρα σε ένα συμπέρασμα.
Ακόμα και την αμερικάνικη εκδοχή του ρούφου έψαξα λίγο και βρήκα αντιφατικές απόψεις σε διάφορα άρθρα. Ο Μπέζος φέρεται πως είτε δεν πήγε ποτέ στην Αμερική είτε πως είχε πάει σε περιοδίες. Επίσης κάποιοι αναφέρουν πως ο δίσκος αυτός ηχογραφήθηκε στην Αμερική και κάποιοι άλλοι αναφέρουν πως για πολλά χρόνια επικρατούσε αυτή η λανθασμένη εντύπωση. Αν όμως είχε πάει όντως Αμερική και απευθύνοταν στο κοινό των εκεί Ελλήνων της Αμερικής δεν θα μου έκανε εντύπωση αν χρησιμοποίησε την λέξη ρούφος ακόμα και λανθασμένα γιατί προφανώς αυτός δεν ήταν ελληνοαμερικάνος.
Μπορούμε να το ξεκαθάριουμε το θέμα της Αμερικής;
Ως κύριο όνομα το «Ρούφος» είναι τόσο σπάνιο, που ακόμα και σήμερα γκουγκλάρουμε να δούμε πόσοι υπάρχουν με αυτό. Κάτι αποτρεπτικό δηλ. για λαϊκό τραγούδι που απευθύνεται στον απλό κόσμο.
Ρούφος = ρουφιάνος. Ακόμα και έτσι να ήταν, θα τον πυροβολούσε εν ψυχρώ, μόνο και μόνο για μια στρεβλή συνεργασία και μέσα σε έναν κλειστό χώρο, διακινδυνεύοντας περισσότερα του ενός θύματα;
Ο Μπέζος δεν πήγε ποτέ στην Αμερική, ο δίσκος αυτός χτυπήθηκε στην Αθήνα, αλλά απευθυνόταν στο ελληνικό κοινό των ΗΠΑ, ίσως γι αυτό προτιμήθηκε (αν έγινε τελικά) αυτή η εκφορά της λέξης «ρούφος».
Οι αργιλέδες ήταν στόχος [το λέει π.χ. και ο Παπαϊωάννου «…μάς κυνηγούν τον αργιλέ…» ] υπήρχε αυστηρή νομοθεσία και ποινή, πολλές φορές το αστυνομικό δελτίο κατέγραφε όργανα της τάξης να εισβάλλουν στο χώρο , να καταστρέφουν αντικείμενα και να προχωρούν σε συλλήψεις.
συμφωνώ.ειναι η Ελληνική εκδοχή του Rufus.Θα είχε νόημα αν ήταν κάποιο υπαρκτό πρόσωπο οπως πχ ο Σακαφλιάς αλλά δεν βλέπω να εντοπίζεται κάτι τέτοιο εύκολα
Ξέρουμε κάνα Ρούφο που πυροβολήθηκε;
