Ρεμπέτικος τρόπος ζωής

Πολυ ενδιαφεροντα οσα γραφονται στο Forum το οποιο παρακολουθω καθημερινα.

Οι τεχνικες μου γνωσεις στο μπουζουκι ειναι περιορισμενες, δασκαλος μου ηταν ο Σπυρος Καλφοπουλος για οσους τον θυμαστε ( Σωκρατους 79 νομιζω ;), εδω και δεκαεξι περιπου χρονια.

Παρολο που λογω ελειψεις ταλεντου ποτε δεν εχω περαση την μετριοτητα σαν παικτης, νομιζω πως εχω μια σχετικα καλη γνωμη γυρω απο αυτο που λεγεται Ρεμπετικη Μουσικη, και ειδικοτερα της προ λογοκρισιας εποχης.

Αυτο που εχω να παρατηρησω σχετικα με την θεματολογια του Forum, ειναι οτι οι καταχωρησεις αναφερονται αποκλειστικα πανω στην Ρεμπετικη Μουσικη, αλλα δεν αγκιζουν την ιδια την Ρεμπετικη ζωη.

Θα ηθελα λοιπον να ακουσω την γνωμη σας για μερικα απο τα παρακατω θεματα :

Ποιος ειναι ο ρεμπετης και ποια η θεση του εναντι της κοινωνιας;

Ποια η αξια του ρεμπετικου τροπου ζωης;

Υπαρχουν σημερα ρεμπετες και στεκια ρεμπετικου;

Θα θελατε ο γυιος σας να γινει ρεμπετης ;

Υπαρχουν η υπηρξαν μη Ελληνες ρεμπετες;

Πως κρινετε την «αναβιωση» του Ρεμπετικου ;

Τα λεμε συντομα

Σχετικό: Κώστα Φέρρη, ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν!
ʼσχετο 1: Η ταινία το “Ρεμπέτικο” προηγήθηκε των πρώτων συναυλιών του Νταλάρα με ρεμπέτικα τραγούδια ή όχι; (Εδώ παρακαλώ θα ήθελα πολύ προσεκτική και ορθή απάντηση διότι διακυβεύεται το image μου στα μάτια κάποιων φίλων).

ʼσχετο 2: Καλά, τόσο πολύ γεράσαμε τα τελευταία δύο χρόνια; Κι αυτό το λέω διότι σήμερα τύπωσα τα μηνύματα του 2000 για τις “μπουζοκοκατασκευές” και διαβάζοντας τα με τη συμβία ξεραθήκαμε στα γέλια. Ενώ τα πρόσφατα μηνύματα προς κυριλλέ μεριά βαδίζουν. Πού πήγε το χιούμορ των συνφορουμιστών; Αν έχω άδικο να μου καεί το DVD (που δεν έχω).

Φίλε Τρούμπα, τι φωτιά πας ν’ ανάψεις;
45.000 μάστοροι κι 60.000 μαθητάδες, ολημερίς δουλεύανε κι άκρη δε βρήκαν. (Εντάξει από χιούμορ, Μπαγιόκο;) Πάντως σιγά-σιγά κι από λίγο-λίγο, μπορεί ν’ ακουμπήσομε κανένα απ’ αυτά τα θέματα που βάζεις, θέλει όμως ανοιχτή σκέψη, όχι προκαταλείψεις, και… υπομονή.
Όσο γιά το ερώτημά σου, Μπαγιόκο, νομίζω πως την πάτησες. Δεν ξέρω γιά τις συναυλίες, αλλά τα “Ρεμπέτικο” που έκανε ο Νταλάρας με τον Χατζηδουλή σε δίσκο, προηγήθηκαν. Ήταν μάλιστα “παράδειγμα προς αποφυγείν” σε μένα και τον Ξαρχάκο. Όταν πιά (έξη μήνες μετά την ταινία μου) με φώναξε να του σκηνοθετήσω το Περοκέ, εγώ του χάρισα… τα Λάτιν! Αποτέλεσμα; Μούφαγε και τα λεφτά της σκηνοθεσίας!!! Φράγκο, σου λέω, δεν πήρα!
(Ακούω τον ʼρη και τον Κουρούνη να λένε “καλά να πάθεις, μαλάκα!”)

(καλά να πάθεις)

Ρε μάγκες, οι καινούριοι, ρίξτε και κανά όνομα να ξέρουμε με ποιόν μιλάμε. Καλά παιδιά και ωραίοι οι προβληματισμοί αλλά ρίξτε τα “τείχη”. Δηλαδή αν βγούμε για κρασιά θα σας φωνάζουμε Τρούμπες και Μπαγιόκους;

Φίλε Γεώργιε Κατσιμπόκιε, ρίξε ένα e-mail και πάραυτα μανθάνεις το γενεαλογικό μου δένδρο. Ότι πονηρός, γαρ, έστιν ο τόπος του Διαδικτύου (και μη δω τίποτα διευθύνσεις του στυλ katsimbo@trexagyreve.adaaoiwofijaaaooioidveoifj30fq0i090.com).

ρε μπας κι εισαι ο Μιχαλης και μας κρύβεσαι;;;

Φτου σκουλικομυρμιγκότρυπα…

Δεν κατάλαβα.
Τι το πονηρό έχει τούτος ο τόπος του διαδικτύου ρε Μπαγιόκε;
Να μαθαίνουμε κι εμείς δηλαδή.

Φίλε Baglaman πες, αν θέλεις, ότι είμαι υπερ-καχύποπτος αλλά σαν κομπιουτεράκιας που είμαι και λόγω της επαφής μου με κόσμο που ανακάλυψε ότι έπαθε διάφορα κακά από την υποκλοπή των στοιχείων του μέσω Internet, προσπαθώ να μην αφήνω ίχνη πίσω μου χωρίς λόγο. Το γεγονός ότι δεν δίνω πλήρες ονοματεπώνυμο, όμως, δε σημαίνει ότι δεν έχω το θάρρος της γνώμης μου, ούτε ότι θα κάνω κατάχρηση της ανωνυμίας μου. Προσπάθησα να είμαι πολύ προσεκτικός στα μηνύματα μου, γιατί με τιμά πραγματικά το γεγονός ότι μέσω του forum έχω τη δυνατότητα να ανταλλάσω σκέψεις, ιδέες, ακόμα και πειράγματα, με ανθρώπους καταξιωμένους και σωστούς που έχουν το ίδιο μεράκι μ’ εμένα και να τους θεωρώ φίλους. Πριν γράψω το πρώτο μου μήνυμα παρακολούθησα για μήνες τα γραφόμενα σας και προσπάθησα να μπω στο πνεύμα της παρέας. Οι πιο πολλοί έχετε, φαίνεται, προσωπική επαφή έστω και αραιά μια δυνατότητα που εγώ στερούμαι. Πρώτο μου μέλημα, λοιπόν, ήταν να μη με θεωρήσετε παρείσακτο και να μη με απορρίψετε (κάτι που θα μου στοίχιζε πολύ). Βλέπετε η μοναξιά που νιώθει κάποιος που δεν θέλει ν’ ακολουθήσει το ρεύμα της εποχής με τα χαζοσουξεδάκια και τους ημίγυμνους “καλλιτέχνες” είναι βασανιστική. Όταν μάλιστα ζει εκτός του κλεινού άστεως… άστα. Κάνει ο Ξυδάκης, ο Μάλαμας, ο Λουδοβίκος κ.λ.π. συναυλία και μαζευόμαστε όλα κι όλα διακόσια άτομα και θεωρείται κι επιτυχία (κάτω από τις περιστάσεις).

Προσπάθησα, που λες, σιγά-σιγά να γίνω μέλος της παρέας και θεωρώ ότι μέχρι στιγμής οι προσπάθειες μου απόδωσαν. Βλέπω αυτό το forum σαν μια ζωντανή εγκυκλοπαίδεια που ανανεώνεται κι από την οποία έχω πολλά να μάθω προσπαθώντας να δώσω ό,τι μπορώ.

Επανερχόμενος στο αρχικό θέμα επαναλαμβάνω ότι όποιος θέλει να μάθει περισσότερα για μένα ας μπει στον κόπο να μου στείλει ένα e-mail.

ΥΓ1. Ευτυχώς ακολουθείς κι εσύ την ίδια τακτική (ψευδώνυμο) οπότε σε παίρνουν κι εσένα τα… σκάγια.

ΥΓ2. Αν τα πιο πάνω φαίνονται λίγο μελοδραματικά, απολογούμαι.

ΥΓ3. Μ’ εκείνα τα 9/οποιαδήποτε δύναμη του 2 ζούμε και αναπνέουμε έτσι;

Στάθαρε που χάθηκες; Πήρες τον μπούζουκον και εξηφανίσθης από προσώπου γης;

Σαραφίδη, καιρός να γυρίσεις στα πάτρια να τα πούμε κι από κοντά. Εκλογές έρχονται… μη φοβού.

γιώργος

Γιαννη την ξερω την ατακα(χαχαχαχαχα!!)
Κατσιμποκιε, Σωτε και λοιπα παλληκαρια, αυριο πεμπτη ανεβαινω τελεσιδικα και κατα το μεσημερακι θα παω στο Βαρλα. Θα τα πουμε απο κοντα.
Χαιρετουρες.
Σταθης

<FONT FACE=“Courier New”>Μισιρλού = Γιάννα άραγες;</FONT>

<FONT FACE=“Courier New”>Λοιπόν Γιαννη και κυρ Γιαννη και αφεντη τσουτσουλομυτη (οπως θα 'λεγε και ο φιλος μου ο Φερρης) Τρουμπα.
Δεν ξερω αν η ετυμηγορια της λεξης Ρεμπετης προερχεται απο το ρεμπομαι ή ρεμβαζω ή ρεμπελοσκυλιαζω.
Για μενα ο ΡΕΜΠΕΤΗΣ ειναι οξω και πανω και παραπανω απο οποιοδηποτε κοινωνικο σχημα.Ειναι ο ντερβισης,ο αλανιαρης,ο μαγκας.
Ειναι αυτος που εχει"μια φουντωση μια φλογα μεσα στην καρδια".</FONT>
Ο Ρεμπετης δεν ειναι για μενα ο ανενταχτος κοινωνικα ειναι αυτος που την κοινωνια τη 'νε γραφει στα παλια του τα παπουτσια γιατι ξεπερασε τα ορια,εσπασε τα καλουπια και βολοδερνει μονος του γιατι κοιταξε μεσα του και τρομαξε μ’αυτο που ειδε να του τρωει τα σωθικα.
Για ποια αναβιωση του Ρεμπετικου μιλας.Το Ρεμπετικο ειναι ολοζωντανο ειμαστε εμεις οι ιδιοι ειναι η σκαφτη η πενια του Αρη ειναι το 1/8 που λειπει του Σωτου ειναι η βραχναδα στη φωνη του Κουρουνη οταν τραγουδαει Μαρκο ειναι η λαδοκολλα στα χερια του Λουλουδα ειναι το καινουργιο μπουζουκακι του Κατσιμποκη.
Και βεβαια θα θελα να γινει ο γιος μου Ρεμπετης αλλα τι να ζωστει καμμια φουστα και να κοπανιεται
σαν αφηνιασμενος?
Η αξια του Ρεμπετικου τροπου ζωης ειναι ειδος μη μετρησιμο.Γιατι πως να μετρησεις κατι που το νοιωθεις μοναχα σαν μουδιασμα οταν πιανεις το μπουζουκι σου ή οταν στηνεις αυτι να ακουσεις?
Πως να μετρησεις τα βιωματα,τις καταβολες,τη φλογα,το παθος,τον ερωτα,το κρυο νερο,τον ηλιο που βλεπεις καθε πρωι και θες να τονε τραγουδησεις.
Πως να μετρησεις με οποιοδηποτε μετρο τις τσιριδες του Μπατη στο θερμαστη ή την ανυποχωρησια του Μαρκου στο μαστουρα ή τις εμμετρες προφητειες του Δελια κλπ,κλπ,κλπ
Στεκια του Ρεμπετικου ξερω πολλα.Μοναχα σε αυτο το φορουμ ειναι καμμια 100στη ψυχουλες που τις εχει κανει στεκι του το Ρεμπετικο και καθονται και ψυχανεμιζονται να βγαλουν ακρη με τα απταλικα και τα γιουρουκικα και τα 8/8 και τα 9/8.
Αει σιχτιρι τι μαλακιες καθομαι και γραφω γαμω τα κερατα μου τα τραγια.

Ωραία τα λες, Γιώργη.
Μόνο που εμείς ψύχραιμοι και συνειδητοί, πρέπει να θυμόμαστε πως:

  1. Ο όρος “ρεμπέτης” και “ρεμπέτικο” μονοπώλησε τον χαρακτηρισμό της μουσικής και του “τρόπου ζωής” που αγαπάμε, από το 1969 και μετά, την έκδοση δηλαδή του βιβλίου του Πετρόπουλου.
  2. Στη δισκογραφία ο όρος “ρεμπέτικο” αποδώθηκε γιά πρώτη φορά στο “Τικ-Τακ”, που είναι καθαρή Εστουδιαντίνα, και καθόλου ρεμπέτικο.
  3. Παλιά χρησιμοποιούσαν δεκάδες όρους γιά να χαρακτηρίσουν μιά συγκεκριμένη τάξη ανθρώπων, όπως μόρτης (από το μόρτε, γιατί ήσαν οι μόνοι που γίνονταν νεκροθάπτες τον καιρό της πανούκλας) βλάμης, ντερβίσης, αλάνης κ.λ. κ.λ.
  4. Ο πλέον δόκιμος και κυρίαρχος όρος τον παλιό καιρό, ήταν μάγκας, και τα τραγούδια μάγκικα. Μάγκας σημαίνει μέλος της μάγκας, δηλαδή της “συμμορίας”, ενόπλων ληστόν τον καιρό της Τουρκοκρατίας, αρματωλών και κλεφτών τον καιρό της επανάστασης, “περιθωριακών” των λιμανιών από την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους. Ο νόμος που δένει τη “μάγκα” ή “μαγκία” είναι μόνο η Μπέσα, που μοιάζει με την σικελική ομερτά, αλλά έχει άλλη ποιότητα: Την ταξική “αλληλεγγύη” των ανθρώπων του περιθωρίου. Ο όρος αυτός απέκτησε μιά πραγματικά λαϊκή αξία, μετά το 22, και με τη συναδέλφωση των προσφύγων με τους μάγκες. Βλέπε, Μάντρα του Σαραντόπουλου.

(Αφιερωμένο στον επανεμφανισθέντα ΜΑΡΚΟμανή Τζωρτζόπουλο)

Ρεμπέτικη είναι η καρδιά
η ξαναγεννημένη
από ψυχή στο άρρητο
μα και στο φως λουσμένη

Ρεμπέτικη είναι κι η ζωή
που είναι βυθισμένη
στην άβυσσο την ανθηρή
και δεν συγκαταβαίνει

<FONT FACE=“Courier New”>Αυτα ειναι βρε Βλησιδη που γουσταρω εδω μεσα και μου λειψανε τοσον καιρο.Να 'σαι καλα αλλα και συ απο το λιγο που θυμαμαι εκει σα περα
στην Υδρα κατι κομματακι Μαρκο μου σιγανομουρμουριζες και σιγανογρατζουνιζες.
Κωστα Φερρη ήταν ενσυνειδητα ταξικα ενταγμενοι ή ολα αυτά ήταν κατα ενα τροπο υποσυνειδητες καταστασεις.Μιλαω παντα για τους προπολεμικους μαγκες την Πειραιωτικη παρεα?Αν ναι απο τεκμαιρεται τουτο?</FONT>

Γιώργο, όταν λέμε “ταξικά” ενταγμένοι, και αναφερόμαστε σ’ ένα υπο-προλεταριάτο που κατά την αριστερά δεν αποτελεί “τάξη”, δημιουργείται ένα λογικό παράδοξο. Πρέπει να παραδεχτούμε πως και η “αριστερά”, δηλαδή το εργατικό προλεταριάτο, αποτελεί στην ουσία “ενταγμένο αστικό πληθυσμό”, κι όταν λέμε “ενταγμένο” δεν εννούμε μόνο σε αγώνες ταξικούς, αλλά και μέσα στο Σύστημα της πόλης, υπακούοντας -στην ουσία- στους κανόνες της Πόλης. Έτσι λοιπόν, οι “περιθωριακοί”, που έχουν ήδη παραβεί την Νομιμότητα άρα δεν υπακούουν στους κανόνες της πόλης, γιά να επιβιώσουν, οργανώνονται σε μιά παράλληλη (οι αστοί την λένε “περιθωριακή”) κοινωνία, με κάποιους κανόνες “κοινοτικής” αλληλεγγύης, γιά να είναι πιό δυνατοί όταν η κοινωνία των αστών τους κάνει πόλεμο. Ειδικά γιά τους “μάγκες”, αλλά είναι πιθανόν να βρίσκομε τέτοιες αναλογίες και σ’ άλλες περιθωριακές κοινότητες στον κόσμο, μην ξεχνάς λοιπών πως οι μάγκες κατάγονται από πολεμικές “φυλές”, δηλαδή ομάδες πολεμιστών ή ληστών. ʼρα ξέρουν από πόλεμο.
Στοιχεία σκόρπια, μπορείς να βρεις σε πολλά βιβλία, από αναμνήσεις ή μελέτες όπως του Αρχιγένη ή του Λέκιου Καρακάση, ίσαμε μυθιστορήματα “Οι ʼθλιοι των Αθηνών” του Κονδυλάκη) ή ακόμα και επιθεωρήσεις και οπερέτες στις πρώτες δεκαετίες του αιώνα.
Τάγραψα όσο μπορούσα πιό συμπυκωμένα, γι αυτό και δεν ξέρω αν είναι αρκετά σαφή.

<FONT FACE=“Courier New”>Δεν νομίζω να έχει κάποια σχέση η “αριστερά” με την συγκρότηση ή μη του υπο-προλεταριάτου σε αμιγή οικονομική τάξη. Πολύ περισσότερο αβέβαιος είμαι για την ταύτιση της πολιτικής έκφανσης της εργατικής τάξης ("αριστερά) με την ίδια την τάξη.

Χα! Μακάρι να ήξεραν το συμφέρον τους και να ήταν όντως αριστεροί. Ο Λένιν ασχολήθηκε πολύ με κάτι που λίγοι το πήραν είδηση: Ότι οι κοινωνικές - πολιτικές και οικονομικές διεργασίες που θα φέρουν την έσχατη και ύστατη κοινωνική δικαιοσύνη, δηλαδή την την εργατική τάξη στη θέση που θεσμικά της ανήκει, αυτές οι ίδιες διαδικασίες θα απελευθερώσουν τον άνθρωπο.
Για την ώρα όλοι έχουν κρυφτεί πίσω απ’ τον κουρνιαχτό από τα συντρίμμια του βερολινέζικου τοίχους. Κάθονται στο ημίφως και αφορίζουν τους κλασσικούς ωσάν αυτοί να φέρουν τις ευθύνες των ιστορικών εξελίξεων δια των γραπτών τους.

Μου έχουν εμπιστευτεί κάτι που πρέπει να το μοιραστώ με όλους. Μου είπανε λοιπόν πως ΧΕΣΤΗΚΑΝ οι Μαρξ - Εγκελς - Λένιν και Στάλιν για τον ταξικό αναλφαβητισμό των ημερών. Το ίδιο μου είπαν και για τους Προυντόν, Μαρκούζε, Χένγκελς, Αλτουσέρ, Τολιάτι, Καστοριάδη και Πουλαντζά. Για τους άλλους δεν παίρνω όρκο. Δε μου 'παν τίποτα.

Πάμε στο λούμπεν-προλεταριάτο. Αυτός ο όρος περιγράφει τον οικονομικά εξαθλιωμένο πληθυσμό, τις μάζες σε αναμονή εργασίας (between jobs) και για την Ελλάδα τον αγροτικό πληθυσμό που συσσωρεύτηκε στα μεγάλα λιμάνια μέχρι να βρει ναύλο ή πλοίο (ή και τα δύο )για να φύγει προς Αμέρικα. Και βέβαια τον πληθυσμό που εκπαραθυρώθηκε λόγω της εισαγωγής νέων τεχνολογιών στους χώρους εργασίας και που, σήμερα ειδικά, έχει πιθανότητες μία στις τριανταπέντε να ξαναβρεί δουλειά (έκθεση της Eurostat).

Η κατάταξη που έκανε ο Μαρξ - στο Κεφάλαιο κυρίως - έγινε με κριτήριο τον τρόπο ένταξής τους στο οικονομικό γίγνεσθαι. Δεν ασχολήθηκε (απ’ όσο θυμάμαι) με κοινωνικά χαρακτηριστικά του τμήματος αυτού της εργατικής τάξης, παρά μόνο τόσο όσο για να αποδείξει ότι οι τεχνολογικές καινοτομίες, αντί να προσφέρουν ψωμί και στέγη προκάλεσαν ακριβώς το ανάποδο: φτώχια, ξεσπίτωμα και περιπλάνηση για δουλειά (οικονομική μετανάστευση).

Για την κεφαλαιοκρατική συσσώρευση χρησιμοποιούνται άνθρωποι μέσω των μηχανών, και παραπροϊόν της διαδικασίας αυτής είναι και η εξαθλίωση καλά υπολογισμένου - ανά οικονομική συγκυρία - ποσοστού της εργατικής τάξης.

Ωστε είναι το δυνατότερο ατού της κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης είναι η συντήρηση του υπο-προλεταριάτου που πρέπει να ανανεώνεται (δηλαδή να αλλάζουν τα πρόσωπα - όχι το ποσοστό) για να μην πηγνύεται συνείδηση μήπως και σηκώσουν κεφάλι.

Η Ελληνική χημική σύσταση του λούμπεν-προλεταριάτου, περιέχει κι αυτό που ο Φέρρης λέει “μάγκα”. Ομως, ΑΚΡΙΒΩΣ για όσα αναφέραμε παραπάνω, ουδείς μπορεί να ισχυριστεί πως ο κόσμος της μαγκιάς είχε πολιτική συνείδηση. Δεν είχε καν θρησκευτική τοιαύτη που στο κάτω - κάτω προωθήθηκε συστηματικά από την εξουσία.

Αυτά τα… λίγα και επανερχόμαστε άμα θέλουμε.
</FONT>

ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΟ ΙΣΩΣ, ΛΟΓΩ ΑΠΟΥΣΙΑΣ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΑΜΟΡΓΟ.
Όσο κι αν φαίνεται παράξενο, συμφωνώ (σχεδόν) απολύτως με το σκεπτικό σου Κώστα, κι αυτό παρ’ όλο που δεν είμαι “Μαρξιστής”. Όπως νομίζω πως είπα και παλαιότερα, χωρίς ν’ αμφισβητώ τίποτα απ’ όσα είπαν κι έγραψαν ο Μαρξ κι ο Ένγκελς, πιστεύω πως αυτά ισχύουν γιά ΜΙΑ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΟΠΤΙΚΗ, και δεν αντιστοιχούν στην ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΛΗΘΕΙΑ.
Συγκεκριμένα: ο Μαρξ αντιμετωπίζει τον άνθρωπο ως αποκλειστικά ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ όν, και το ίδιο κάνουν και οι θεωρητικοί του καπιταλισμού, μόνο που προσθέτουν και ολίγον… Φρόϋντ. Η δική μου άποψη -ποιός είσαι θα μου πεις που αντιπαρατίθεσαι σ’ έναν ολόκληρο Μαρξ- είναι πως ο άνθρωπος, εκτός από Εργάτης ή Εργαζόμενος (πράγμα το οποίο χαρακτηρίζει και τα μηρμύγκια), είναι ΚΑΙ (ίσως κυρίως) Λογικό όν, και ως Λογικό όν είναι εξ ίσου Προβλέψιμος, και Απρόβλεπτος. Ακόμα, ως λογικό ον, είναι και ο δημιουργός της Πολιτείας (της κοινωνίας, των μεγάλων πληθυσμιακών οργανωμένων συνόλων κ.λ.), και απ’ αυτή την άποψη, κάθε πράξη που αποσκοπεί στην οργάνωση ενός μικρού ή μεγάλου πληθυσμιακού συνόλου, είναι πράξη Πολιτική. Αυτός ο όρος φυσικά, δεν αντιστοιχεί στην έννοια της “ταξικής συνείδησης” όπως εννοεί ο Μαρξ την πολιτική πράξη, αλλά δεν παύει να είναι κατ’ ουσίαν Πολιτική.
Κατά τα άλλα, είπαμε, συμφωνώ. Κυρίως σ’ ό,τι αφορά τους ηλίθιους που “κρύβονται πίσω από τον κουρνιαχτό του Βερολινέζικου τείχους”.
Φ.