Σχετικά με την αντικατάσταση της λάφτας από το ούτι: Ο Ερευνίδης αντιγράφει την “Εγκυκλοπαίδεια της Τουρκικής μουσικής” που λέει ότι το ούτι έφτασε στην Πόλη το 1883.
Η δική μου ερμηνεία είναι ότι αυτό έγινε στα πλαίσια μιας γενικότερης αραβικής μόδας. Όπως γράφει ο ιστορικός Perry Anderson στο London Review of books
Two years later, Ottoman armies were once again thrashed by Russia, and in 1878 – after a brief constitutional episode had fizzled – the empire was forced to accept the independence of Serbia, Montenegro and Romania, and the autonomy of most of Bulgaria. For the next thirty years, power swung back from the bureaucracy to the palace, in the person of Sultan Abdulhamid II, who combined technological and administrative modernisation – railways, post offices, warships – with religious restoration and police repression. With the loss of most of the Balkans, the population of the empire had become more than 70 per cent Muslim. To cement loyalty to his regime, the sultan refurbished the long neglected title of caliph, broadcasting pan-Islamic appeals, and topping up the ranks of his administration with Arabs.
Παρόλα αυτά ο Cemil bey ηχογράφησε με λάφτα γύρω στο 1910, την οποία ήξερε επίσης ο γιος του Mesut Cemil. Από ότι ξέρω το όργανο ουδέποτε σταμάτησε να παίζεται στην Τουρκία, απλώς ήταν γνωστό μόνο στους ειδικούς της οθωμανικής κλασσικής. Στην Ελλάδα ποιός έπαιζε λάφτα πριν τον Ross Daly?