Παλιές και καινούργιες ονομασίες ελληνικών δρόμων

δρόμοι

(Νίκος Σαρηγιάννης) #42

περικλή δεν θα μπορούσα να το πω καλύτερα!


(Γιάννης ) #43

Ευχαριστώ Περικλή, τώρα δεν υπάρχει αμφιβολία! Το κλείνουμε αυτό :slight_smile:


#44

Περικλή μου, αν δεν κάνω λάθος, όχι μόνο ξεκινάει από πάνω, ψηλά στην οκτάβα, αλλά στην πραγματικότητα κινείται και πάνω από την οκτάβα…

Νομίζω πως η ανάγκη του να απεγκλωβιστούμε από αυτό που μέχρι σήμερα θεωρούσαμε λαϊκούς δρόμους και λαϊκή θεωρία στο παρελθόν είναι η πιο μεγάλη ανάγκη.
Τί πάει να πει οι λαϊκοί δρόμοι δεν το διαχωρίζουν; Δεν το διαχώριζαν διότι δεν τον γνώριζαν οι μουσικοί.
Όμως, τώρα πια, είναι πλούτος να μπορούμε να δείξουμε ότι ακόμα και σε ένα συγκερασμένο περιβάλλον μπορούμε να διαχωρίσουμε δρόμους με βάση την κίνηση.


#45

Μακαμιστί, ναι. Σε κομμάτια πιο απλά και σύντομα, που δεν έχουν τη δυνατότητα να αναπτύξουν όλα τα ιδιώματα του μακάμ, δεν ξέρω αν αυτό θεωρείται απαραίτητη προϋπόθεση για να χαρακτηριστεί μια μελωδία ως Μαχούρ.

Για παράδειγμα, η Αλατσατιανή το κάνει. Το Όσοι έχουνε πολλά λεφτά επίσης (κι ας είναι στοιχειώδες ως προς τη σύνθεση).Η Διαμάντω και ο Λαθρέμπορας που δεν το κάνουν, πάλι μαχούρ δεν είναι;

Σε γενικές γραμμές δε διαφωνώ μ’ αυτό. Αυτό περίπου είπα και παραπάνω:

Βασικά εγώ λέω Μαχούρ και Σαζκιάρ και Χουσεϊνί κλπ. για όσα κομμάτια πιστεύω ότι είναι σ’ αυτούς τους [?δρόμους], εφόσον μιλάω με κάποιον που ξέρει την ίδια γλώσσα. Αλλά η ουσία της συζήτησής μας είναι ακριβώς ότι αυτή η πολυγλωσσία αποτελεί πρόβλημα!

Αν γίνει ψηφοφορία «θέλετε εφεξής να λέμε ΟΛΟΙ μαχούρ και σαζκιάρ κλπ.;» θα είμαι ο πρώτος που θα ψηφίσει ναι. (Και να λέμε σεγκιάχ το διατονικό και χουζάμ το χρωματικό, κιουρδί αυτό με τη μόνιμη ύφεση, και όλα τα παρεμφερή).


#46

Συμφωνούμε.

Το τονίζω απλά, γιατί αυτό θα ήταν το μόνο επιχείρημα κάποιου “φανατικού μακαμιστή” ώστε να μας πείσει ότι οι δρόμοι και τα μακαμ δεν είναι το ίδιο και ότι οι λόγιοι μουσικοί (λάφτες, ούτια, σάζια κτλ) ξέρουν περισσότερα. Ή ανάποδα, ενός φανατικού “μπουζουξή” που βαριέται να αναλύσει παραπάνω και θέλει να λέει “ώχου, μωρέ, όλα ραστ είναι”.

Για μένα σχεδόν όλα τα ραστ ρεμπέτικα που έχουν κατιούσα ανάπτυξη από την άνω βάση και καταλήγουν σταδιακά στην τονική είναι μαχούρια. πχ “Παραπονιέμαι στον ντουνιά” Κάβουρας, “Πάλι τραγούδι θα σου πω” Περιστέρη/Μάρκου, “Μες τον οντά ενός πασά” Περιστέρη κ.α.

Μα δεν έχει κανείς αποφασίσει ποιοί είναι οι “δρόμοι”. Ό,τι ήξερε ο καθένας, έλεγε.
Ας είχε πάρει κανείς συνέντευξη από τον Γιοβάν Τσαούς ή τον Παπάζογλου ή τον Σκαρβέλη ή τον Τούντα για τους δρόμους, και ακόμα θα τρέχαμε…


#47

Μπορεί να λέω βλακείες αλλά νομίζω υπάρχουν σκοποί που όντως ξεκινάνε απο γκερντανιγιέ (οκτάβα) αλλά βγάζουν χρώμα ραστ και όχι μαχούρ…Πχ: Τα ξημερώματα/έλα έλα φως μου,
που μάλλον είναι ραστ (ή μηπως όχι;) …

Το μαχούρ ίσως κακώς το βλέπουμε ως κάτι που είναι ραστ αλλα όχι ακριβώς…Αν μη τι άλλο,η βασική δομή του δείχνει περισσότερο σαν ατζεμασιράν μεταφερμένο 1 τόνο ψηλότερα.


#48

Μήπως επειδή ξεκινάει μεν από την οκτάβα, αλλά χωρίς στη συνέχεια να την τονίζει ιδιαίτερα;

Πάντως για το αν το κομμάτι ακούγεται ραστ ή μαχούρ, αν αναρωτιόμουν από μόνος μου δεν ξέρω τι θα έλεγα. Τώρα που μας έβαλες στην αμφιβολία Αλέξανδρε, δεν έχω καμία απολύτως γνώμη, σαν τον παπά με τα γένια αν ξέρεις τον μύθο… :slight_smile:


#49

Ας προσπαθήσω να το αιτιολογήσω:
η (φωνητική) είσοδος του συγκεκριμένου χρησιμοποιεί ατζέμ περντέ, πράγμα που με παραπέμπει στη βάση ή στην 5τη και όχι στην οκτάβα.Στο μαχούρ περιμένω να ακούσω την 7μη βαθμίδα (μαχούρ περντέ) να δείχνει έντονα την οκτάβα. Δεν είμαι σίγουρος οτι αυτό γίνεται αρκετά
Στην είσοδο του μαχούρ περιμένω επίσης να ακουσω τη μελωδία να κάθεται στο χουσεϊνί περντέ, για να ξαναανέβει πριν αποκτήσει χρώμα ραστ.Αυτό γίνεται στη Διαμάντω αλλά και στο Μαχούρ σαζ σεμάι του Νικολάκη. Ως χρώμα, το Μαχούρ μου ακούγεται πιο εξωστρεφές και λαμπερό απο το ραστ.Δεν βλέπω στον ίδιο βαθμό αυτό το χρώμα στο συγκεκριμένο τραγούδι.

Παραδόξως το ταξίμι ξεκινάει επίσης ψηλά στην ηχογράφηση αλλά ούτε εκεί ακούω Μαχούρ με βεβαιότητα.Για μένα, δεν είναι μαχούρ, ή αν είναι, δεν είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα.