Είναι απόλυτα φυσικό να υπάρχουν διαφωνίες σε ένα φόρουμ.
Εγώ δεν θα μπω στη συζήτηση αν θα έπρεπε ή όχι να υπάρχει στο φόρουμ βίντεο με την Πίτσα Παπαδοπούλου, εδώ είναι θέμα καθαρά προσωπικής προτίμησης, ακουσμάτων, βιωμάτων, αισθητικής κ.λπ.
Όταν όμως πρόκειται για θέματα όπως οι Σαλταδόροι, συγχωρνάτε με, αλλά η αλήθεια δεν είναι στη μέση, δεν ήταν και λίγο μαυραγορίτες ή λίγο συνεργάτες με τους μαυραγορίτες και από την άλλη και λίγο αγωνιστές για την επιβίωση, τη δική τους και των άλλων.
Εδώ, δεν πρέπει να σταθούμε σε προσωπικές μόνο προφορικές μαρτυρίες, αλλά στο τι καταγράφει η ιστορία, αλλά και η τέχνη.
Ας ξανακοιτάξουμε τι λέει ο Γενίτσαρης, ο ίδιος ο δημιουργός.
"…Κι όταν το έπαιξα και το τραγούδησα για πρώτη φορά στο μαγαζί, έγινε χαλασμός κόσμου. Το τι έγινε, δεν μπορεί να το βάλει το μυαλό σας! Το 'παιξα 20 φορές -το λιγότερο- ένα βράδυ. Όσοι το άκουγαν στο μαγαζί κι έφευγαν, το τραγούδαγαν στο δρόμο. Και όταν πήγαιναν στη γειτονιά τους, στα σπίτια τους -τα ίδια. Ο ένας το ‘λεγε, ο άλλος το άκουγε και το μάθαινε έτσι, όλος ο Πειραιάς. Σε λίγες βδομάδες, όλη η Ελλάδα! Στη Θεσσαλονίκη στα μαγαζιά και παντού, τραγουδάγανε το “Σαλταδόρο” -το ξέρει ο Τσιτσάνης. . … Πολλοί συνάδελφοι που δουλεύανε σ’ άλλα μαγαζιά -και μουσικοί από τα δημοτικά- ερχόντουσαν στο μαγαζί μου και τους έκανα πρόβα το “Σαλταδόρο” για να το λένε στα μαγαζιά τους. Χωρίς “Σαλταδόρο” τα μαγαζιά δεν είχανε επιτυχία, ούτε λεφτά, ούτε τίποτα. Ακόμα και Γερμανοί που είχανε μάθει ελληνικά, τραγουδάγανε το “Σαλταδόρο” -και μη σας φαίνεται παράξενο. Για όλα αυτά λοιπόν, λέω, ότι το τραγούδι μου αυτό είναι ο Ύμνος της Κατοχής. Και όλοι, όπως ξέρω, το παραδέχονται: Όλοι! Γιατί δεν υπάρχει άνθρωπος, από 40-45 χρονών σήμερα, που να μην έχει τραγουδήσει το “Θα σαλτάρω, θα σαλτάρω…”
Και ας αναρωτηθούμε: ήταν ποτέ δυνατό ένας λαός ολόκληρος να αγαπήσει τόσο πολύ και να διαδόσει προφορικά - χωρίς τη μεσολάβηση μάλιστα της δισκογραφίας - ένα τραγούδι τέτοιο, αν στη συνείδησή του είχαν συνδεθεί οι σαλταδόροι με τους μαυραγορίτες, τους οποίους μισούσε θανάσιμα ;
Ή, θα ενέπνεε τόσα λογοτεχνικά έργα, θα γίνονταν ακόμα και ταινία που θα έσπαγε ταμεία, 50 τόσα χρόνια , οι σαλταδόροι, αν ήταν συνεργάτες των μαυραγοριτών και σε τελευταία ανάλυση των ίδιων των Γερμανών;
Γενικά, σε αυτά τα θέματα χρειάζεται πολλή προσοχή, για να μην ισοπεδώνονται όλα και για να μη διαστρεβλώνεται η αλήθεια.
Ένας άλλος μεγάλος δημιουργός του λαϊκού μας τραγουδιού, ο οποίος συμμετείχε στις «γιορτές της επαναστάσεως της 21ης Απρίλη» διατεινόταν :
«…έλα μωρέ, όλοι εκεί είμαστε….(εννοώντας στο Στάδιο)».
Πρέπει όμως να δίνεται η απάντηση πως, «όχι, δεν ήταν όλοι εκεί», αυτές οι ισοπεδωτικές αντιλήψεις είναι επιζήμιες να ακούγονται, και εκ του πονηρού, και πρέπει να αποκαθίσταται η αλήθεια, είναι χρέος μας.
Μια και αναφέρθηκε ο Μπίνης.
Σε παλιότερη συζήτηση, δυο συμφορουμίτες μας σε προσωπική συνομιλία μαζί του, τον είχαν ακούσει να επιμένει πως στο τραγούδι «Αντιλαλούν οι φυλακές», σωστά γίνεται από το Μάρκο αναφορά στο Μπούρτζι, μια και είναι απέναντι απ΄ το Ανάπλι, άρα έτσι μόνο γίνεται να “αντιλαλούν” οι φυλακές αυτές.
Έλα όμως που δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ το Μπούρτζι σαν φυλακή ;;;
Έλα που ψάχνοντας, ανακαλύπτουμε πως σε παλιό φυλακόβιο αναπλιώτικο τραγούδι αναφέρεται ο στίχος:
«Αντιλαλούν οι φυλακές
Ανάπλι και Νιτσικαλές (Ιτς Καλές);;;
Άρα, ποτέ δεν αναφέρθηκε το Μπούρτζι ως φυλακή παρά μόνο στα νεότερα χρόνια από το Μάρκο, και μάλλον από άγνοια, συμπεριλαμβάνοντας μάλιστα στο τραγούδι του και τις υπόλοιπες γνωστές, νεότερες, φυλακές;;;
Χρειάζεται διασταύρωση στοιχείων για να προσεγγίζεται η αλήθεια, όσο αυτό βέβαια είναι αντικειμενικά δυνατό.
Το θέμα είναι πόσο μπορούμε να κρίνουμε νηφάλια τις απόψεις των συνομιλητών μας,
και το κυριότερο, πώς να μη φτάνουμε σε επίπεδο προσωπικής αντιδικίας σε περιπτώσεις διαφωνίας
και κατά πόσο είμαστε σε θέση να αναθεωρήσουμε τις απόψεις μας, αν χρειαστεί.