Οικονομική κρίση και στροφή στον λιτό και παραδοσιακό τρόπο ζωής

Μήπως τελικά η οικονομική κρίση και δυσχέρεια της εποχής μας , μας στρέψει πιο κοντά στην παραδοσιακή ρεμπέτικη μουσική,τον λιτό και αληθινό τρόπο ζωής μιας άλλης εποχής, και κατα ενα μερος, στην αγαπη μας για το τρίχορδο?

Μήπως τελικά η χλιδή, ο νεοπλουτισμός και το “δεν βαριέσαι ρε αδελφέ” των παλιότερων δεκατιών ,συνυφασμένα μέσα στην νυχτερινή διασκέδαση των kits/χλιδάτων σκυλάδικων, όπου ο νεοέλληνας περνούσε την ώρα του διασκεδάζοντας και επιδικνυοντας την οικονομικη του ευχερια πετώντας γαρδένιες, σαγηνεμένος από τους ηχους του τετράχορδου, εχει αρχίσει να εκλείπτει?

Μηπως το κουτουκι, η ρεμπετικη συναυλια, το ουζερι, και η παρεα, θα γινονται ολο και περισσοτερο πολος ελξης αφου θα βρισκουμε σε αυτα κοινα σημεια, στα ρεμπετικα τραγουδια το Μαρκου, του Τσιτανη, του Παπαιωαννου ?

Λέω μήπως, μιας και βλέπω όλο και περισσοτερους (μεταξύ αυτών και εμενα) να το γυρίζουν τον τελευταιο καιρο στο τρίχορδο απο τετραχορδο.

Υπαρχει κάποια σύνδεση με τον συλλογισμό μου? Ή απλα δεν ξερω τι λεω?

Δε ξέρεις τι λες, αλλά δεν έχει σημασία. Αρκεί που το λες.:110:

Το οτι θα πρεπει ο καθε ενας απο εμας να συμμαζευτει στη σπαταλη και στην λουξ διασκεδαση ειναι γεγονος. Τωρα πως αυτο θα διοχετευθει στο ρεμπετικο, νομιζω πως ειμαι λιγο απαισιοδοξος, καθως χρειαζεται μαλλον μεγαλη προσπαθεια… Προσοχη, αλλο να παιζεις καπου και να σε εκτιμησει αυτος που θα ερθει να πιει ενα κρασι, αλλα θα χρειαστει χρονο αυτος που καποτε εραινε τους αοιδους με γαρυφαλλα και κατεβαζε 3 μπουκαλια ουσικυ (πληρωνοντας σαν να επαιρνε νεο αυτοκινητο) να εκτιμησει την ταβερνα, το ρεμπετικο, και εσενα που παιζεις στην τελικη.

Και εγώ είμαι πολύ απαισιόδοξος… Χωρίς αμφιβολία η κρίση έχει περιορίσει κάποια από τα φαινόμενα που αναφέρει ο Sdimis. Είμαι όμως σίγουρος ότι όταν θα ξαναδούμε κάποια λεφτά στην τσέπη μας (εγώ μπορεί να μην ζήσω να το δώ αυτό…) εκείνοι που αρέσκονται στις λουλουδούδες, την επίδειξη και το επιδεικτικό ξόδεμα χρημάτων θα ξαναγυρίσουν στις παλιές συνήθειες. Στο μεταξύ, μάλλον κανείς από αυτούς δεν θα αλλάξει νοοτροπία, απλά θα περιμένουν να ξαναγεμίσει η τσέπη τους (εκείνοι δηλαδή που η τσέπη τους έχει κάπως αλαφρώσει σήμερα) για να ξαναρχίσουν να ξοδεύουν. Αυτοί οι άνθρωποι δεν διασκεδάζουν, απλά επιζητούν μία επιβεβαίωση (και) μέσω των χώρων “διασκέδασης”.

Το “ρεμπετικο” μεσα απο τον πονο που εχει στο μεγαλυτερο ποσοστο του, βγαζει παρηγορια και πλεον αρκετοι τα βρισκουν σκουρα.
Πλεον ο κοσμος μαζευεται σπιτι, πραγμα που φερνει πιο κοντα τους ανθρωπους (σε σχεση με την βαβουρα μιας καφετεριας, η ενος νυχτερινου μαγαζιου. Ολοι οσοι ειναι μουσικοι, δεν θα προτιμησουν να κατσουν στο μπαλκονι (επιτελους βλεπω αρκετο πλεον κοσμο στο μπαλκονι…) να παιξουν και να το ευχαριστηθουν?
Και τι θα παιξουν, η αν δεν ειναι μουσικοι τι θα ακουσουν? “την εχει η ψυχη μου τη φωτια???” (eurovision)

Τις ελάχιστες φορές που αναγκάστηκα να πάω σε κάποιο σύγχρονο club έφυγα νοιώθοντας τα πόδια και τα αυτιά μου να πονάνε, νηστικός και αηδιασμένος από τα γαυγίσματα των “αοιδών” καθώς και από την εξώφθαλμη προσπάθεια κάποιων να εντυπωσιάσουν ξοδεύοντας αλόγιστα.
Έτυχε λοιπόν μια απ’ αυτές τις φορές (πριν την κρίση) να μετρήσω στο τραπέζι κάποιας τετραμελούς παρέας έξι άδεια μπουκάλια ουίσκυ (έπιναν το έβδομο) και δεν άφηναν τον σερβιτόρο να πάρει τα άδεια, προφανώς για να δικαιολογούν ότι δυσκολευόμενοι να ρίχνουν την στάχτη των τσιγάρων στο τασάκι που ήταν χαμένο μέσα στο δάσος των μπουκαλιών έριχναν τη στάχτη και τα αποτσίγαρα στο πάτωμα. Υπολόγισα ότι ο λογαριασμός πρέπει να ήταν γύρω στα τετρακόσια ?.
Μετά από δυο μέρες τυχαίνει να βρίσκομαι στο μαγαζί ενός φίλου και μπαίνει ο “αρχηγός” της προαναφερόμενης παρέας. Μετά από μια ιδιωτική κουβεντούλα που είχε με τον φίλο μου έφυγε φανερά εκνευρισμένος και ο φίλος μου μου είπε ότι του ζητούσε δανεικά εκατό ? δικαιολογούμενος ότι θα του κόψουν το ρεύμα και ότι θα τα πατσίσουν με κάποια μελλοντική εμπορική συναλλαγή.
Είπα στον φίλο μου το συμβάν στο club και μου απάντησε ότι “τέτοιου είδους επιχειρηματίες έχουν κατακλύσει την αγορά και ότι το μπαμ πλησιάζει”.
Αναφέρω το γεγονός γιατί πιστεύω ότι ταιριάζει στο θέμα και σε αντιπαράθεση με τις πολλές φορές που πάω σε κουτούκια, μουσικές σκηνές ή και ταβέρνες με ζωντανή μουσική. Εκεί ακόμα και αν ακούς και κανα φάλτσο, φεύγοντας το μόνο που σε ενοχλεί είναι ότι νοιώθεις λιγάκι βραχνιασμένος, γιατί έκανες πραγματικά κέφι και παρασύρθηκες και τραγούδησες και εσύ με τη φάλτσα φωνή σου, αλλά ξαλαφρωμένος γιατί πραγματικά διασκέδασες.
Πάντως με ή χωρίς κρίση όλο και κάποια έξοδο έχουμε, ο καθένας βέβαια ανάλογα με τα γούστα και την τσέπη του.

Το φαινόμενο της επίδειξης,αν και προυπήρχε,ωστόσο κορυφώθηκε τα τελευταία 30-40 χρόνια με την
αδιαμφισβήτητη αύξηση του εισοδήματος του μέσου Ελληνα,με δανεικά κυρίως.Στο διάστημα αυτό οι
κυρίαρχες οικονομικές και πολιτικές δυνάμεις,είτε έσπρωξαν τον κόσμο στον άκρατο καταναλωτισμό,είτε
δεν μπόρεσαν ή δεν θέλησαν να περάσουν στην πλειοψηφία του κόσμου μια διαφορετική κουλτούρα.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η κυριαρχία του Λε Πα και όχι μόνο βέβαια στην δεκαετία του’80 κυρίως
που απετέλεσε σημείο αναφοράς του νεοπλουτισμού.Θυμάμαι πως η,ευτυχώς ξεχασμένη σήμερα αλλά
περιβόητη τότε"Ταραχή " του,είχε φτάσει να δώσει τον τίτλο στο κύριο άρθρο γνωστής απογευματινής
εφημερίδας.
Σ΄αυτή την περίοδο διαμορφώθηκε σε πολλούς ,αλλά πάντως όχι σε όλους,μιά νοοτροπία στην οποία
οι στίχοι του Μάνεση"φράγκο δεν δίνουνε γιά μεγαλεία,έχουνε μάθει να ζουν απλά" στις “Φάμπρικες”
του Τσιτσάνη φάνταζαν σαν παραδοξολογία άν όχι σαν μωρολογία.
Μπορεί ν΄αλλάξει αυτή η νοοτροπία;Για μας τους σαραντάρηδες,πενηντάρηδες δύσκολο το βλέπω.
Φοβάμαι πως για μας ισχύει η αγγλικούρα"You can’t teach an old dog new tricks.(Δεν μπορείς να μάθεις
σε γέρικο σκύλο νέα κόλπα).Βέβαια επίσης ισχύει και η ελληνική παροιμία:“η σφίξη βγάνει λάδι”.
Ετσι πιθανώς με τους νεους και εύπλαστους ακόμη να μπορέσει να γίνει κάτι.Ισως περισσότεροι και
με πιό ευκολία να διαλέξουν το δρόμο της απλότητας που οδηγεί στο ρεμπέτικο.Και να αποτελέσει το
ρεμπέτικο αφορμή και αφετηρία γιά νέα δημιουργία.
Εν πάσει περιπτώσει,εδώ είμαστε και το συζητάμε πάλι,όταν πλέον με το σφίξιμο του ζωναρίου θα
έχουμε χάσει τα πρώτα πέντε κιλά…

Πολύ ενδιαφέρον θέμα!

Μην ξεχνάμε όμως ότι αυτό το επιδεικτικό ξόδεμα δεν είναι καμιά βαθειά ριζωμένη συνήθεια αιώνων. Παρόλο που το βλέπουμε όχι μόνο στα σκυλάδικα αλλά και σε εντελώς παραδοσιακά έθιμα (νύφες σκεπασμένες με 5χίλιαρα / 50ευρα, βροχή από δολάρια στο πανηγύρι του Άη Συμιού, μικρός σκουπίζει με τη σκούπα τα δολάρια σε κρητικό γλέντι στην Αμερική κ.ά.), δεν παύει να είναι σημείο νεοπλουτισμού, άρα κάτι εξ ορισμού πρόσφατο. Από το '80; Από το '60; Πάντως πιο παλιό όχι. Άρα, ποιος αποκλείει να αντικατασταθούν οι πρόσφατα αποκτημένες νεοπλουτίστικες συνήθειες από τις ακόμη πιο πρόσφατες νεόπτωχες;

Μπιλαντ, κοιτάς εν μέρει την ίδια πτυχή του θέματος μ’ εμένα, αλλά από άλλη οπτική. Το κάθε άτομο, ανάλογα με την ηλικία του και συνεπώς με το πόσο βαθειά βρίσκεται στην Α ή Β νοοτροπία, έχει μεγαλύτερες ή μικρότερες πιθανότητες να μάθει καινούργια κόλπα. Ωστόσο πιστεύω ότι συνολικά η ελληνική κοινωνία, ως ζωντανός οργανισμός, δεν είναι και τόσο «γέρικος σκύλος» σ’ αυτά τα θέματα. Η κουλτούρα του «γλεντάω μερακλήδικα χωρίς υπερβολές» μπορεί στα χρόνια της ευμάρειας να μην ήταν κυρίαρχη, αλλά ποτέ δε χάθηκε. Ίσως βρει τώρα την ευκαιρία να αντεπιτεθεί.

χτεσινό περιστατικό: στο τέλος του προγράμματος έρχεται ένας συμπαθής πενηντάρης και ρωτάει ποιός έγραψε το “πορτοφόλι” (είχαμε παίξει και τη φτώχεια κατηραμένη" του χατζηχρήστου). του λέω “μάρκος”, αλλά χρειάστηκε και η επεξήγηση “βαμβακάρης” μετά. τα ρεμπέτικα αγγίζουν όλο και περισσότερους όσο σφίγγουν τα πράγματα…

(το ΄11 δεν το είχα προσέξει)

Χμ, δεν είναι ακριβώς έτσι. Μην μας διαφεύγει ένα από τα παραδοσιακά στοιχεία διακόσμησης της γιορτινής (και νυφικής) φορεσιάς των κοριτσιών, με «φλουριά». Υπάρχει διαφορά με τη σημερινή επίδειξη χρήματος, όχι όμως μεγάλη και οπωσδήποτε, κάποιους αιώνες πιο πίσω πηγαίνει.

Αυτά δεν τα ξοδεύουν! Ο λόγος ύπαρξής τους είναι να κληροδοτούνται ανά τις γενεές χωρίς να μειώνονται, και ει δυνατόν να αυξάνονται κιόλας.

(Αν εννοείς τις κολλαΐνες. Τα χιλιάρικα που κρεμούν οι καλεσμένοι στη νύφη είναι μάλλον πρόσφατη υπόθεση.)

Είπα, υπάρχουν διαφορές. Στο επίπεδο επίδειξης, αυτές είναι μικρές.

Τα χιλιάρικα, είναι γνήσια σημερινά χαρτονομίσματα; Εγώ πάντως δεν τα έχω δει.

Χιλιάρικα ναι δεν υπάρχουν, μέχρι 500άρικα από όσο θυμάμαι :stuck_out_tongue: (αν και δεν είχα ποτέ 500άρικο στην κατοχή μου)

Λίγο εκτός θέματος, αλλά όταν πριν χρόνια πληρώθηκα ένα μισθό ενός μήνα με δύο από αυτά, αγχώθηκα. Μου πήρε ώρα να το διαχειριστώ ως γεγονός. Αφενός 2 χαρτιά ήταν ολόκληρος μισθός (τώρα ο βασικός είναι περίπου 1 από αυτά) και αφετέρου δεν ήξερα πού να πάω να τα χαλάσω και να τα πάρουν. Τελικά βρέθηκε λύση μέσου γνωστού μου που ήταν έμπορος και μου τα “έσπασε”.

1 «Μου αρέσει»

νοίκι-δεη-τηλέφωνα και τα δίνεις όπως τα πήρες… προβλήματα που έχει ο κόσμος! στην χειρότερη παίρνεις κανένα μπουζούκι.

1 «Μου αρέσει»

Δεν εννοούσα χιλιόευρα. Μπορεί 50ευρα. Έγραψα «χιλιάρικα» κάπως άκυρα, επειδή ήμουν σε mode παλιών εποχών…