Κανω ποδαρικο στο Φορουμ γραφωντας σε ενα αν μη τι αλλο ενδιαφερον θεμα.
Πολλα απο αυτα που ηθελα να πω εχουν ειπωθει ηδη, οποτε θελω να τονισω κατι συγκεκριμενο.
Λογω και της παραξενης εποχης που ζουμε, παρατηρειται μια ταση το ρεμπετικο να συγχεεται με πολιτικες πεποιθησεις και ουσιαστικα να αποτελει ‘‘προνομιο’’ καποιων αριστερων οργανωσεων στα πανεπιστημια. Καθε γλεντι αριστερης παραταξης περιλαμβανει και ρεμπετικο. Κανενα προβλημα ως εδω. Το κακο της υποθεσης ειναι οτι το πραμα ζωντανευει μονο σαν μοδα και δεν υπαρχει θεωρητικη γνωση και μουσικη παιδεια…Ακουμε '‘τουτοι οι μπατσοι που ‘ρθαν τωρα’’, κανουμε την επανασταση μας και μετα γραφουμε τους μουσικους στα παλια μας τα παπουτσια.Παρολα αυτα εχουμε το υφος του πονεμενου ρεμπετη, ουσιαστικα καταστρεφοντας το ειδος που λεμε οτι αγαπαμε.
Φυσικα και υπαρχουν εξαιρεσεις.Φυσικα και δε με χαλαει.Εξαλλου ειμαι της αποψης οτι καλυτερα λιγοι και καλοι παρα μοδα και αλλοτριωση.
Αν εχουν ειπωθει και παραπανω αυτα ζητω συγγνωμη αλλα δεν ειχα χρονο να τα διαβασω ολα.Καλως σας βρηκα!
Καλημέρα, για το ύφος του πονεμένου ρεμπέτη, δεν έχει τόση ευθύνη ο 21 χρονών φοιτητής που θα ακούσει ένα τραγούδι και θα συμπεριφερθεί ανάλογα. ΑΝ και γιατί να είναι κακό, αμα το νιώθει. Το να συμπεριφέρεται “σαν την εικόνα του ρεμπέτη” έχουν ευθύνη όλοι αυτοί που δημιούργησαν αυτήν την φολκλορική εικόνα.
Όσο για την μόδα, και ο Τσιτσάνης ήταν μόδα. Όταν εννοώ μόδα, εννοώ σουξέ!
Όσοι περισσότεροι τόσοι καλύτεροι. Ο,τι είναι κτήμα των πολλών πιο γρήγορα εξελίσσεται. Το ίδιο θα ήταν το λαϊκό τραγούδι αμα είχαμε έναν Κορακάκη ή δέκα σαν και αυτόν;
Άλλες πολιτικές παρατάξεις έχουν αποκλειστικότητα τον Τσαλίκη, τον Κιάμο και τη Βανδή. Θέλω να πω ότι η αισθητική του trendy και του hipster ή ακόμη χειρότερα της νεοπλουτέ γκλαμουριάς δεν μπορεί να συμβαδίζει με το ρεμπέτικο. Ένα κοριτσάκι 19 ετών που έχει ανάγκη να βαφτεί και να πάει να κάνει εντύπωση στα μπουζούκια, ε, δεν θα ακούει ρεμπέτικα. Οπότε λες τα αυτονόητα κ έχεις δίκιο.
Γιατί όμως να με ενοχλεί η φολκλόρ αντίληψη του ρεμπέτικου περισσότερο από την φολκλόρ μίμηση της Beyonce και του κάθε Euro-βύζιων πρότυπου…
Φυσικα προκειται για κατι αντιστοιχο και ενοχλει εξισου.Απλα εδω συζηταμε οσον αφορα το ρεμπετικο:088:
— Νέο μήνυμα προστέθηκε στις 16:13 ::: Το προηγούμενο μήνυμα δημοσιεύθηκε στις 16:10 —
Αρχικα προφανως και δεν ειναι κακο ΑΝ το νιωθει.Απλα αυτη η περιπτωση ειναι σπανια.Οσο περισσοτεροι τοσο καλυτεροι στην περιπτωση που η ποιοτητα δεν πεφτει.Το ιδανικο θα ηταν να γινουμε περισσοτεροι αλλα και γνωστες ταυτοχρονα. Για να αναφερθω και στο παραδειγμα σου χιλιες φορες προτιμω εναν Κορακακη μονο, παρα εναν Κορακακη και 10 Ζαγοραιους,Νικολαιδηδες κτλ
Η νεολαία ακούει ρεμπέτικο με τον ίδιο τρόπο που τρώει παστουρμά, κατσίκι, ή τελοσπάντων κάτι που δε συνηθίζεται. Στο μέσο παιδί αρέσουν ας πούμε το παστίτσιο και τα μακαρόνια με κιμά. Είναι φαγιά επεξεργασμένα, χωρίς κόκαλα ή άλλα ετερόκλητα πραματάκια, με πλούσια έντονη κι απλή γεύση. Υπάρχει μια μικρή μειοψηφία παιδιών που από μικρά τρώνε κατσίκι αλλά είναι, όπως είπα, μειοψηφία. Μεγαλώνοντας, αρχίζουν να ωριμάζουν οι γευστικοί κάλυκες και να βλέπουν τα παιδιά πως μπορεί τελικά κι ο παστουρμάς ή το σκόρδο ή το κατσίκι ή ο αχινός να είναι νόστιμα. Έτσι και το ρεμπέτικο είναι μια μουσική ψιλοδύσκολη που δεν την αντιλαμβάνονται όλοι με την πρώτη όπως πρέπει. Υπάρχουν άτομα που ακούν το ρεμπέτικο παιδιώθεν και απλά συνεχίζουν στην ενηλικίωση. Αλλά ο κανόνας είναι, παιδιά που στα πρώιμα εφηβικά χρόνια να μην ακούν παρά μόνο ό,τι είναι της μόδας (Παπαρίζου, Μπρίτνεϋ Σπίαρς, Τζάστιν Μπίμπερ, Πάολα, Έμινεμ), στα εφηβικά να τα βάζουν με οτιδήποτε θεωρούν ότι τα καταπιέζει και στην ενηλικίωση να συμφιλιώνονται με λίγες από τις έχθρες που χτίσαν μέσα τους στην εφηβεία. Τέλοσπάντων, οι νέοι ακούν ρεμπέτικα. Όχι όλοι, όχι όλοι το ίδιο, αλλά υπάρχουν αρκετοί για να διαιωνίσουν το είδος. Επίσης σημειώστε ότι οι νέοι μουσικοί το γνωρίζουν πολύ καλύτερα από διάφορους “γεροντόμαγκες ρεμπέτες” με τα ντεμέκ μάγκικα κοψίματα στην πενιά και στη φωνή και τις υποκοσμικές μούρες, και βλέπεις παιδιά γύρω στα 30 με μακρύ μαλλί και μούσια να παίζουν σωστότατο μπασοκίθαρο και με πολλές γκρούπηζ από κάτω να τους ακούνε.
Επειδή όντας 18άρης και έχοντας μόλις τελειώσει το λύκειο, γνωρίζω τι γίνεται στην νεολαία θα καταθέσω κι εγώ την εμπειρία μου στο θέμα.
Λόγω συγκυριών, στο λύκειο μου μαζευτήκαμε 3 άτομα που παίζαμε μουσική και γουστάραμε το ρεμπέτικο, μαζί με έναν καθηγητή ο οποίος έχοντας και αυτός αγάπη για το είδος, μας υποστήριξε και μας οργάνωσε σε μία “λαϊκή ορχήστρα” του σχολείου, βάζοντας παράλληλα και άλλα παιδιά που παίζαν μουσική στο σχήμα έχοντας εμάς τους 3 ως πυρήνα. Έτσι, σε γιορτές όπως 28η Οκτωβρίου, 17 Νοέμβρη, Γιορτή Αποφοίτησης κτλ αρχίσαμε να παίζουμε ρεμπέτικη μουσική σχετική με αυτές. Παράλληλα, οργανώσαμε ρεμπέτικες βραδιές στο σχολείο για να μαζέψουμε χρήματα αλλά και στα κενά μας και σε όποιον ελεύθερο χρόνο είχαμε στο σχολείο μαζευόμασταν και παίζαμε.
Μέσα σε αυτά τα 3 χρόνια, η σχολική κοινότητα και κυρίως τα παιδιά γνωρίσαν το ρεμπέτικο και ενώ μπορεί να μην ήταν η πρώτη τους μουσική προτίμηση, μάθαν τα τραγούδια και γούσταραν πραγματικά να τα ακούν. Κάποια παιδιά από αυτά μπολιάστηκαν κιόλας και το ψάξαν και παραπάνω το θέμα του ρεμπέτικου.
Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι η νεολαία σήμερα δεν είναι ότι απαξιώνει το ρεμπέτικο, το έχει παρατήσει κτλ, είναι ότι δεν ξέρει τι είναι και χρειάζεται κάποιος να υπάρξει να τους το γνωρίσει! Να καταλάβουν πώς κάποια τραγούδια του 20’ και του 30’ μπορούν να εκφράσουν συναισθήματα και καταστάσεις το 2014!
ακριβώς έτσι. και παίζετε με τρελλή όρεξη, πώς να μην μεταδώσετε την αγάπη για το ρεμπέτικο!
αρκεί να μην συνδεθεί με τις σχολικές εορτές. καταλαβαίνω πως είναι μια αφετηρία για να φτάσει σε όλο το σχολείο, αλλά αυτή η μουσική θα ζεί και θα αναπνέει πάντα στις παρέες.
Προφανώς Νίκο, δεν πρέπει να συνδεθεί με τις σχολικές εορτές αλλά είναι μια ευκαιρία να γνωρίσουν τα παιδιά τη μουσική αυτή. (Εμπειρία μου βέβαια; τις γιορτές τις έκανε πολύ πιο ενδιαφέρουσες η παρουσία του ρεμπέτικου! και για μας και για τα παιδιά…!)
Σαν φυσική διαδικασία. Όποιος έχει ευαίσθητες κεραίες είναι αυτόματα και δέκτης. Άλλος δεν έχει…τί να γίνει, με το στανιό; Σάμπως να διοργανώναμε εκστρατεία;
Μέσα στην ανθρώπινη φύση/συμπεριφορά είναι κι η «κουφαμάρα». Πες το μ’ ένα τραγούδι…
Δεν γίνεται βέβαια με το στανιό αλλά το θέμα είναι να γνωρίσουν τις διαφορές. Όταν συναντώ κάποιον και μου λέει ότι του αρέσουν τα ρεμπέτικα και όταν τον ρωτάω να μου πει ένα μου λέει αυτό: https://www.youtube.com/watch?v=v7r6VoXpQe0 (αληθινή ιστορία)… τότε δεν μιλάμε για “κουφαμάρα” αλλά έλλειψη μουσικής παιδείας. Όμως ενώ η πρώτη δεν διορθώνεται, η δεύτερη μπορεί να διορθωθεί.
Δεν μιλάω τόσο για εκστρατεία όσο για μια προσπάθεια μετάδοσης ενός είδους τέχνης στους νεότερους ώστε να γνωρίσει μεγαλύτερη αποδοχή και να μπορέσει να συνεχίσει να διαδίδεται και να εξελίσσεται (πράγμα πολύ σημαντικό) και στο μέλλον.
Κατά σύμπτωση μπορώ να καταθέσω την άλλη όψη της ίδιας ιστορίας: είμαι καθηγητής (όχι μουσικής), έχω ασχοληθεί με εθνικές εορτές, και έχω κάνει αρκετά πράγματα παρόμοια με αυτά που περιγράφει ο Χιτζαζκιάρ. Από την προσωπική μου λοιπόν εμπειρία Νίκο (Λίγκα) μπορώ να σε διαβεβαιώσω ότι τέτοιος κίνδυνος δεν υπάρχει.
Το να βάλεις τα παιδιά να κάνουν εντός σχολείου, και λίγο πιο οργανωμένα, κάτι που το κάνουν και εκτός σχολείου από δική τους όρεξη, μόνο να πλουτίσει τη σχολική ζωή μπορεί. Τώρα, αν πλουτίζει και τα ίδια τα παιδιά που εμπλέκονται δεν μπορώ να το πω, αλλά πάντως για να τα φτωχύνει δεν υπάρχει περίπτωση.
Στο ΕΠΑΛ (πρώην Τεχνικό Λύκειο) που ήμουν τα τελευταία χρόνια έχω τσιμπήσει ό,τι ταλέντα κυκλοφορούσαν στο σχολείο, από ροκάδες, χιπχοπάδες, ρεμπέτες, ό,τι φύτρωνε κάθε χρονιά, και έπαιρνα αυτό που εκείνοι ήδη διέθεταν (ως μουσική γνώση και ως γούστο/προτίμηση) σαν βάση για τη μουσική της κάθε γιορτής. Επίσης συμμετείχαν παιδιά που δεν έχουν καμία πρότερη σχέση με τη μουσική, και ακόμη παιδιά που δεν είναι μεν μουσικοί αλλά που συμμετείχαν και στις αντίστοιχες χορωδίες/ομάδες των Γυμνασίων τους παλιότερα. Σε γενικές γραμμές οι διαπιστώσεις μου είναι οι εξής (κι ελπίζω να μη φανεί ότι αυτοδιαφημίζομαι, δεν είναι αυτή η πρόθεση.):
-Οι συμμετέχοντες γουστάρουν που το σχολείο τούς δίνει πεδίο να παρουσιάσουν κάτι δικό τους, εκτιμούν την αναγνώριση, και εκτιμούν επίσης ότι ασχολείται με τη μουσική τους κάποιος που έχει μεγαλύτερη εμπειρία, και τη θέτει στη διάθεσή τους, αλλά που ωστόσο σέβεται τό ότι εκείνοι μπορεί κάποια πράγματα να τα ξέρουν καλύτερα.
-Οι συμμαθητές επίσης γουστάρουν (συνήθως μόνο αυτό προσέχουν απ’ όλη τη γιορτή).
-Όσα παιδιά δεν είναι μουσικοί αλλά ήταν και παλιότερα σε σχολικές χορωδίες, συνήθως αγαπάνε πολύ τα τραγούδια που είχαν πει παλιότερα.
-Γενικά όποτε μια πρόβα σχολάει, όλοι φεύγουν τραγουδώντας στο δρόμο κάτι από αυτά που παίξαμε!
-Μια αξιοσημείωτη εξαίρεση: ορισμένοι χιπχοπάδες είναι αρκετά επιφυλακτικοί απέναντι στην προσπάθεια προσέγγισης του «κόσμου τους» εκ μέρους μας. Μου δίνουν την εντύπωση ότι το χιπ χοπ το νιώθουν σαν κάτι πάρα πολύ δικό τους, που θα ήταν προδοσία να το μοιραστούν μ’ εμάς τους «απέναντι». Αυτούς προσπαθώ λίγο ακόμη να τους «βρω», χωρίς όμως να φτάσω να γίνω πιεστικός, κι αν επιμένουν το σέβομαι και σταματάω.
Υ.Γ.:
Εδώ έχω καταγράψει μια παλιότερη εμπειρία μου από τις πρόβες μιας εθνικής εορτής.
Εδώ πάλι είναι ένα βίντεο από το εσωτερικό διάλειμμα μιας πρόβας. Τα παιδιά μου είπαν «κύριε παίξτε κάτι», και στα μισά του «κάτι» που έπαιζα άρχισαν να λένε τους στίχους από ένα από τα τραγούδια της πρόβας, ένα παραδοσιακό του '40. Οι πιο πολλοί δεν είχαν ποτέ στη ζωή τους ακούσει τέτοιους μουσικούς ήχους πριν αρχίσουμε τις πρόβες, και όμως παρατηρήστε ενθουσιασμό…
περικλή ειλικρινά σε παραδέχομαι, αλλά πόσοι είναι σαν κι εσένα και μερικούς ακόμα που γνωρίζω;
και το σημαντικότερο, όλη αυτή η δουλειά είχε σαν εκκίνηση έναν συντηρητικό και αφομιωτικό θεσμό, των εθνικών και σχολικών εορτών. αφού δεν μπορείς να το αποφύγεις ως καθηγητής, προσπαθείς να τον σπρώξεις προς μια καλύτερη κατεύθυνση, και αυτό είναι σεβαστό. αλλά μέχρι εκεί είναι και τα όρια όλης αυτής της ιστορίας. για να μην πούμε τον τρόπο που μπήκε η 17 νοέμβρη στα σχολεία, ή το πώς μπορεί να μπεί στο μέλλον ο δεκέμβρης του '08 για παράδειγμα. δεν σου καταλογίζω κάτι τέτοιο, να εξηγούμαι.
από την άλλη, με δεδομένο πως η κουβέντα γίνεται για το ρεμπέτικο και τη νεολαία (τί λέξη κι αυτή) και όχι για τις εορτές, δεν μπορώ να μην πω ότι είναι καλύτερο τόση ενέργεια να διοχετεύεται σε εξαρχής θετικά εγχειρήματα (όπως πχ το κοινωνικό ωδείο που έχεις ήδη στηρίξει και μέσω του φόρουμ), και επίσης (για μένα μιλάω) δεν μπορώ να βγάλω συμπέρασμα του τύπου “να μπει το ρεμπέτικο στις σχολικές εορτές για να το προσεγγίσει η νεολαία”.
Όταν εμείς ήμασταν μαθητές, οι δασκάλοι μας ήταν γαλουχημένοι με τη νοοτροπία Πατρίς Θρησκεία Οικογένεια. Εγώ είχα την τύχη να είμαι σε εξαιρετικό σχολείο, με δασκάλους φωτισμένους και αληθινά μορφωμένους (με όλο το εύρος και το βάθος της έννοιας), και όμως, ακόμα κι εκεί, αυτή η νοοτροπία κάπου εισχωρούσε. Αυτή ήταν η εποχή.
Έχει περάσει αρκετός καιρός από τότε. Δεν ξέρω βέβαια και πολύ τι γίνεται σε άλλα σχολεία εκτός από το εκάστοτε δικό μου, αλλά απ’ όσα έχω δει τέτοιες και παρόμοιες περιπτώσεις δεν είναι σπάνιες.
δεν θα σχολιάσω καλλιτεχνικά το συγκεκριμένο βίντεο διότι αυτό είναι καθαρά υποκειμενικό. Όμως δεν είναι κρίμα πολλοί να νομίζουν ότι αυτό είναι το ρεμπέτικο; (και είναι πάρα πολλοί αυτοί). Επειδή δηλαδή βλέπουν στα χέρια του ερμηνευτή έναν μπαγλαμά να το εντάσσουν το τραγούδι στα ρεμπέτικα;
Η έλλειψη μουσικής παιδείας είναι αυτή η οποία έχει κάνει κυρίως τους νέους να απομακρυνθούν από το ρεμπέτικο…
