Trance και ρεμπέτικο


(outsider) #1

Γειά σας,

Είμαι νέο μέλος. Αρχικά σκέφτηκα ότι (κανονικά) δεν θα έπρεπε να σας
ενοχλήσω καθόλου, διότι… ΔΕΝ προτιμώ τα ρεμπέτικα από άλλα είδη
μουσικής (στα οποία είμαι παθιασμένος). Μετά από πολλή σκέψη, όμως,
και ιδίως όταν είδα κάποιες κοινές απόψεις (που θα δημιουργήσουν
γέφυρες αντί γιά διαφωνίες) αποφάσισα να μπω στο φόρουμ, όχι για
να διαφωνήσω, αλλά για να βρω ακριβώς αυτά τα “κοινά μας σημεία”.

Ε, λοιπόν, συμμερίζομαι την αηδία και την αγανάκτηση που διάβασα να
έχετε για τα ονομαζόμενα (δικαίως) μουσικά “σκουπίδια” της σημερινής
τηλεόρασης (και κατ’επέκταση) της σημερινής Ελλάδας. Ας μου επιτραπεί
να τα ονομάσω “σκυλάδικα”, αν και αυτή η λέξη δεν έχει καμμία σχέση
με τα “αυθεντικά σκυλάδικα” του περιθωρίου άλλων εποχών. Γεγονός
είναι ότι η καταδυνάστευση της χώρας μας από αυτό τον αποκρουστικό
ήχο αποτελεί… μοναδικό παγκόσμιο φαινόμενο! Ακόμη και η πιό φτωχές
αφρικανικές χώρες, έχουν ήχο πιό καλόγουστο. Επόμενο λοιπόν είναι
να αγανακτούμε όλοι, και …ίσως και (το ζητούμενο να είναι) να
συσπειρωθούμε. (Εγώ κάποτε ήθελα να ιδρύσω τον “Αντισφακιανακικό
Σύλλογο Ελλάδας”, αλλά… έβαλα νερό στο κρασί μου μη στενοχωρήσω
κάποιους φίλους -χεχε).

Ενας λόγος που σας γράφω είναι για να δημιουργηθούν γέφυρες κοινής
κριτικής αντίληψης ενάντια στο ηχητικό σκουπιδαριό που κατακλύζει τη
χώρα μας όλο και περισσότερο και… δυστυχώς προέρχεται απο την ΙΔΙΑ
τη χώρα μας.

Μία άβυσσος -στο μεταξύ- μας χωρίζει. Εγώ γράφω ηλεκτρονική
μουσική (trance), και ακούω ρεμπέτικα πολύ σπάνια, αλλά τελευταία
ασχολήθηκα περισσότερο με το είδος, και έφτιαξα κι ένα… ρεμίξ
(το πρώτο ρεμιξ ρεμπέτικου σε… trance).
Κοινό μέτωπο λοιπόν… τρανσάδων και ρεμπέτηδων ενάντια στα μουσικά
σκουπίδια. ΔΕΝ είναι τυχαίο ότι τελευταία μιξάρησα και -τελικά- “έφτιαξα
από την αρχή” δύο ρεμπέτικα κομμάτια. Το ένα, “οι δύο χήρες” του 1936,
βρίσκεται εδώ (στη μέση της σελίδας):

Κατ’ αρχήν, επειδή μερικοί μπορεί να μην είναι εξοικειωμένοι, θα σας πω
τι είναι (και πως εννοώ) τη μουσική trance, και θα σας πω ΠΟΙΟ είναι το
κοινό σημείο της με… τα ρεμπέτικα. Μετά, θα σας πω, το όραμά μου
περί… Εθνικοαπελευθερωτικού Αντισκυλαδικού Μετώπου (ΕΑΜ). -χεχε

  1. Η μουσική trance είναι έκφραση μιας (ανύπαρκτης προς το παρόν)
    κατάστασης “απόλυτης ελευθερίας νου και σώματος”. Είναι επαναστατικό
    είδος (άσχετα με το αν συνδέθηκε -πολύ κακώς- ΟΠΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΚΑΙ
    ΤΟ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ με… διάφορα ναρκωτικά).

  2. Τόσο το ρεμπέτικο, όσο και το trance, στην Ελλάδα έγιναν (το
    κάθε είδος με τον τρόπο του, σε διαφορετικές ιστορικές περιόδους)…
    περιθώριο.

  3. Αν κάποτε το κατεστημένο κυνηγούσε τους ρεμπέτες, τώρα κυνηγάει
    τους τρανσάδες. Αν κάποτε ταύτιζε τους ρεμπέτες με τα χασίσια, τώρα
    ταυτίζει τους τρανσάδες με τα πρεζόνια. Αν κάποτε έκλεινε (με βίαιο
    ενίοτε τρόπο) τα μαγαζιά των ρεμπέτηδων, σήμερα κλείνει ή έκλεισε
    (με βάναυσο ενίοτε τρόπο) τα μαγαζιά που παίζουνε ή παίζανε trance.

Εγώ -προσωπικά- όχι μόνο δεν παίρνω κανένα ναρκωτικό, αλλά είμαι
και… χειμερινός κολυμβητής, και “ανεβαίνω” μέσα στη… θάλασσα (όταν
δεν το κάνω στην πίστα του χορού -χεχε).

Αν κοιτάξουμε τώρα, έξω από την Ελλάδα, θα δούμε ότι το trance έχει
πλέον επιβληθεί διεθνώς, σαν ένα είδος “νομιμοποιημένου περιθωρίου”,
με τον ίδιο τρόπο που κάποτε συνέβη μέσα στην Ελλάδα, το ίδιο γεγονός,
με πρωταγωνιστή το ρεμπέτικο.

Ακόμη, αν δεν το προσέξατε, το… ΚΑΤ’ ΕΞΟΧΗΝ ΛΑΪΚΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΟΡΓΑΝΟ
του 21ου Αιώνα, ΔΕΝ είναι (πια) το μπουζούκι, το πιάνο ή η κιθάρα, αλλά…
ο Υπολογιστής (το μικρό, φτηνό και ταπεινό PC, μαζί με software synths
κλπ). Αυτό το μέσο εκφράζει τη σημερινή εποχή (και την ανταρσία μέσα
σ’ αυτή), όπως άλλοτε το μπουζούκι τους “ρέμπελους” ρεμπέτες. Ετσι, αντί
να τσακωθούμε, ας… δώσουμε από την αρχή τα χέρια! :slight_smile:

Τελειώνω την πολυλογία μου λέγοντας ότι (όπως εσείς πιστεύετε για
το ρεμπέτικο… έτσι και εγώ) πιστεύω ότι “το trance είναι το μέλλον”.
Ισως καταφέρουμε να τα βρούμε. Εχω πολλά να πω, αλλά προς το
παρόν… είπα αρκετά! :slight_smile:

Outsider


(outsider) #2

Και μία δεύτερη κουβέντα που έχω να πω στον (φίλτατο
άγνωστο) κ. Τζωρτζόπουλο.

Από αυτά που λες, φίλε, και από άλλα πολλά, βγαίνει το
συμπέρασμα ότι το ρεμπέτικο σήμερα έχει καταντήσει…
εκ νέου (πολύ κακώς) να βρίσκεται στο περιθώριο.

Μόνο που -αυτή τη φορά- δεν είναι το περιθώριο του
“επαναστατικού”, αλλά το περιθώριο του “γκέτο” όπου
στοιβάζοντσι “τα είδη του παρελθόντος με το ζόρι”.

Η λύση, αν θες τη γνώμη μου, δεν είναι η επαναφορά
του ρεμπέτικου “όπως ήτανε κάποτε”, διότι το παρελθόν
δεν ξαναγυρίζει πίσω. Πρέπει να πάψουμε (επιτέλους) να
είμαστε “παρελθοντολάτρες”.

Αν το ρεμπέτικο έχει μία -μικρή έστω- ευκαιρία να ξαναβγεί
στο προσκήνιο, πρέπει απαραιτήτως να μεταλλαχθεί και να
εξελιχτεί.

Πρέπει να… αποτοξινώσουμε τον ήχο του ρεμπέτικου (και
της ελληνικής μουσικής γενικότερα) από ΟΛΕΣ εκείνες τις
“συναισθηματικές και μουσικές τοξίνες” που κάνουν το νου
και το σώμα να βαραίνει (ή και να γερνάει ανεξέλεγκτα).

Κάτι καινούργιο -αναμφίβολα- πρόκειται να γεννηθεί. Αλλά,
όπως κανένας πατέρας δεν μπορεί να καθορίσει με ακρίβεια
το… χαρακτήρα του παιδιού του, έτσι και… ΟΛΟΙ εμείς.

( Πάντως, ο Τσαλίκης κι ο Σφακιανάκης ΔΕΝ είναι το “μωρό”
που περιμένουμε! :wink: )

Προσωπικά θεωρώ ότι ένα 10% των ρεμπέτικων είναι πραγματικά
διαμάντια, και… όπως όλα τα διαμάντια στη μουσική, μπορούν να
αντέξουν _κα_ι πολλές μεταμορφώσεις. Ομως, ένα 90% των…
επιβατών αυτού του πλοίου (που βυθίζεται) είναι ατυχώς επόμενο
να χαθούν. (Δεν είχαν “αντισώματα”, ούτε σωσίβια ηλεκτρονικά).

Ισχύς εν τη ενώσει, ένωση μέσα στη διαφορετικότητα! :slight_smile:
Γιώργος (Outsider)


(Κώστας Κ.) #3

Ωραίος ο Γιώργος Outsider και με άποψη!
Αν και διαφωνώ σε σημεία, συμφωνώ με την οπτική σου. :088:


(Πάνος Καραγιώργος) #4

Φίλε outsider, εγώ προσωπικά δεν βλέπω κάτι κοινό, σε κανένα επίπεδο, του ρεμπέτικου με το trance. Και χωρίς να θέλω να φανώ ερειστικός εξ’αρχής και να σε απογοητεύσω, δε μπορώ να σου κρύψω πως το trance το θεωρώ θόρυβο με ρυθμό (θόρυβος = ενοχλητικός και έντονος ήχος).

Από τη λίγη μου εμπειρία σε τέτοια μέρη βλέπω την απόλυτη ελευθερία νου σώματος - αφού όλοι χαπακώνονται αβέρτα, τί περιμένεις; Εγώ δεν μπορώ να καταλάβω πως αλλιώς θα φτιάχνονταν κανείς σε έναν χώρο με άλλα 200+ άτομα “πατείς με πατώ σε”, μέσα στην ιδρωτίλα, όπου η μουσική βαράει στα 100+ ντεσιμπέλ. Άσε που αλλιώς δε θα είχες την ενέργεια να χτυπιέσαι επί 2 ώρες. Τέλος πάντων, ίσως κάνω και λάθος…

Λες πως το trance έχει επιβληθεί παγκοσμίως. Αντίφαση μου κάνει αυτό. Γίνεται να “επιβληθεί” κάτι παγκοσμίως το οποίο είναι περιθωριακό από τη φύση του; Πιο πολύ για μια φοβερά επικερδής πολυεθνική φαρμακοβιομηχανία μου κάνει εμένα.

Το Ρεμπέτικο είναι Λαϊκό τραγούδι (με λάμδα κεφαλαίο). Καταλαβαίνεις την σημασία αυτής της λέξης; Λες:

Πρέπει να… αποτοξινώσουμε τον ήχο του ρεμπέτικου (και
της ελληνικής μουσικής γενικότερα) από ΟΛΕΣ εκείνες τις
“συναισθηματικές και μουσικές τοξίνες” που κάνουν το νου
και το σώμα να βαραίνει (ή και να γερνάει ανεξέλεγκτα).

Φαίνεται δεν εκπέμπουμε σε κοινές συχνότητες ούτε δω.

Προσωπικά θεωρώ ότι ένα 10% των ρεμπέτικων είναι πραγματικά
διαμάντια, και… όπως όλα τα διαμάντια στη μουσική, μπορούν να
αντέξουν _κα_ι πολλές μεταμορφώσεις. Ομως, ένα 90% των…
επιβατών αυτού του πλοίου (που βυθίζεται) είναι ατυχώς επόμενο
να χαθούν. (Δεν είχαν “αντισώματα”, ούτε σωσίβια ηλεκτρονικά).

Αυτό προέκυψε από δημοσκόπηση της AGB; από διάταγμα της διαρκούς ιεράς συνόδου; από προσωπική σου εκτίμηση; Πες μας για να ξέρουμε δηλαδή. Μην ασχολούμαστε τσάμπα για “τελειωμένα” πράγματα - έχουμε και δουλειές βρε αδερφέ…

Χωρίς ίχνος εχθρικής διάθεσης,

Πάνος Κ, παρελθοντολάτρης και περιστασιακά εθισμένος σε συναισθηματικές και μουσικές τοξίνες

ΥΓ1 - Θα έπρεπε εξ’ορισμού, δηλαδή, οι “πιο φτωχοί Αφρικανικοί Λάοι” να είναι μουσικά απαίδευτοι;

ΥΓ2 - Κατ’εξοχήν λαϊκό μουσικό όργανο του 21ου αιώνα το… pc; …


#5

Όλα καλά φίλε Γιώργο, μόνο που “το μικρό, φτηνό και ταπεινό PC, μαζί με software synths κλπ” ΔΕΝ είναι το κατεξοχήν λαϊκό όργανο, διότι δεν μπορείς να το κουβαλάς στην παρέα. Και λαική μουσική χωρίς παρέα δεν υπάρχει. Κατά τα λοιπά, συμφωνούμε.

Α, το κομμάτι σου είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον. Επειδή γουστάρω τα “περίεργα” παιξίματα, σου συστήνω, αν και μακριά από την δική σου μουσική έκφραση, τους Cafe Aman America, το “Ζούλα σε μια βάρκα μπήκα” από τον Ζαμπέτα (twist) αλλά και από τον Γιώργο Πιλάλα (blues) και τις πολυεθνικές ορχήστρες του Gas Vali. Θα την καταβρείς!


(Νίκος Πολίτης) #6

Φίλε outsider, προσπάθησα να μπώ στο σάϊτ που μας προτείνεις. Μετά από περίπου 20 ως 30 κινήσεις τελικά βγήκε μήνυμα «page not found». Συγνώμη, δεν θα μπορέσω να επαναλάβω τις κινήσεις. Στα μηνύματά σου, τώρα:

Στην αηδία και αγανάκτηση συμφωνούμε, φαντάζομαι, όλοι. Μόνο που καμμία συγγένεια δεν υπάρχει μεταξύ των σήμερα δημοφιλών κομματιών και του σκυλάδικου, που πάντως δεν το άντεξα ποτέ. Εκεί που διαφωνώ έντονα είναι ότι το φαινόμενο αυτό είναι μοναδικό παγκοσμίως. Η εξήγηση θα έπαιρνε πολύ χρόνο γι αυτό μία μόνο επισήμανση: Οι μη ζώντες στην Ελλάδα ξένοι, τι γνώμη έχουν για την ελληνική μουσική; Σίγουρα πολύ καλύτερη από εκείνην που θα είχαν αν είχαν ακούσει και τα σκουπίδια.

Χωρίς «παρελθοντολατρεία», αγάπη προς το ρεμπέτικο δεν νοείται. Προτιμώ χίλιες φορές να μη βγή το ρεμπέτικο στο προσκήνιο. Όσο για τα σημεία εκείνα που δείχνουν ότι κάτι (εδώ συγκεκριμένα το ρεμπέτικο) έχει νού και σώμα βαρειά και ίσως γερνάει ανεξέλεγκτα, προσωπικά έχω άλλα κριτήρια εκτός από την αποτοξίνωση και χρησιμοποιώντας τα, δεν βλέπω γήρανση παρά πρώτη νεότητα. Μάλιστα, παρατηρώ ότι όχι μόνο τα διαμάντια δεν χάθηκαν αλλά ούτε και οι υπόλοιποι επιβάτες του υπό βύθισιν πλοίου. Ούτε καν βλέπω κανένα πλοίο να βυθίζεται.

Και κάτι που ίσως με βοηθήσει κανένας μάστορας: Έψαξα μηνύματα του κ. Τζωρτζόπουλου και δεν βρήκα κανένα.

Από admin: Το συγκεκριμένο μήνυμα μεταφέρθηκε από άλλο σημείο του φόρουμ διότι ήταν εντελώς άλλη συζήτηση.


(outsider) #7

Αγαπητοί ρεμπέτες,

Κατ’ αρχήν, ευχαριστώ που μου δώσατε τόοοοση πολλή σημασία,
διότι αυτές τις μέρες έπασχα από ένα μικρό σύνδρομο (ας πούμε)
αυτο-αμφισβήτησης. Είναι και το “τρακ” στη μέση, διότι σήμερα
(θέλω να πω… χθές, γιατί η μέρα πέρασε) “βγήκαμε επισήμως
σαν γκρούπ μουσικής” στο διαδικτυακό “κλαρί”, δύο συνεργάτες
μου και εγώ σαν “ομάδα” πλέον, όχι πια σαν άτομο. Αν ξαναμπείτε
στο site, θα δείτε τρομερές αλλαγές, καθώς και… 5 νέα κομμάτια
που αποτελούν πρωτότυπες συνθέσεις ενός νέου μέλους του
γκρουπ που σχηματίσαμε (έπεται και συνέχεια…):

Χμ… Υπάρχει πολύς κόσμος που… πετάει “φλούδες μπανάνας” στο
διαδίκτυο με σκοπό να τις… πατήσουν κάποιοι άλλοι, ώστε να γίνει
κάποιο επικοινωνιακό νταραβέρι. Ομως για μένα αυτό το φαινόμενο
είναι τόσο γνωστό όσο και ξεπερασμένο. ΔΕΝ είναι ο λόγος που σας
έστειλα το πρώτο μου σημείωμα. Ε, εδώ που τα λέμε, για να είμαστε
και απολύτως ειλικρινείς, ο ένας με τον άλλον (διότι όταν μιλάει
κανείς με ρεμπέτες πρέπει πρώτα-πρώτα να εγκαταλείψει κάθε
ίχνος “δηθεν-ισμού” -χεχε), καλό μου κάνει η κουβέντα, αφού τα
“κλίκ” στα μουσικά μου κομμάτια καταγράφονται όλα από έναν…
Αυτόματο Μεγάλο Αδελφό που… καθορίζει και τη θέση μου στα
(ιντερνετικά) “top 10 charts” -χεχε.

Αλλά, αρκετά με το ουζάκι και τις ελιές, πάμε τώρα στο “ψητό”… :slight_smile:

Κατ’ αρχήν, όπως ελπίζω να κατανοήθηκε, μπορεί να μην είμαι
ρεμπέτης, όμως δεν είμαι καθόλου μα καθόλου… αντι-ρεμπέτης!
(Το αντίθετο, μάλιστα). Αν δεν μου άρεσαν ορισμένα ρεμπέτικα
κομμάτια, γιατί τότε να τα πιάσω στα χέρια μου και να τα ρημιξάρω;
Είμαι ευγνώμων που -τουλάχιστον αυτό- κατανοήθηκε (νομίζω…)

Μετά, μου αρέσει ο εποικοδομητικός διάλογος και μόνον αυτός.

Σαν να μην έφτανε που είμαστε ήδη περικυκλωμένοι από διάφορα
επικοινωνιακά σκουπίδια (και μουσικά επίσης)… φανταστείτε το ΤΙ
τρέλλα θα ήτανε να τα… αυξάναμε κιόλας, αλληλο-τσακωνόμενοι.
Και όμως, αυτό ακριβώς αυτό τείνει να συμβαίνει, στο ρημάδι το…
δοβλέτι του ιντερνετίου! :slight_smile: (άλλο ένα δείγμα μαζικής παραφροσύνης)
Ε, εμένα δεν μου αρέσει να πετάω “φλόγες”. Πυροσβέστης δηλώνω,
από τη φύση μου (και χειμερινός κολυμβητής). Ας αφήσουμε και το
ότι (τώρα πιά) φοράω και… αλεξίπυρη στολή καταδύσεων, όταν γράφω
(ή μιλάω) στο ιντερνέτ. Ας πιάσουμε λοιπόν τα σημεία που αποτελούν
και το “δημιουργικό ζουμί” του (μέχρι τώρα) διαλόγου μας, ξεκινώντας
από τα πιό απλά, νηφάλια και κατανοητά.

Πρώτα-πρώτα, ο Φράνκ, διατύπωσε την εξής νηφάλια αντίρρηση:

Όλα καλά φίλε Γιώργο, μόνο που “το μικρό, φτηνό και ταπεινό PC, μαζί με software synths κλπ” ΔΕΝ είναι το κατεξοχήν λαϊκό όργανο, διότι δεν μπορείς να το κουβαλάς στην παρέα. Και λαική μουσική χωρίς παρέα δεν υπάρχει. Κατά τα λοιπά, συμφωνούμε.

Χμ…
Ξέρει κανείς κάποιον μουσικό που λέγεται “ΙΟΝ” (Γιάννης Παπαϊωάννου);
E, λοιπόν αυτός ο άνθρωπος έκανε τις διακοπούλες του σε κάποια νησιά,
παρέα με ένα… λάπτοπ, και… βρέθηκε γεμάτος παρέες (από τη μια) και
γεμάτες ιδέες (από την άλλη), ώστε… κάθησε κι έγραψε στο λάπτοπ, έτσι
“στην ψύχρα”, την ώρα που οι κουκλάρες δίπλα του χαχανίζανε και πίνανε
το φραπεδάκι τους, ένα ολόκληρο CD ηλεκτρονικής μουσικής (περίπου
σαν τη δική μου) το οποίο μάλιστα… κυκλοφόρησε κιόλας, στους μήνες
που ακολούθησαν, και (μαθαίνω ότι) έγινε και σουξέ, αφού το γράψανε
κι οι εφημερίδες και κόσμος που ξέρω συνέχεια μου την πέφτει να του το
βρώ. (Πως λέγεται, μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή, αλλά θα το θυμηθώ).

Μη λέμε λοιπόν πιά, ότι το PC “δεν κουβαλιέται στην παρέα”. Αν βέβαια η
παρέα είναι “κομπιουτερόφοβη” και προκατειλημένη, τότε φυσικό είναι να
μην κουβαλιέται. Αν όμως η παρέα είναι πιτσιρικάδες και πιτσιρίκες με την
“μπασμένη βαθειά στα πισιά” αντίληψη αυτού του νέου ρημαδο-αιώνα, τότε
είσαι και πολύ “ιν” ρε μεγάλε με το πισί σου, (δηλαδή το λάπτοπ σου) στην
παραλία, να μιλάς με την παρέα, και… να ρίχνεις και κάνα καμάκι (που και
πού) υποσχόμενος (ή υποσχόμενη) στα ποθητά πρόσωπα ότι θα τους κάνεις
μέχρι και το… ωροσκόπιό τους, μέσα από το ίδιο αυτό πισί, στο οποίο εσύ
βέβαια γράφεις ΚΑΙ τη… ΜΟΥΣΙΚΗ (την οποία ακούει η ίδια ακριβώς παρέα).

Ε, αν δε γουστάρεις νάσαι μονοχνωτιάρης εγωκεντρικός, κάνε ρε μεγάλε
και κάνα μάθημα Πλεροφορικής (ή Word) στα παιδιά, που χαζεύουν την
οθόνη τιεφτί σου, αυτή την οθόνη που πλήρωσες ακριβά μαζί με το υπόλοιπο πισί στον Κωτσόβολο (αλλά με δόσεις, για να μπορέσεις να πας
ΚΑΙ διακοπές)… ΤΙ ΠΙΟ ΛΑΪΚΟ; (Ενα μπουζούκι ίσως νάναι… πιό ακριβό!)

Δηλαδή το πισί σαν όργανο (με τη μορφή του λάπτοπ) σας πέφτει βαρύ; E,
Βαρύ μπορεί να είναι ρε φιλάρες, αλλά είναι και πάν-μικρο, ενώ το μπουζούκι
ογκωδέστατο. Εγώ μπορώ μέχρι και τα σύνορα να περάσω κρύβοντας το
πισί μέσα στις τσάντες μου σαν μία ακόμη τσάντα (άμα οι τελωνειακοί μιας
άλλης -π.χ.- χώρας υπάρχει κίνδυνος να το βάλουν στο μάτι για να το… φορολογήσουν), ενώ το μπουζούκι, ρε παιδιά, ΔΕΝ κρύβεται πουθενά! Με
την πρώτη… μπουζουκο-απαγόρευση θα κατασχεθεί πάραυτα και ολοσχερώς
ενώ και οι κάτοχοί του ΟΛΟΙ κινδυνεύουνε να πάνε στα κρατητήρiα! :slight_smile:

Δεν υπάρχει λαϊκότερο όργανο από εκείνο που ΟΛΟΙ σχεδόν οι πολίτες μιας
στοιχειωδώς πολιτισμένης χώρας διαθέτουν ΗΔΗ, χωρίς περιττά έξοδα. Και
αν δεν είναι ακόμη “όλοι” στο Ελα(ναδεις)τάν, πολύ σύντομα, σε ελάχιστα
μόνο χρόνια, θα είναι

Καθόσαστε ρε μάγκες και γρατζουνάτε τα δάχτυλά σας και χαλάτε τα νύχια
σας. Ενα πληκτρολόγιο σας χαρίζει πολύ περισσότερα με λιγότερο… πόνο. Κι
αν έχετε παράπονο με τις κλίμακες ή την εκφραστικότητα του πληκτρολογίου,
έ, πάρτε και κάνα σόφτγουερ της προκοπής, όπως εκείνο το “scala” που είχε
προτείνει κάποιος της παρέας σας (για να μελετήσετε εναλλακτικές κλίμακες).
Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει τίποτε που να ΜΗ γίνεται, σε ένα απλό PC,
όσον αφορά τα μουσικά έργα. Κι αν ακόμη υστερούν σε ποιότητα πετάτε μία
“έξοδο” σε αρχείο γλώσσας “MusicXML” (το νέο μουσικό στάνταρντ που μετά
τον Ιούνιο του 2006 συμφωνήθηκε να αντικαταστήσει το “midi”) και βαράτε
μέσω ποντικίου ΟΣΕΣ ΔΙΠΛΟΠΕΝΙΕΣ ΘΕΛΕΤΕ, τις οποίες (μετά) μέσω αρχείου
τις κάνετε “τελική έξοδο” σε ένα άλλο PC (με καλύτερη κάρτα ήχου). Ούτε
χρόνια στο ωδείο, ούτε πολυετή νταραβέρια με δεξιοτέχνες που… δεν ξέρουν νότες. Αυτά και άλλα πολλά, ρεμπέτες και ρεμπέτισες…

Εννοείται ότι θέλησα να σας διασκεδάσω - και ελπίζω να γελάσατε.
Αλλά, νομίζω ότι επίσης ξεκαθάρισα “κάποια πράματα”…

Πάμε τώρα στο δεύτερο είδος αντιρρήσεων. Κάτι είδα ότι πήγαινε να βρέξει,
κάτι μου χάλασε την (πάντα) καλή μου διάθεση, και εκφράστηκα ίσως λίγο
υπερβολικά. ΔΕΝ υπάρχει καράβι, οπότε ΔΕΝ υπάρχει και ναυάγιο. Απλές
μεταφορές ήτανε για να δώσουν την εικόνα του τι συμβαίνει σε μαζική (ας
πούμε) κοινωνική κλίμακα. Αν ο στόχος σας είναι ένα “αξιοπρεπές ποιοτικό
περιθώριο” τότε τον έχετε κατακτήσει ήδη, και κανένας Γιώργος δεν μπορεί
να σας κάνει να βουλιάξετε. Κάνετε και το δικό σας ποιοτικό “γκέτο” και…
τελειώνει η ιστορία (όπως εκείνη των… ερυθροδέρμων). Ξέρετε κάτι όμως;
H ανθρωπότητα, στην πιό γενική της και πιό ιστορική της υπόσταση, μας
έχει όλους μας (σαν άτομα) εντελώς χεσμένους. Επίσης έχει εντελώς για
χέσιμο ΚΑΙ τα υποτιθέμενα “ποιοτικά” (και μη) μουσικά μας γούστα και όλα
μας τα μουσικά κατασκευάσματα, κ.ο.κ.

ΤΙ μένει στο τέλος; Εκείνο που προσφέρει θετική ενέργεια στην υπόλοιπη
ανθρωπότητα. Εμένα, εκείνο που ρεμιξάρισα, εκείνο το ταπεινό και απλό
ρεμπέτικο του 1936, μου μίλησε βαθειά στην ψυχή μου. Με έκανε και…
γέλασα (που εβδομήντα χρόνια πριν, γινόντουσαν τα ίδια και χειρότερα).
Με έκανε και έψαξα τις αρμονικές δομές του, τις συγχορδίες του και τις
μελωδίες του, ώστε κάποια στιγμή μούρθαν ιδέες και… κάτι του πρόσθεσα.
Αντιλήφτηκα ότι η καλή μουσική είναι ΜΙΑ, όπως και η ποιότητα στα γονίδια,
δηλαδή -βρε αδελφέ- ΔΕΝ είναι ανάγκη το ανθεκτικό σε κάποια αρρώστεια
γονίδιο νάναι… εμπεριστατωμένα ανθρώπινο, για να επωφεληθούμε από
αυτό ενσωματώνοντάς το. Ολο το DNA και όλος ο ήχος της μουσικής, είναι
(το καθένα με τον τρόπο του) ένα ΕΝΙΑΙΟ ΣΥΝΟΛΟ.

Κάτι ήξερε λοιπόν και ο (φαινομενικά) απόμακρος Οδυσσέας Ελύτης, που
-μια ζωή- στηριζότανε στο απόφθεγμα ‘ζούμε από τις εξαιρέσεις, και όχι
από τους κανόνες’. Πάντα, παντού και πάντοτε, το DNA και η μουσική,
ψάχνουν να βρούν τις ευγενείς και προσοδοφόρες εξαιρέσεις. Τις θετικές
μεταλλάξεις. Αλλιώς… μπορούμε να πούμε και την κότα και τον κόκκορα
ευτυχισμένα όντα, που ΔΕΝ μεταλλαχτήκανε εγκαίρως, και… χάσκουν στο
κοτέτσι αμέριμνα, από την ευτυχία της άγνοιας πως καταλήγουνε κάποτε
στο… πιάτο μας. Ο νοών νοείτω. Ολα τα είδη ίδιο DNA είναι. Πήγε κάποτε
κι ο… Φοίβος να φάει… ξένο μουσικό DNA (deluxe ποιότητας) και κατάληξε
να φάει (μαζί με αυτό) και… 30 μηνύσεις (έτσι μου λένε, τουλάχιστον)…

Τελειώνω με την χιλιο-ειπωμένη μαύρη καραμέλα που πιπιλάει ο πιό πολύς
κόσμος, ότι το trance είναι μόνο ηχητικός θόρυβος που τον ακούνε κάποιοι
άρρωστοι και χαπακωμένοι. Και την χιλιοφορεμένη πανοπλία της άκαμπτης
και εντελώς… παρανοϊκής αμυντικότητας, ότι… ΟΛΟΣ ο υπόλοιπος πλανήτης
(που ψήφισε αλλεπάλληλες φορές σαν νούμερο 1 στη μουσική το Trance
του DJ Tiesto)… όλος λοιπόν ο υπόλοιπος πλανήτης ακούει άρρωστα και
μόνο πράματα που συμφέρουν μόνο το “μαύρο χρήμα από τα ναρκωτικά”…

Σας ξαναλέω ότι προσωπικά ΔΕΝ παίρνω απολύτως τίποτε, ούτε και έπαιρνα
ποτέ. Στροφές μόνο παίρνει το μυαλό μου, και τη βρίσκω με τον καταιγισμό
αυτό ήχων που άλλοι θεωρούν “ακατανόητο θόρυβο”. Οχι μόνο τη βρίσκω,
αλλά αυτό τον ήχο τον φτιάχνω κιόλας. ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ πολλές φορές.
(Αλλες φορές με τέλεια samples).

Στη ζωή μου, έτυχε πάντως πολλές φορές να αντιμετωπίσω μία εντελώς
παρανοϊκή και λυσσασμένη μανία σε στυλ “ΔΕΝ είναι δυνατόν να γράφεις
τέτοια μουσική και να μην παίρνεις τίποτε”. Μου την είπαν (αυτήν ακριβώς
την κουβέντα) κάποια… βαρέως ψυχασθενή και εξαρτημένα άτομα, που
τυχαίνει να ήτανε και… οπαδοί του γνωστού μας… αρχιεπισκόπου. Οπότε,
αν συμφωνείτε ότι έχω δίκηο να διαμαρτύρομαι, κατεβάστε και το σχετικό
κομμάτι (σάτιρα Techno του ιδίου του “κυρίου” Παρασκευαϊδη):

Τέλος, αν γουστάρετε (εκτός απο ρεμπέτικα) και… παραδοσιακά Κρητικά,
υπάρχει ένα μοναδικό πρώτο ρεμίξ ενούς Κρητικού Συρτού Χορού, που το
έκανα trance, ως εξής:

Αυτά, φίλοι και φίλες και τώρα… πάω για ύπνο ΠΡΙΝ χαράξει
(ώστε να φτουρίσει κι ο ύπνος… βιολογικά)

Τα λέμε σύντομα :slight_smile:
Γιώργος


Μουσική ελληνική σύνθεση για το μπουζούκι σήμερα
(Kiriakos Karagelis) #8

Φιλε μου η δικια μου αποψι ειναι πως ολοι μας θα κριθουμε απο την ιστορια.Εμενα σαν οργανοπαιχτη πιθανον να με θυμουνται τιποτα φιλοι σαν φυγω απο τουτο το κοσμο.Εσενα σαν συνθετη με τις παραξενες τουτες ιδεες θα σε κρινει η ιστορια αν το εργο σου μεινει μεσα στα χρονια η αν θα ξεχαστει μαζι με σενα.Τα ρεμπετικα παντως ολων εκεινων των συνθετων εμειναν και θα υπαρχουν παντα.Ευχομαι ο δρομος που ακολουθεις να σε οδηγησει εκει που επιθυμεις


#9

Φίλε καλά κάνεις και λες τις απόψεις σου. Απ’ ό,τι φαίνεται έχεις φάει πολλές ώρες πάνω στο πισί σου κι έχεις την ευχέρεια να γράφεις γρήγορα, αν κρίνω από το μέγεθος των κειμένων σου. Επειδή εγώ αδυνατώ να ακολουθήσω τέτοια μεγέθη, θα πιάσω μόνο την “ελαφριά” πλευρά του θέματος.
Κάποια εποχή (πριν καμιά 15αριά χρόνια) έκανα ψαροδιακοπές μέσα σ’ ένα επαγγελματικό καΐκι που ψάρευε στο Ιόνιο. Νοέμβρης μήνας ήταν κι είχε καιρούς γερούς. Μαζί μου είχα έναν μπαγλαμά σκαφτό, χωρίς θήκη, με μόνη προφύλαξη μια εφημερίδα και μια σακούλα σκουπιδιών. Την έβγαλα τρεις βδομάδες χωρίς πρόβλημα. Αν επιζήσει εκεί μέσα το λάπτοπ σου έστω και μία μέρα, θα γράψω ένα τρανς τραγουδάκι και θα στο αφιερώσω.


(Kiriakos Karagelis) #10

:109: Για σου ρε Αρη μεγαλε!!! Μου φτιαξες την μερα.Να σαι καλα.Να σε εβλεπα να παιζεις μπαγλαμαδακι στο παρα ενα βουλιαζουμε,και τι στο κόσμο…:109:


(Κώστας Κ.) #11

[left]Πολύ θα ήθελα να δω το σχήμα αυτού του μπαγλαμά μετά από τρεις εβδομάδες στη θάλασσα…:slight_smile:
[/left]


(Δημήτρης Βελήκαρης) #12

Η δική μου άποψη για την trance μουσική είναι κοντά σε αυτή του Πάνου (βλέπε θόρυβος, μονοτονία κλπ κλπ). Ένας υπολογιστής πάντοτε είναι χρήσιμος (βλέπε το παρόν forum) όμως χρειάζεται καλώδια, φορτιστές, ΔΕΗ κι ένα κάρο άλλα για να λειτουργήσει.
Ένα ταπεινό μπαγλαμαδάκι ή τζουραδάκι παίρνει ρεύμα απ’ τις καρδιές μας και αντί για καλώδια έχει μια απλή πένα! Κι όμως, σε συνθήκες απόλυτης απομόνωσης από τον πολιτισμό (ακόμα και στην κορυφή του βουνού, σ’ ενα καϊκι μεσοπέλαγα…) κάνει τις ψυχές μας να ταξιδεύουν και να ονειρεύονται… Αυτή είναι η διαφορά που νομίζω δεν μπορεί να την υπερβεί κανενός είδους τεχνολογία…


(Πάνος Καραγιώργος) #13

Για μένα το τόπικ έκλεισε - ο Άρης τα είπε όλα με τη μια.


(outsider) #14

Εδώ τα χαλάμε λιγάκι -χεχε. Δεν είναι η πρώτη φορά που ακούω
ύμνους στις… διακοπές ΡΕΥΜΑΤΟΣ, αντι στις… διακοπές (σκέτο).

Ο Οδυσσέας Ελύτης το είχε προβλέψει και αυτό, όμως:

“ΟΤΑΝ Η ΣΥΜΦΟΡΑ ΣΥΜΦΕΡΕΙ, ΛΟΓΑΡΙΑΖΕ ΤΗΝ ΓΙΑ ΠΟΡΝΗ”
(Μαρία Νεφέλη).

Τα υπόλοιπα σε… δοκίμιο, που θα αναρτηθεί στο site.:slight_smile:

Γιώργος

Υ.Γ. Never mind the (text-)SIZE, just feel the MUSIC…


(outsider) #15

Οχι ρε φίλε. Ο Άρης δεν είπε απολύτως ΤΙΠΟΤΕ.

Δεν είναι το “τόπικ” που έκλεισε. Είναι το τόπι που… ξέφυγε
από τα συρματόπλεγμσ, και… άντε να το πιάσει κανείς, τώρα.
Μπήκε μάλλον -κατ’ ευθείαν- στο ναρκοπέδιο.

Γιώργος


(outsider) #16

Hm… Αν το εξής κομμάτι είναι μονότονος θόρυβος, τότε… εγώ είμαι
ενσάρκωση του Φου Μαν Τσού και υποψήφιος πρόεδρος της… Κίνας:

Παρεμπιπτόντως, αυτό ειδικά το κομμάτι, το οποίο προέρχεται από
“κατάδυση” στον ωκεανό του Γιόχαν Σεμπαστιαν, και “ανάδυση”
μέσω από τη βάρκα των “Faithless”, έγινε (διεθνώς)… νούμερο 191
στα charts (ανάμεσα σε 20.688 κομμάτια μουσικής trance).

Να πω και κάτι άλλο: Οποιος περνάει έξω από ένα μαγαζί που παίζει
(π.χ.) ΑΥΤΟ το κομμάτι, ΔΕΝ μπορεί να ακούσει όλες τις λεπτομέρειες
της μουσικής και ακούει μόνο τα ντραμς και τα μπάσα. Εξού και ο
μύθος (και το κλισέ) του "ντάπα-ντούπα.

Αααχ, νάχαμε μία συνεχή διακοπή ρεύματος. Θα εξαναγκαζόμασταν
όλοι τότε, να εγκαταλείψουμε κάθε είδους ηλεκτρονική μουσική και
να γίνουμε… ρεμπέτες. (Αυτό δεν ακούγεται σαν άποψη, συνέχεια;)

Ε λοιπόν ρε φίλε, ο Θεοδωράκης δεν είχε ΟΥΤΕ καν μπαγκλαμαδάκι
στην εξορία, παρά μόνο… κλεμμένο χαρτί, με μελάνι το αίμα του.
Παρ’ όλα αυτά, έγραψε αριστουργήματα.

Γιώργος


(Πάνος Καραγιώργος) #17

Για μένα το τόπικ έκλεισε - ο Άρης τα είπε όλα με τη μια.

Άντε, κι επειδή είμαι καλό παιδί καταπίνω όλα τα περί συρματοπλεγμάτων και ναρκοπεδίων… δεν υπάρχει λόγος για καυγάδες, ούτε καν πρόθεση υπήρξε.


(outsider) #18

:slight_smile:

Μπράβο στο διαχειριστή. Γέλασα πάρα πολύ…

Το θέμα βρε παιδιά ΔΕΝ είναι να αρχίσουμε να τσακωνόμαστε, τώρα,
μέρα μεσημέρι, και… χωρίς ούτε καν βροχή, για το ποιά μουσική
είναι καλύτερη και από όλους εμάς τους μ… είναι ο πιο μάγκας.
Αυτά είναι παιδικά, νομίζω.

Το θέμα είναι τεράστιο, και αφορά όλους μας, διότι

  1. Η μουσική είναι ένας μεγάλος ωκεανός όπου όλα τα ψάρια
    μπορούν και συνυπάρχουν.
  2. Το ρεμπέτικο έχει διασώσει, μέσα στην απλότητά του, κάποιες
    φορές, ένα σημαντικό παγκόσμιας αξίας μεγαλείο.
  3. Δεν θα ήμουν εδώ αν δεν είχα αρχίσει να ασχολούμαι με το
    ρεμπέτικο, αν δεν ήθελα να το κατανοήσω και να το… ενσωματώσω.
  4. Τελικά, όμως ΠΟΙΟ είναι υπερσύνολο και ποιό είναι απλό σύνολο;
    Είναι (τάχαμου) το ρεμπέτικο… υπερσύνολο της παγκόσμιας μουσικής
    (όπως θέλουν να πιστεύουν κάποιοι) ή είναι η παγκόσμια μουσική ένα
    υπερσύνολο, που περιλαμβάνει το ρεμπέτικο.
  5. Παγκόσμια μουσική, σήμερα, σύμφωνα με τις διεθνείς προτιμήσεις
    (βλέπε DJ Tiesto, αλλιώς… ΓΙΑΤΙ να τον φέρουν εδώ και στους
    Ολυμπιακούς του 2004), είτε το θέλουμε είτε όχι, ΕΙΝΑΙ το trance.

Ειδικά για το σημείο 5, θα ακουστούν πολλές αντιρρήσεις. Είναι
απολύτως φυσικό, και απόρροια έλλειψης πληροφόρησης. Οταν
ακούμε συνεχώς κλισέ όπως ότι η μουσική αυτή είναι θόρυβος,
τότε… γιατί να μην πετάξω κι εγώ κάποια άλλα κλισέ όπως (π.χ.)
“φτάνει πιά η ατελειωτη και αέναη… κλαψούρα” (π.χ. Καζαντζίδης).

Ε, λοιπόν, αρνούμαι να πιάσω το φλογοβόλο. Είμαι μόνο πυροσβέστης.
Μπορεί να μη μου αρέσει ο Καζαντζίδης, αλλά μου αρέσει το ρεμπέτικο.
(μην αρχίσουμε να μιλάμε για τον Κ. -αυτό είναι προσωπική προτίμηση).

Συνεχίστε, σύντροφοι, τη συζήτηση, διότι… το DNA μας παραμένει
κατά… 99.99999 % ΕΝΤΕΛΩΣ ΙΔΙΟ. :slight_smile: και βράζει στο ίδιο καζάνι.

Γιώργος.


(outsider) #19

Ρε φίλε χίλια συγνώμη, και σε σένα και στον Αρη. ΚΑΙ από την
πλευρά μου δεν υπήρξε ούτε καν πρόθεση για καυγάδες.

Απλώς… σήμερα έχω ρεπό, ευκαιρία να γράψω και κάνα μυνηματάκι
να γελάσουμε λίγο ή να προβληματιστούμε και να… κυοφορήσουμε
ιδέες, κι έρχεται ο άλλος με την (ωραία) ατάκα του και κλείνει το
θέμα, κι άντε τώρα να… βγώ από το συρματόπλεγμά ΜΟΥ, στο
ναρκοπέδιο που ΜΕ περιβάλλει.

ΠΕΡΙΚΥΚΛΩΜΕΝΟΙ είμαατε, σύντροφοι. Από τα… σκουπίδια που
είναι ΠΑΝΤΟΥ.

Χαιρετώ θερμά
Γιώργος


(Τζωρτζόπουλος_Γιώργος) #20

Φιλαρακο αν εγω εγραψα μια μαλακια γιατι ετσι την νοιωθω τοτε που να διαβασεις κειμενο του Σωτηρη του Ηλιοπουλου για το θεμα αν επιζει αν θα επιζησει κλπ το Ρεμπετικο.Ειναι παλιο κειμενο απο την προηγουμενη μορφη του φορουμ.
Σε διαβεβαιω οτι το εχω σωσει και οποτε, εστω και μια υποψια ανασφαλειας με πιανει για το τι κανουμε ολοι εμεις που ασχολουμαστε με το Ρεμπετικο, ανατρεχω σ αυτο.Παρεπιπτοντως δεν υπαρχει φορα που να μην το διαβασω μετα απο τοσα χρονια και τα ματια μου να μην γεμισουν δακρυα.
Οσο υπαρχουν Ηλιοπουλοι Νικολαιδηδες και ολοι οι αλλοι(συγγνωμη που δεν αναφερω ολα τα ονοματα ρε παιδια) το Ρεμπετικο θα ζει και θα τραγουδιεται και θα παιζεται ετσι οπως κι ο Σωτος λεει σε κουτουκια ταπεινα υπογεια αλλα τυφλα θα εχει παντα το καθε μεγαλοσκυλοκωλοπιασαδικο με τις τσιτσηδες και τους πισωγλεντηδες.

Και μετα απο 1000 χρονια παλι Μαρκο και Τσιτσανη και Παπαιωαννου θα αναζητανε οσοι θελουν να ακουσουν γνησια λαικη μουσικη.

Ταυτα και για 2.000.000στη φορα μπραβο ρε Σωτο μπραβο .