γιώργο (μάρκος4έβερ) δεν αναφερόμουνα σε σένα, εξάλλου εσύ έκανες την αρχική αναφορά. και δεν χρειάζεται να αυτομαστιγωνόμαστε!
φιλικά, νίκος
Ειδες αμα εχει κανεις τη μυγα;:019: Κανενα προβλημα. Συμβαινουν αυτα! Ολα καλα:088:
Παρακαμπτω τις γλυκιες και ωραιες κουβεντες του liga rosa…Φιλε μαρκο για παντα,δεν εχω διαθεση ουτε να τσακωθω,ουτε να λογομαχησω μαζι σου.Γενικα εχουμε μια διαφορετικη εκτιμηση.Εγω παρατηρω πως η νεολαια δεν ακουει ρεμπετικα,εσυ οτι ακουει.Προφανως και εχει να κανει και το πολιτικο σκελος.Προφανως αυτο συνδεεται με την παιδεια γενικα,και την μουσικη παιδεια ειδικα,που ειναι και το θεμα μας…Εσυ πως το βλεπεις?Τι παρατηρεις γυρω σου?Ποια ειναι η γενικη αντιληψη για τον πολιτισμο?Ποια αντιληψη θελουν και προφανως προωθουν για την τεχνη και για την μουσικη?Που διασκεδαζουν οι νεοι στην πλειονοτητα τους?ΓΙΑΤΙ ΣΥΜΑΒΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟ?Αυτο ηθελα να θεσω και απο αυτα εγω προβληματιζομαι,και ναι ειναι προφανες οτι ειμαι σε εναν πολιτικο χωρο,αλλα γιατι αυτο να επηρεασει την κουβεντα.Εγω κανω μια εκτιμηση,λεω την αποψη μου,αν διαφωνει καποιος το ιδανικο,θεωρω,ειναι να τοποθετηθει επι της αποψης αυτης και οχι να εστιασει σε ενα κομματι και να επιτεθει.Η κακεντρεχεια ορισμενων ειναι αποτελεσμα των συμπλεγματων τους…Τι να κανουμε δεν θα λυσουμε εδω τα ψυχολογικα τους…Μαρκο για παντα,θα ηθελα να πεις και την αποψη σου αναλυτικοτερα,ιδιως υπο το πρισμα της παραταξης που ησουν.Θελω να πω,εκει περα τι παρατηρουσες?Ειναι το ρεμπετικο κεντρικο στοιχειο των ατομων αυτων ως προς την πολιτισμικη τους προταση?Ειναι σημαντικο να το εξετασουμε και αυτο…Επισης,απορια,στην Κρητη με μια τοσο πλουσια μουσικη παραδοση και γενικοτερα ισχυρη τοπικη αντιληψη,πως αντιμετωπιζεται το ρεμπετικο?Δηλαδη,μηπως με το ρεμπετικο ασχολουνται νεοι εκει,οι οποιοι ομως ειναι μικρος και συγκεκριμενος αριθμος και πιο συγκεκριμενα φοιτητες?
Έγραφα προ ημερών:
Με μια γρήγορη αναζήτηση στα μέλη έχουμε τα εξής αποτελέσματα.
Χοντρικά έχουν δηλώσει ηλικία 3750 άτομα. Κάποιοι λίγοι έχουν ηλικίες πάνω από εκατό και κάποιοι άλλοι κάτω από δέκα… Μικρός όμως αριθμός και δεν μας επηρεάζει αισθητά.
Θεωρώντας ως δειγματικό χώρο τις ηλικίες από 15 έως 75 (60 χρόνια), η δεκαετία της νεολαίας δηλαδή 15-25 (όλοι νέοι είμαστε αλλά αυτοί λίγο πιο πολύ) αποτελεί το 18% του εύρους.
Αυτοί ανέρχονται σε ένα αριθμό 800 περίπου ατόμων δηλαδή το 21%. Θα μπορούσε να πεί κανείς ότι σκίζουν!
Αν όμως λάβουμε υπ’ όψιν ότι οι κυρίες κάτω των 25 δηλώνουν ηλικία, σε αντίθεση με τις από πάνω που δεν το συνηθίζουν:089:, ότι οι πιτσιρικάδες σερφάρουν όλη μέρα σε αντίθεση με τους μεγαλυτέρους, ότι οι νέοι είναι γενικά κοινωνικότεροι κλπ., δηλαδή ότι η κατανομή δεν είναι ομογενής, τα συμπεράσματα επαφίενται στον αναγνώστη.
Πρίν όμως βγάλει κανείς την τελική απόφαση, ας θυμηθεί ότι σαν νέος είχε τάση αμφισβήτησης των πάντων - ακόμα και της ταυτότητάς του - και αναζήτησης (κυρίαρχα μέσω της μουσικής) μιας διαφορετικότητας που όμως να τον εντάσσει και σε κάποια ευρύτερα πλαίσια (άρα νομοτελειακά λόγω της κυριαρχίας της στα μέσα, στην Αμερικανική μουσική) για να μην είναι μόνος… Μόλις όμως σταθεί στα πόδια του, ενσωματώνει ότι τον μπόλιασε στην παράδοσή του και συνεχίζει.
Πιστεύω λοιπόν προσωπικά ότι δεν έχουμε σημαντικές διαφορές οι παλαιότεροι από τους μικρούς.
Άλλωστε σε μεγέθη ιστορικού χρόνου όσοι αναπνέουμε ταυτόχρονα πάνω στον πλανήτη είμαστε συνομήλικοι!
1 «Μου αρέσει»
Ωπα!Καλη η ερευνα!Την πατησες Γρηγορη με τους αριθμους!!!Χαχαχαχα!!!Μονιμο προβλημα οι γυναικες(ασφαλως αστειευομαι)!!!Δεν νομιζω οτι μπορουμε να βγαλουμε ασφαλες συμπερασμα απο τους χρηστες του φορουμ.Νομιζω οτι οι μεγαλυτεροι σε ηλικια,που ειναι και το πληθος των ακροατων του ρεμπετικου,δεν εχουν αμεση προσβαση στο ιντερνετ η ακομα και αν εχουν μπορει να μη συμμετεχουν στο φορουμ…Επισης,λιγοι ειναι οι ελληνες που δυστυχως η μουσικη τους παιδεια ειναι υπο του μηδενος?Θελω με αυτο να αμφισβητησω την πορεια της εξελιξης που περιγραφεις…απο το αμερικανικο στην παραδοση…
Πριν πολλά χρόνια μια κοπέλα μου είχε πει ότι ο Καϊξής είναι του Σφακιανάκη. Κι αυτό επειδή απλά το είχε τραγουδήσει κάπου.
Δεν την κατηγορώ, αλλά άντε να τις εξηγήσεις πότε γράφτηκε και…(το έκανα παρ’ όλο αυτά)
Απόλυτα δεν έχει ευθύνη, εφόσον αυτά είναι τα γούστα της και αυτά της προωθούν.
Η “μουσική παιδεία” είναι όρος που σηκώνει πολύ κουβέντα, και δεν είναι απαραίτητα σωστός.
Και η ευθύνη κάποιου που δεν γνωρίζει ένα τραγούδι του Θεοδωράκη είναι διπλή, και από δυο κατευθύνσεις. ποτέ μόνο δική του.
Φιλε Γιαννη, σιγουρα δεν ασχολειται μεγαλο κομματι της νεολαιας με το ρεμπετικο και οταν λεω ρεμπετικο προσωπικα εννοω το πολυ πολυ μεχρι Τσιτσανη (αν και ο ιδιος αυτοαποκαλειται λαικος καλλιτεχνης). Απλα περιμενα τα πραγματα πολυ χειροτερα. Ισως και να ετυχε να πετυχω εγω ατομα που ασχολουνται και εκανα γρηγορα εναν ικανο κυκλο ατομων για ρεμπετοπαρεες. Παντως και σε μαγαζακια που παμε καμμια φορα για να παιξουμε για την παρτη μας, εκτος του οτι ειναι γεματα, βλεπω πολλους να σιγοτραγουδανε παρεα με μας. Οσον αφορα σε αυτο που ρωτας για την Κρητη, ισχυει αυτο που λες, οτι η συντριπτικη πλειοψηφια ειναι φοιτητες. Οποτε δε μπορω να γνωριζω εαν ειναι Κρητικοι οι περισσοτεροι. Παντως η μουσικη παιδεια στην Κρητη ειναι αστα να παν. Σε σχεση με την παραταξη που ρωτας, εχω να πω οτι το ατομο που με βοηθησε να μυηθω, αν θες, στο ρεμπετικο ηταν επισης στην παραταξη. Απο κει και περα το χαος. Δεν υπηρχε αλλο ατομο να εχει εστω και την παραμικρη σχεση:106:. Μοναχικος καβαλαρης…
Αφησα για το τελος ενα ερωτημα πολυ σημαντικο. Την αντιληψη των νεων για τη μουσικη και τον πολιτισμο. Ας πουμε για τη μουσικη,λοιπον. Λιγο πολυ ολοι βλεπουμε τι κατασταση επικρατει. Σκυλολαικοποπ, x-factor και Σια. Γιατι συμβαινει αυτο; Εγω πιστευω οτι δεν υπαρχει μερακι, δεν υπαρχει αγαπη. Οχι μονο απεναντι στη μουσικη, αλλα και μεταξυ μας. Οταν αγαπας τη μουσικη θα ψαξεις να ακουσεις κατι καλο, κατι ποιοτικο, οχι μονο ρεμπετικο, αλλα και αλλα ειδη. Οταν αγαπας τους φιλους σου και τους γυρω σου δε θες να πας στο καταχτυπαδικο-σκυλαδικο με τα ντεσιμπελ στο φουλ. Θες να πας καπου ηρεμα, να κουβεντιασεις, να φιλοσοφησεις, να ερθεις πιο κοντα με τις παρεες σου. Σιγουρα υπαρχουν και πολλες αλλες αιτιες, αλλα τωρα δε μου ερχεται κατι. Περιμενω και αλλες τοποθετησεις. Ειναι πολυ ενδιαφερον θεμα:088:
Φτανει το μερακι και η αγαπη?Εγω νομιζω οχι,οταν οι αλλο εχουν μια ολοκληρη βιομηχανια παραγωγης σαπιοπολιτισμου που περιλαμβανει τα παντα,απο την παιδεια μεχρι τα κεντρα διασκεδασης και τα ΜΜΕ.Οταν κυριαρχει η ναρκωκουλτουρα και τα κονσερβοποιημενα προσωπα τυπου lady gaga και σια…Θεωρω οτι ειναι συνολικο το ζητημα,απλωνεται απο ακρη σε ακρη στη συνειδηση του καθε ανθρωποθ,την οποια ομως τις περισσοτερες φορες εχουν φροντισει να του τη διαμορφωσουν κατα πως τους βολευει…Και τους βολευει η κατασταση που επικρατει τωρα…Και μην νομιζουμε…Παντα αυτο γινονταν…
δεν ξερω εγω ενα μπαγλαμα θελω να παρω και δεν απανταει ο laikos
Όταν λέμε ρεμπέτικο να βάλουμε μέσα και το σμυρνέικο (π.χ. «σαντουρόβιολα» του Τούντα κλπ αλλά και πιο παραδοσιακά μικρασιάτικα); Εκεί στο 75-80, έχω την εντύπωση ότι αναβίωσαν οι μπουζουκομπαγλαμάδες (η περίοδος μετά το Μάρκο) κατά κύριο λόγο αλλά όχι τόσο τα σαντουρόβιολα. Εάν δεν κάνω λάθος, ήταν πολύ σπάνιο τη δεκαετία 80 να βρεις τέτοια σχήματα από νέα παιδιά στην Αθήνα. Κάτι τέτοιο όμως γίνεται τα τελευταία πέντε-δέκα χρόνια. Από προσωπική πείρα βλέπω νέα παιδιά που δεν είχαν καν γεννηθεί το 80 να έχουν μεγάλο ζήλο για αυτό το είδος. Έτσι, και εδώ στο φόρουμ βλέπουμε πολλές ανακοινώσεις για εμφανίσεις τέτοιων σχημάτων με νέα παιδιά. Δε γνωρίζω την ευρύτερη απήχησή τους στη νεολαία. Το γεγονός όμως ότι, σήμερα, πολλά νέα παιδιά σπεύδουν να μάθουν ούτι, κανονάκι, σαντούρι μαζί με τα πιο «προφανή» βιολί, κλαρίνο, λαούτο κάτι δείχνει. Κάτι τέτοιο πριν 30 χρόνια δε συνέβαινε.
Τα σαντουρια, κανονάκια, ούτια δεν αναβίωσαν έτσι αυθόρμητα όπως τους μπουζουκομπαγλαμάδες, σε πρώτο στάδιο ασχολήθηκαν μερικοί μουσικοί (αυθόρμητη αναβίωση μικρής κλίμακας), οι οποίοι πέτυχαν να περάσουν (λόγω γενικότερου πολιτικού και πολιτιστικού κλίματος/συγκυρίας τη δεκαετία του 90) στη δισκογραφία, τα ωδεία, την τηλεόραση, τα μουσικά σχολεία και να διαμορφώσουν μουσικά την νέα γενιά, πολλές φορές εις βάρος της οποιασδήποτε άλλης παράδοσης
Και βέβαια, κακά είν’ τα ψέμματα, η ίδρυση των μουσικών σχολείων συνέβαλε καταλυτικά στη δημιουργία του κατάλληλου κλίματος.
Αυτό, πάντως, το “εις βάρος της οποιασδήποτε άλλης παράδοσης” δεν το πολυκαταλαβαίνω. Εκτός αν εννοείται π.χ. η κανταδόρικη παράδοση Ιόνιων νησιών και Αθήνας, οπότε προτιμάω να μειωθεί αυτή προκειμένου να περάσει η παλαιότερη παράδοση.
Εννοούσα οποιαδήποτε άλλη παράδοση, όχι μόνο τις καντάδες. Βλέπουμε μια γενική μίξη τούρκικων λαϊκών οργάνων, λόγιων οργάνων της ανατολής, εκκλησιαστικής, μικρασιατικής παραδοσιακής/λαϊκής και των άλλων τοπικών παραδόσεων, και αυτό το πράγμα παρουσιάζεται ως παραδοσιακή μουσική. Συγνώμη αλλά π.χ τα κρητικά με νέυ και λαύτα δεν είναι παραδοσιακή μουσική, είναι fusion, ιδίως όταν αυτά τα όργανα μπήκαν στην παράδοση από “τα πάνω” δηλαδή τα σχολεία και ωδεία, και δεν υιοθετήθηκαν αυθόρμητα από γνήσια λαϊκούς μουσικούς (όπως η φαρφίσα π.χ από τους λαϊκούς ακκορντεονίστες). Οδηγούμαστε στην οριστική ισοπέδωση κάθε τοπικού ύφους και ιδιεταιρότητας και αυτό γίνεται δήθεν στο όνομα της παράδοσης. Το fusion δεν είναι παλαιότερη παράδοση, είναι σύγχρονη δημιουργία και πειραματισμός, όσο κι αν χρησιμοποιά παραδοσιακές πρώτες ύλες. Δεν είμαι εναντίον του πειραματισμού, κάθε άλλο αλλά να μην πλασάρεται ως παράδοση.
Αν δεν θέλετε τις καντάδες στην Αθήνα τις διεκδικώ εκ μέρους της Λεμεσού, τις τραγουδούμε εδώ και 100 χρόνια και ελπίζω να συνεχίσουμε για άλλα 100 
Μετά από πάρα πολύ καιρό, συμμετέχω σε μια συζήτηση του φόρουμ… Και πάλι, δεν έχω μελετήσει πολύ τις τοποθετήσεις των παραπάνω, αλλά εφόσον είμαι κι εγώ στην κατηγορία της νεολαίας, θα πω την άποψή μου.
Πρώτον, τι είναι η νεολαία… Η νεολαία αποτελεί κοινωνική κατηγορία, η οποία δεν ανήκει σε κάποιο συγκεκριμένο κοινωνικό στρώμα, αλλά αντίθετα, παρουσιάζει αντίστοιχη διαστρωμάτωση με την υπόλοιπη κοινωνία. Αυτός και μόνο ο λόγος, καθιστά τη νεολαία ανομοιογενή στα βασικά της συστατικά. Επομένως, ενώ ακούω συνεχώς τη νεολαία να αναφέρεται ως ένα ενίαιο κομμάτι, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είναι.
Προφανώς, μουσικά, η νεολαία είναι μοιρασμένη. Ένα μεγάλο κομμάτι της, έχει προσκοληθεί στην πολιτιστική σαβούρα που έχει αναδειχθεί τα τελευταία χρόνια, και είναι αποτέλεσμα της κοινωνικής σήψης της μεταπολιτευτικής ιστορίας της χώρας. Ένα άλλο μεγάλο κομμάτι, ακούει αμερικάνικη και αγγλική μουσική… Πάλι, παρασυρόμενο από την κουλτούρα, που έχει πλασαριστεί ως πολύ ΙΝ και trendy. Υπάρχει και το τρίτο μεγάλο κομμάτι, που είναι στραμμένο προς την ροκ και τα παρακλάδια της (πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και εξηγήσιμο, είναι ότι αυτός ο κόσμος είναι ιδιαίτερα ευαίσθητος στο ρεμπέτικο). Φυσικά τα τελευταία χρόνια έχουν εμφανιστεί και άλλες τάσεις στη μουσική, βλέπε χιπ χοπ low bap κλπ…
Προσωπικά, ανήκω στο κομμάτι της νεολαίας που μάχεται. Στην “προοδευτική” αν το θέλουμε νεολαία. Που συμμετέχει στις κοινωνικές εκρήξεις, πολιτικοποιείται, συνδικαλίζεται κλπ. Έχω να παρατηρήσω, ότι αυτό το κομμάτι της νεολαίας, έχει πολύ καλή σχέση με το ρεμπέτικο. Η ρεμπέτικη μουσική, είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στους χώρους που συχνάζει αυτή η νεολαία. Μαζί με μια πτέρυγα της έντεχνης μουσικής που είναι σε ώσμωση με τη ρεμπέτικη παράδοση (πχ Θανάσης Παπακωνσταντίνου).
Προσθέτω: Την περίοδο των φοιτητικών καταλήψεων (το καλοκαίρι του 2006 και το 2007) είχε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης τουλάχιστον 5 ρεμπέτικα γλέντια την εβδομάδα… Προφανώς, δεν είχανε καθαρόαιμο ρεμπέτικο στίγμα, αλλά εκεί ο κόσμος έμαθε τον Μάρκο (ευρύτερα εννοώ), τον Δελλιά και τον Τσαούς. Μέσα σε αυτές τις διεργασίες ήρθα και εγώ σε πιο στενή επαφή με το ρεμπέτικο. Στη Θεσσαλονίκη, έχουν δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια αρκετά στέκια, όπου παίζουν σχήματα ρεμπέτικη μουσική, με ιδιαίτερη ανταπόκριση από την νεολαία. Όλα αυτά δεν είναι αμελητέα βήματα, αλλά σίγουρα, όσο η ίδια η λαϊκή μουσική βρίσκεται σε φθίνουσα πορεία (από πλευράς νέας παραγωγής) δεν μπορεί να ανακυκλώνεται ο κόσμος σε τραγούδια που γράφτηκαν 80 χρόνια πριν. Πρέπει, να βρεθεί που κόπηκε το νήμμα από πλευράς σύνθεσης και να ξαναπιαστεί. Αν και αυτό είναι πάρα πολύ μεγάλη κουβέντα και νομίζω ότι τους περισσότερους δε μας αφορά. Απλά δύσκολα θα “κερδηθεί” κοινό σε μαζική κλίμακα μόνο αξιοποιώντας τα όσα μέχρι τώρα έχου γραφτεί…
Τέλος, θέλω να αναφερθώ σε ένα γεγονός, όχι και τόσο ευχάριστο που κάνει τη ρεμπέτικη μουσική προσφιλή στη νεολαία. Τα τελευταία χρόνια και όχι τυχαία, αναπτύσσεται έντονα στους κόλπους της νεολαίας μια ναρκωκουλτούρα που δεν έχει προηγούμενο. Αν παρατηρήσει κανείς η στροφή στα λεγόμενα μαλακά ναρκωτικά είναι τεράστια. Η θεματολογία του ρεμπέτικου, με τα λεγόμενα “χασικλίδικα”, έχει κάνει το ρεμπέτικο αρκετά δημοφιλές στη νεολαία.
1 «Μου αρέσει»
Καλημέρα. Εχω μια απορία Δηλαδή τι εννοούμε ακριβώς με τον όρο παραδοση και ρεμπέτικο? Αυτά που παίζαν οι πρόγονοι πριν από … εώς και πριν από 80 χρόνια? Μαλιστα. Δηλαδή τότε δεν υπήρχαν επιρροές? Δεν υπήρχαν πειραματισμοί και περα δώθε μουσικών οργάνων ?
Και τότε υπήρχε το εμπόριο, οι πόλεμοι, οι λιμοι, κτλ που μετακινούσαν τους πληθυσμούς, απλά τότε η αλλαγή γινόταν σε πολύ πιο αργούς ρυθμούς. Η μουσική δημιουργία εκφράζει και βρίσκει τη χρυσή τομή μεταξύ πρωτοτυπίας / έμπνευσης και κοινωνικού κατεστημένου. Πάντα υπήρχε κατεστημένο και πάντα υπήρχε καλλιτεχνική δημιουργία και καλλιτεχνική έκφραση.
Fusion θεωρήθηκε και το βιολάκι όταν κατέφθασε στην Κρήτη αλλά τελικά καθιερώθηκε και πλέον θεωρείται όργανο της κρητικής παραδοσιακής μουσικής. Ως μουσικός δεν μπορείς να αποκλείσεις τα βιώματά σου, αλλά δεν μπορείς και να μη σεβαστείς αυτό που ήδη υπάρχει.
Όσον αφορά το τοπικό ύφος : Η ένστασή σας αφορά μόνο το ύφος ή και τα όργανα? Προσωπικά θεωρώ πως κάνει καλό στον μουσικό ο πειραματισμός και με άλλα μουσικά ύφη και ήδη. Του κάνει καλό γιατί ανοίγουν τα μυαλά του και αξιοποιεί δυνατότητες που ίσως να μη χρησιμοποιούσε αν περιοριζόταν σε ένα είδος μουσικής.
Από εκεί και πέρα το που τελειώνει το fusion και πού αρχίζει το παραδοσιακό είναι σχετικό. Δηλαδή τον Ψαρογιώργη πως θα τον χαρακτήριζατε? Fusion η παραδοσιακό? Αν τον θεωρήσετε παραδοσιακό, αν προσέξετε τη μουσική του, θα δείτε πως μόνο ο ρυθμός είναι παραδοσιακός. Ο άνθρωπος έχει χωρέσει μια ορχήστρα μέσα σε τέσσερα ζευγαρια χορδες. Σεβόμενος τα παλιά και βάζοντας δικες του εμπνεύσεις.
Για μένα ακόμη και ο Θ. Παπακωνσταντίνου είναι τελείως παραδοσιακός στον τρόπο που εμπνέεται και δημιουργεί μουσική. Χρησιμοποιεί παραδοσιακούς ρυθμους, εμπνέεται από τους ήχους του περιβάλλοντός του, ξεδιπλώνει συναισθήματα με τη μορφη ιστοριών και μεταφορών, βασιζεται στους δρόμους και περπατάει αποκλειστικά μονοφωνικά και σε μικρή τονική έκταση. Το μόνο που τον διαφοροποιεί από το να χαρακτηριστεί παραδοσιακός είναι οι επιρροές του και η μη ανωνυμία του.
Gogos μπραβο, συμφωνουμε, δεν θα τα’ λεγα καλυτερα. Κριμα και να μην τα εχουμε πει απο κοντα τοσα χρονια εδω πανω.
1 «Μου αρέσει»
Gogo στα περισσοτερα συμφωνουμε χωρις δευτερη λεξη.Θα βαλω ενα ακομα στοιχειο απο προσωπικη εμπειρια…Στα μαγαζια που εχω εργαστει δεν μπορω να πω οτι δεν ερχεται νεολαια.Το θεμα ομως ειναι οτι οι περισσοτεροι που ερχονται δεν ειναι νεολαια.Επισης η νεολαια που εχουμε συναντηθει μουσικα δεν μπορω να πω οτι ακουγε ρεμπετικα.Μπορει να γουσταρε ως ενα σημειο,αυτο που ηξερε τα τραγουδια,αλλα δεν ειχε καν τη διαθεση να ακουσει κατι που δεν του ηταν ευκολο στο αυτι.
1 «Μου αρέσει»
Πριν λίγες μέρες είχα αναλάβει να κάνω τον DJ σε ένα πάρτυ.
Μόλις έβαλα τα ρεμπέτικα, πετάχτηκε κάποιος και είπε: “τί είναι αυτά;…”
Έχει εθιστεί ο κόσμος σε ότι κάνει πολύ θόρυβο.
Άποψή μου, ότι πρόκειται καθαρά για θέμα marketing.
Σε ένα γνωστό μουσικό που τον είχα ρωτήσει κάποτε γιατί τα παραδοσιακά τα παίζουν τόσο γρήγορα, μου είπε: “για να χορέψει ο κόσμος”…!!! Έτσι όμως ο κόσμος συνήθισε ότι αν ακούσει πχ. το “Μες του Αιγαίου τα νησιά” στον διπλάσιο ρυθμό, θα κάνει κέφι. Αν το ακούσει στον κανονικό ρυθμό, μπορεί και να μην του αρέσει.
Κάποιος άλλος γνωστός -τρίχορδος, που τον είχα ρωτήσει γιατί στο μαγαζί που παίζει, η “βελόνα” κολάει στο σκυλάδικο του '80 και δεν πάει πιο πίσω, μου είπε: “Εντολή του μαέστρου. Αλλά αφού γεμίζει και το μαγαζί…”
( Ο ίδιος βέβαια υπέφερε…:106:)
Εμένα προσωπικά με έχει επηρεάσει πολύ η παράδοση και προτιμώ να ακούω κυρίως τραγούδια πριν το 1934.Και τα άλλα μου αρέσουν πολύ αλλά συνήθως ακούω τα παλαιότερα τραγούδια.
Βρέθηκα σε ένα καφενείο όπου πάντα υπάρχουν μουσικοί,εδώ στην Πτολεμαίδα,και παίζαμε εγώ,ο tsotri, ο kourtoumis, η gplom και ένας ακόμα πολύ καλός μουσικός,ο Τάσος.Το υπόλοιπο καφενείο ήταν γεμάτο από γεροντάκια.Παίζαμε τραγούδια μεταπολεμικά και εγώ δεν τα ήξερα καλά και δεν τα τραγουδούσα και πολύ γιατί (κουσούρι) δεν θυμόμουνα τα λόγια.Κάποια στιγμή μου λένε: Ντεφορμέ είσαι!Δεν τραγουυδάς καθόλου! Και τους λέω: πολύ καινούρια τραγούδια λέτε ρε παιδιά! Και όπως ήταν φυσικό άρχισαν να γελάνε!Αυτοί που ήξεραν τα γούστα μου το κατάλαβαν.Οι υπόλοιποι νόμιζαν πως τους κορόϊδευα.
Και το παράξενο για τους άλλους είναι να βλέπεις σε ένα καφενείο με γεροντάκια,2 παλικάρια 25 χρονών και μια κοπέλα 20 χρονών.Ποιος ξέρει τι σκεφτόταν η νεολαία που περνούσε από έξω και μας έβλεπε.
Εγώ πάντως δεν γνωρίζω πολλούς στην πόλη μου που να ακούμε την ίδια μουσική.Άντε ρεμπέτικα ακούνε λίγοι(όχι και τόσο φανατικά σαν εμένα).Παραδοσιακά τραγούδια όμως ακούμε πραγματικά ελάχιστοι.
1 «Μου αρέσει»
Τί παράξενο! Και με εμένα, τις τελευταίες δεκαετίες, ακριβώς το ίδιο συμβαίνει…
1 «Μου αρέσει»