Προσωπικά δεν θα ήθελα να πάρω θέση για το ποιός παίζει με πολύ “ψυχή” και ποιός όχι.
Προφανώς, για να έχει φτάσει ο ΧΨΖ δεξιοτέχνης/επαγγελματίας σε ένα Α επίπεδο σημαίνει ότι κάνει κάτι το οποίο αγαπά και έχει αφιερώσει πολύ κόπο (και μεράκι και από όλα), κάτι που άλλωστε συμβαίνει σε όλα τα επαγγέλματα.
i) Υπάρχουν αυτοί οι οποίοι είναι “παθιασμένοι” με αυτό που κάνουν, δεν επαναπαύονται και συνεχώς βελτιώνονται και ανεβαίνουν.
ii) Από την άλλη υπάρχουν και αυτοί οι οποίοι κάνουν μεν καλά την δουλειά τους αλλά δεν δίνουν αυτό το κάτι παραπάνω.
Επειδή όμως η μουσική δεν είναι σαν κάθε επάγγελμα αφού είναι μέσο δημιουργικής έκφρασης, πολλές φορές παρατηρούνται και τα δύο φαινόμενα ταυτόχρονα. Εάν σε έναν παίκτη δεν αρέσει το τάδε κομμάτι, δεν τον εκφράζει ή ό,τι άλλο, τότε μπορεί να βάλει 1,000,000 δεξιοτεχνικές σάλτσες αλλά δεν θα έχει αυτό το κάτι. Από την άλλη υπάρχουν τραγούδια που οι παίκτες τα αισθάνονται και δίνουν την “ψυχή” τους.
Αυτό το συναντάμε σχεδόν πάντα σε νυχτερινές πίστες (κυνοτροφεία) όπου ο μπουζουξής (όντας μη κύνας) παίζει για το μεροκάματο και όχι γιατί γουστάρει.
Επαναλαμβάνω ότι δεν αναφέρομαι σε κανέναν από τους δύο μουσικούς.
Ο Σαράντος ίσως να εννοούσε κάτι τέτοιο.
Ίσως να μην τον γέμισε ο τρόπος παιξίματος. Ίσως ο Τατάσ. από την βιρτουοζικότητά του να “πορώνεται”, να το παρακάνει και να ξεφεύγει και αυτό να ξενίζει κάποιους.
Αλλά όμως και όταν γίνεται αυτό, δεν γίνεται με κάποια αποθέματα ψυχής;; Όπως και να το κάνουμε αν βαριέσαι, δεν έχεις και το κέφι να παίξεις έτσι.
(Να μην θυμίσω τώρα προηγούμενες συζητήσεις με τον Κόλλια, εκεί να δεις (σ)κατά-θεση ψυχής!)
Παραδείγματα από το youtube
Τατασ. Παίζοντας πολύ γρήγορα
Προφανώς εδώ, τι περιμένεις να σου κάνει “κλικ”;; Ο θαυμασμός στην δεξιοτεχνία.
Όμως εδώ και εδώ, ο ίδιος παίκτης παίζοντας κάτι που γουστάρει και όχι κάτι που (προφανώς) του είπαν οι άλλοι να πάιξει για να τον θαυμάσουν.
Άλλοι παίκτες, με άλλο στυλ.
Στουραϊτης - Φτωχομπούζουκο
Βραχνάς - Σκύλλα
Συμπερεσματικά, ο κάθε επαγγελματίας μας κινεί διαφορετικά “ηλεκτρόνια”, αλλές φορές μας αγγίζει περισσότερο, άλλες λιγότερο και γενικά κάνει άλλη αίσθηση στον καθένα μας. Όμως μάλλον φαίνεται πότε κάποιος παίζει γιατί το αισθάνεται και πότε κάνει αγγαρεία ασχέτως αν εμείς αρεσκόμαστε.
Προς Σαράντο & Niavent: Η όλη συζήτηση έγινε επειδή ο Σαράντος δεν είπε απλά ότι δεν μου αρέσει, ή δεν με αγγίζει, αλλά επειδή σύγκρινε τον έναν επαγγελματία με τον άλλο λέγοντας ότι ποτέ ο δεύτερος δεν θα παίξει με ψυχή όπως ο πρώτος. Προφανώς, εννοούσε ότι όπως και να παίξει ο Τατασ. δεν θα “την βρει” ο Σαράντος.
Δεν υπάρχει κανένας λόγος για παρεξηγήσεις, είναι κάτι που δεν ταιριάζει στις φιλικές κουβέντες.
Ελπίζω ότι με το, τελικώς, μακρόστυρτο ποστ μου να κάλυψα και τις δύο πλευρές, ή αν μη τι άλλο να ξεκαθάρισα λίγο το τοπίο. Ή μήπως το μπέρδεψα περισσότερο;;
Και τέλος,
Το πρώτο φθινόπωρο από τον Μητροπάνο και από τον Κορακάκη (για να γίνει η σύγκριση πιο εύκολη - Χωρίς να εννοώ ότι ο Μητροπάνος δεν είναι καλός τραγουδιστής. Αλλά πώς να το κάνουμε, αλλιώς το πονάει το τραγούδι ο διμιουργός του!)
Πρώτο Φθινόπωρο - ΜητροπάνοςΠρώτο Φθινόπωρο - Κορακάκης
Και ένα έξτρα δώρο, για να μην ξεχνιόμαστε!!
???
Εάν τα πράγματα είναι έτσι, τότε: Νίκο Τατασόπουλε, παρακαλώ ξανασκέψου το θέμα με τα videos του youtube. Εμείς τί φταίμε που είμαστε στο εξωτερικό και μας είναι λίγο δύσκολο να σε βλέπουμε τακτικά Live ;;;