[Σας έχω πει ότι είμαι στο Καλλιτεχνικό σχολείο, έτσι; Λοιπόν, μια συνάδελφος μια φορά, φιλόλογος, που μας είχε μόλις έρθει και όλα τα προηγούμενα χρόνια ήταν σε γενικά σχολεία, μας λέει:
-Μα τι φάση εδώ με τους καλλιτέχνες;
-Γιατί;
-Νά, τους λέω, «ανοίξτε παιδιά το πράσινο βιβλίο». «Ποιο πράσινο βιβλίο, κυρία;» «Μα το πράσινο, το κανονικό μας βιβλίο! Νά, αυτό!» «Αααα, το πετρόλ βιβλίο εννοούσατε κυρία;»]
Πάντως, είναι απίστευτο πόσες λέξεις, από αυτές που προτείνουμε εδώ στο Γλωσσάρι και τις απορρίπτουμε ως “πασίγνωστες” , αγνοούν οι περισσότεροι γύρω μας.
Έτσι ακριβώς! Άλλο το πράσινο άλλο το πετρόλ άλλο το βεραμάν, άλλο το λαχανί και πάει λέγοντας. Έχω έναν ανηψιό αρχιτέκτονα: “Ωραίο το μπλε πουλοβεράκι σου”του λεω!