Μέτρα και σταθμά στην δημιουργία ενός αμανέ

[chrispanag (Χρήστος Παναγιωτακόπουλος)]

@icetelli

Μάλιστα, ως νεότερος τότε, είχα διακρίνει μια προσπάθεια ψυχικής κάθαρσης (λίγο με την αρχαία έννοια) μέσω του αμανέ, η οποία προτείνεται ξεκάθαρα μέσα από την δομή (στίχου και μουσικής συνολικά): παράθεση, κορύφωση και ίαση των συναισθημάτων του πόνου… εξ΄ού και το γρήγορο μέρος στο τέλος… που μέσω του χορού, ίσως να οδηγεί και το σώμα σε μια κάθαρση…

Παρόμοια απάντηση δίνει και ο @metasound στο αρχικό νήμα…

@metasound

Να σου πω κατ’ αρχήν πως μου άρεσε το τραγούδι που έφτιαξες. Κάποτε, ένας φίλος από τη Λέσβο ο Σόλωνας Λέκκας, δεινός αμανετζής, σε μια καταγραφή που του έκανε το Παν Αιγαίου είπε τούτο. /

«Ο αμανές ξεκινά με ένα παράπονο, σιγανά και ταπεινά. Μετά, όταν εξηγεί το παράπονο του, η ένταση μεγαλώνει και κορυφώνεται εκεί που εξηγεί το παράπονο του, τον πόνο του. Μετά αρχίζει και χαμηλώνει εκεί που δίνει την λύση ή την απάντηση στον πόνο του μέχρι να σβήσει σιγά-σιγά σε αυτήν την αποδοχή.»