Για τις Τράτες Μεγάρων και Σαλαμίνας:
α) Εϊναι λίγο πολύ ο ίδιος χορός. Δεν ξέρω αν υπάρχει και σ’ άλλα μέρη ή πρόκειται απλώς για συνωνυμίες.
β) Δεν είναι σε ένα μοναδικό μουσικό μέτρο, έχει και 7σημες και άλλες (4σημες, 2σημες)
γ) Επίσης, δεν είναι ούτε σε ένα μοναδικό βηματικό μοτίβο. Υπάρχει και τράτα στα βήματα του συρτού στα τρία, και υπάρχει και με ιδιαίτερα δικά της βήματα. Στη Σαλαμίνα έχει κι απ’ τις δύο. Η ας πούμε «καθαρή» Τράτα (όχι στα τρία) ίσως να είναι αποκλειστικότητα της Σαλαμίνας.
δ) Τα Μέγαρα ήσαν ανέκαθεν ελληνόφωνα. Η Σαλαμίνα αρβανιτόφωνη, αλλά νομίζω (μετ’ επιφυλάξεων) στην πράξη δίγλωσση. Στον ανωτέρω δίσκο υπάρχουν τραγούδια (και Τράτες) με στίχους και στις δύο γλώσσες.
ε) Τα να-νε-να-μοϊ-να-νε-να κλπ. είναι αρβανίτικα. Υποθέτω πως είναι επιφωνήματα, αλλά και τα επιφωνήματα έχουν γλώσσα. Συγκεκριμένα το μοϊ (moj) είναι περίπου αντίστοιχο του «μωρέ, μωρή» και απαντά σε αρβανίτικα αλλά και αλβανικά τραγούδια, όχι μόνο στα τσακίσματα αλλά και μέσα στον οργανικό στίχο (=τον «κυρίως» στίχο), εντός συμφραζομένου δηλαδή: ty moj Janne, εσύ μωρ’ Γιάννα… Παρά ταύτα, τέτοια τσακίσματα βρίσκουμε και σε μεγαρίτικα τραγούδια, παρόλο που -επαναλαμβάνω- το χωριό και άρα και τα τραγούδια του είναι ελληνόφωνα. Προφανώς επίδραση από την αρβανιτοφωνία που τους περιτριγυρίζει.