Είδα ξανά αυτή την παλιά και τεράστια συζήτηση από την αρχή. Όχι 100%, πηδούσα και μερικά.
Είχαμε ξεκινήσει από το κείμενο του Ανωγειανάκη που υποστηρίζει ότι κάποια στιγμή οι δημοτικοί μουσικοί είχαν φτάσει σχεδόν να ντρέπονται για την τέχνη τους, και η λαουτοκιθάρα ήρθε να καλύψει την «ανάγκη» τους να φαίνονται πιο μοντέρνοι χωρίς να χρειαστεί να μάθουν κανονική κιθάρα, καινούργιο όργανο.
Αναρωτιέμαι μήπως ήρθε να καλύψει τελείως διαφορετικές ανάγκες:
Η κατασκευή ενός ηχείου κιθάρας, που έχει μία ράχη σε δύο κομμάτια και δύο πλαϊνά, δεν είναι πιο απλή απ’ ό,τι του σκάφους του λαούτου, με τις ντούγες και όλη τους την ταλαιπωρία; Όλη η σύγκριση εκεί γίνεται, στο ηχείο. Καπάκι και το υπόλοιπο όργανο είναι περίπου το ίδιο στο λαούτο και στη λαουτοκιθάρα.
Αν λοιπόν όντως είναι απλούστερη κατασκευή, μήπως η λαουτοκιθάρα ήταν απλώς η λύση των οργανοποιών για να μπορούν να πουλάνε φτηνότερα λαούτα (άρα περισσότερα), και αντίστοιχα των οργανοπαιχτών για να αγοράζουν φτηνότερα λαούτα;