Αγαπητοί συνομιλητές και συντονιστές,
Γνωρίζω ότι η μεν χρήση της φιλοξενίας συνιστά ένδειξη σεβασμού η δε κατάχρηση, ένδειξη ασέβειας. Αλλά,… δεν γνωρίζω τα όρια μεταξύ χρήσης και κατάχρησης.
‘Αποσπώ’ λοιπόν την ‘πρόθεσή’ μου ως προς την χρήση και λέγω ότι (ελπίζω πως):
Γράφω κατά χρήσιν της φιλοξενίας. Εκδηλώνω δε τον σεβασμό μου, τηρώντας αυτά που γνωρίζω, εκ των συστατικών του: Παρρησία και μελέτη αυτών που λέγω.
Τώρα:
Νομίζω ότι η εξέταση της “περίφημης διάλεξης του Μ. Χατζηδάκη”, θα συμβάλει τα μέγιστα εις την κατανόηση της προέλευσης της συγκεκριμένης ιδέας που έχομε σήμερα για το ρεμπέτικο. Ο Χατζηδάκης, βεβαίως, δεν ορίζει την έννοια αυτή ούτε άμεσα ούτε σαφώς. Την θεωρεί γνωστή (πόθεν;) και την περιβάλλει με ασαφείς (κατά την γνώμη μου), δικές του εντυπώσεις. Επομένως η μελέτη της (ασάφειας της) διάλεξής του ίσως βοηθήσει την δική μας διασάφηση.
Η προηγούμενη παράγραφος, υπάρχει και στο μπλογκ που ακολουθεί:
“Η περίφημη διάλεξη Μ. Χατζηδάκι”
Πρέπει να πω ότι η αφορμή για τα κείμενα που θα γράψω εκεί, υπήρξε η συζήτηση εις τα πλαίσια αυτού, εδώ, του μπλογκ.