Η συζήτηση συγκλίνει στην άποψη ότι η πρόοδος ενός νέου οργανοπαίκτη χρειάζεται συνδυασμό τεχνικής, ακρόασης και προσωπικού ενδιαφέροντος. Βασικές συμβουλές που διατυπώθηκαν είναι:
Να παίζει χαλαρά, χωρίς υπερβολική δύναμη, δίνοντας προτεραιότητα στον σωστό ήχο και στον ρυθμό.
Να εξασκεί ενεργά το αυτί του, ακούγοντας παλιές εκτελέσεις, διαφορετικά όργανα και τον ρόλο κάθε οργάνου μέσα στην ενορχήστρωση.
Να μελετά αργά και με μετρονόμο τα δύσκολα κομμάτια, ώστε να διατηρείται η ρυθμική συνοχή.
Να μάθει ρυθμούς, δρόμους, κλίμακες και συγχορδίες, επιδιώκοντας να «βλέπει» ακουστικά ένα τραγούδι πριν το παίξει.
Να δίνει ιδιαίτερη προσοχή στην πένα, στην ανοικτή χορδή και στη σχέση των δύο χεριών.
Να έχει υπομονή, καθώς η μουσική απαιτεί χρόνια μελέτης και δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται βιαστικά.
Να αναζητήσει έναν κατάλληλο δάσκαλο, χωρίς όμως να θεωρείται η αυτοδιδασκαλία άχρηστη ή μονόδρομος η διδασκαλία. Ο δάσκαλος μπορεί να προσφέρει σωστή κατεύθυνση, ενώ ο μαθητής πρέπει να διαμορφώσει το προσωπικό του ύφος.
Να αγαπά το ρεπερτόριο και την κουλτούρα του οργάνου που μαθαίνει. Η συστηματική ακρόαση, το τραγούδι και ακόμη και η βιωματική συμμετοχή στη μουσική βοηθούν στην κατανόηση των ρυθμών και του ύφους.
Να τραγουδά, καθώς η φωνή λειτουργεί ως σύνδεσμος ανάμεσα σε αυτό που ακούει και σε αυτό που παίζει.
Τελικά, η πιο συνοπτική συμβουλή είναι: να ακούει, να μελετά με χαλαρότητα και υπομονή, και να παίζει μουσική που πραγματικά αγαπά.
Λοιπόν, ας πούμε ότι έρχεται ένας νέος οργανοπαίκτης και σας ρωτάει την καλύτερη μια συμβουλή σας για την οργανοπαιξια. Τι του λέτε;
Βάλτε τη μια καλύτερη σας συμβουλή, για κάθε οργανο που χειρίζεστε! Ότι πιστεύει ο καθένας ότι πρέπει να μελετήσει πρώτα κάποιος, να ακούσει, να προσέξει και γενικά ότι. Αλλά να είναι αυτό που θα λέγατε πρώτο!
Η δική μου για το μπουζούκι
χωρίς πολλές δυνάμεις τα χέρια! Παίζουμε δεν βασανιζομαστε! Είναι πιο εύκολο να αυξήσεις σιγά σιγά την ένταση, παρά να ξεκινήσεις με δύναμη και να προσπαθείς να μειώσεις.
Εγώ δεν θα του έλεγα κάτι ειδικά για το όργανο. Θα του έλεγα κάτι γενικά για κάθε όργανο που θέλει να μάθει. “Πήγαινε σε δάσκαλο”!!
Η συμβουλή σου είναι σπουδαία. Ομολογώ ότι μετά από τόσα χρόνια προσπαθώ ακόμη όταν βρίσκομαι με την κομπανία μας να παίξω μαλακά. Ίσως φταίει το γεγονός ότι δεν πήγα σε δάσκαλο όταν πρωτο-μάθαινα και “ανδρώθηκα” μέσα σε παρέα με άλλα όργανα όπου όλα φώναζαν (όπως και οι θαμώνες της ταβέρνας που πηγαίναμε).
θα του έλεγα!
ακου , βλέπε, μη μιλάς.
το δυσκολότερο ειναι να μάθεις να ακούς.
οταν ξέρεις να ακούς ,ο εγκέφαλος θα σε αναγκάσει να παίξεις.
ακούτε ( ενεργά )τα πάντα.
ΩΤΟΓΥΜΝΑΣΤΕΙΤΕ !
μη βιάζεστε .
τραβάει χρόνια , αυτη η μουσική!
(κατα το κρατάει χρονια αυτη η κολώνια)…
Εξάσκησε το αφτί σου. Μάθε ρυθμούς, δρόμους, κλίμακες, συγχορδίες μέχρι να φτάσεις, όταν ακούς ένα τραγούδι, να είναι σχεδόν σαν να το βλέπεις γραμμένο (ζωγραφισμένο - τέλος πάντων καταλαβαίνετε, αποκωδικοποιημένο).
Δεν είναι βέβαια από τα πρώτα που κατακτά ο νέος οργανοπαίχτης. Θα του πάρει αρκετό καιρό και πολλά τραγούδια μέχρι να το μάθει, και φυσικά δε θα είναι ανάπηρος μέχρι τότε. Να τον έχει όμως αυτό τον στόχο στον νου του.
Ε όχι, δε συμφωνώ. Φυσικά χρήσιμοι οι δάσκαλοι, αλλά όχι και μονόδρομος. Υπάρχει μια τάση τα τελευταία χρόνια να υποτιμάται η αυτοδιδασκαλία. Δε θα έπρεπε.
Δεν την υποτιμώ. Άλλωστε θεωρώ τον εαυτό μου αυτοδίδακτο. Απλά τη θεωρώ λιγότερο αποτελεσματική και αποδοτική σε σχέση με τον δάσκαλο. Μπορεί σε μερικούς η απόλαυση να προκύπτει με την ανακάλυψη, αλλά η ανακάλυψη είναι μια διδακτική μέθοδος που είναι σαφώς αργή και μερικές φορές πραγματικά σε οδηγεί σε λάθος δρόμους. Επειδή η τεχνική σε ένα όργανο προκύπτει μέσα από την στοχευμένη επανάληψη διαδικαστικών γνώσεων, η λάθος εκμάθηση σε αυτό το είδος των γνώσεων δύσκολα ξεριζώνεται.
Δεν ξέρω… Η ταχύτητα εξαρτάται από τον μαθητή: και στον δάσκαλο και αυτοδίδακτα, κάποιοι τρέχουν και άλλοι καθυστερούν. Όσο για την επιτυχία της κάθε μεθόδου, ούτε οι καλύτεροι έχουν βγει όλοι αποκλειστικά από δάσκαλο, ούτε όλοι που είχαν δάσκαλο προχώρησαν πάντα σωστά. (Ας σκεφτούμε πόσους γνωστούς έχουμε όλοι που κάποτε μικροί μυήθηκαν στο κλασικό πιάνο ή την κλασική κιθάρα και τελικά εγκατέλειψαν ολότελα τη μουσική… Και μιλάμε για ένα μουσικοπαιδαγωγικό σύστημα δοκιμασμένο μέσα στους αιώνες, που έβγαλε όλους τους γίγαντες της κλασικής μουσικής. Αλλά ούτε αυτό είναι αλάνθαστο!)
Αυτά. Άκου τους παλιούς δίσκους, τις επανεκτελέσεις. Μάθε να ξεχωρίζεις τον ήχο του κάθε οργανου, το ρόλο του στην ενορχήστρωση. Να καταλαβαίνεις τον ήχο της ανοιχτής χορδής από τις άλλες νότες, τον ήχο που βγάζει η χορδή με το δεξί χέρι κοντά στην ταστιέρα ή κοντά στον καβαλλάρη. Και όταν αρχίσεις να παίζεις με άλλους, άκου τι παίζουν τα άλλα όργανα, τι λένε οι φωνές, πώς δένει το παίξιμο σου με των άλλων.
Ήθελα να πάει εκεί. Συμφωνώ πάντα στο να πάει κάποιος να μάθει μουσική σαν επιστήμη, με δάσκαλο κλπ, αλλά αυτό έχει και τις…παρενέργειες του! Ιδίως όταν το μπουζούκια καλώς ή κακώς, δεν είναι ένα στυλ! Η κλασσικήελετη, θα βγάλει και ομοίους παίκτες! Πρέπει να τονίζεται θαρρώ, ότι συν Αθήνα (δάσκαλος) και χείρα κινει, γιατί ο δάσκαλος με μεν δίνει εφόδια, αλλά δεν μπορεί να σου δώσει αυτό το κάτι που θα είναι δικό σου. Οπότε “αναβαθμίζω”, σχωρα με κύριε ιδρυτα, την συμβουλή σου, σε “βρες δάσκαλο του γούστου σου”.
Εγώ μιλάω για μπουζούκι πάντα. Το μπουζούκι δεν είναι βιολί και ούτι. Είναι πιο απλό και αρκετά άναρχο όργανο!
Επίσης θα ήθελα να πούμε παικτικες απλές συμβουλές που αλλάζουν πολύ την πρόοδο. Εννοώντας ότι, φυσικά να ακούς κλπ, αλλά θαρρώ ότι αυτό είναι σε βάθος χρόνου αποτελεσματικό και πολύ πιο πολυεπίπεδο από π.χ. κάνε σωστό alt picking, ή χρησιμοποίησε μετρονόμο.
Ένα άλλο που θα έλεγα, είναι, όταν φτάνεις σε ένα δύσκολο για το επίπεδο κομμάτια παιξτο ΟΣΟ πιο αργά γίνεται, ώστε να υπάρχει ρυθμική συνοχή και θα βγει πολύ καλύτερα!
Είναι στο χέρι ενός μάγκα δασκάλου να σου περάσει ότι αυτό το όργανο δεν είναι «ένα», δεν έχει «έναν» τρόπο να παίζεται, ότι όλοι οι μεγάλοι είχαν φτιάξει ο καθένας το δικό του παίξιμο κι ότι κι εσύ θα φτιάξεις σταδιακά το δικό σου, που δε θα σ’ το δείξει εκείνος (γιατί δεν υπάρχει ακόμα, από σένα το περιμένουμε) αλλα΄μπορεί να σου δείξει τον δρόμο προς τα εκεί.
Είναι ένα σύστημα που άλλαξε κιόλας μέσα στους αιώνες. Η κιθάρα π.χ. πάντα ήταν όργανο συνοδείας, όχι μόνο σολίστικο. Και στο μπαρόκ, και το 19ο αιώνα με το Σορ που έγραψε και τραγούδια (seguidillas), όχι μόνο σονάτες και φαντασίες, τα άπειρα σόλα για βιολί του Παγκανίνι με συνοδεία κιθάρας κλπ. Η νεώτερη έμφαση στο σολίστικο παίξιμο μόνο είναι κληρονομιά του Σεγκόβια και του 20ου αιώνα, και της “διχοτόμησης” της κληρονομιάς της κιθάρας σε λαϊκή και κλασική. Και αυτό είναι που κάνει πολλούς να εγκαταλείψουν τη μουσική, όταν η επιλογή είναι σολίστας ή τίποτα.
Θα έχει πολύ ενδιαφέρον η άποψη του @stavros_k επί του θέματος κλασσική κιθάρα. Είναι εξαιρετικός δεξιοτέχνης και γνώστης και νομίζω ότι μου είχε πει ότι όντως αυτό είναι ιδίωμα των τελευταίων εκατό , εκατόν πενήντα χρόνων. Plus ότι μπήκε μέσω Σεγκόβια και κάποιων άλλων, το Ανδαλουσία το στοιχείο (?) κάπως στην κλασσική. Αλλά μπορεί να κάνω λάθος εδω
Μια παράτολμη παρατήρηση. Οι πιο ενδιαφέροντες παίκτες που έχω δει στο μπουζούκι, μάθανε μόνοι. Υπό την έννοια ότι ήταν άνευ δασκάλου. Μιλάω βέβαια για μια μικρή κάστα αυτοδίδακτων, που είναι υπερβολικά ταλαντούχοι και μεγάλοι παίκτες. Μιλάω για σήμερα, γτ παλιά ούτως ή άλλως όλοι σχεδόν αυτοδίδακτοι ήταν
Καλά, εδώ που τα λέμε, ένας που να είναι αναγνωρισμένο μπουζούκι εδώ και 20 χρόνια, ας πούμε, δεν ήταν τόσο εύκολο, όταν ήταν μικρός, να βρει δάσκαλο και να είναι και καταρτισμένος, όσο είναι σήμερα. Ούτε θα δεχόταν η κάθε οικογένεια να πληρώνει μαθήματα μπουζουκιού στο παιδί της. Σήμερα υπάρχει πολύ μεγαλύτερη προσφορά, σημαντικά μεγαλύτερες πιθανότητες να είναι σωστά καταρτισμένος ο δάσκαλος, και πλήρης κοινωνικός αποστιγματισμός.
Διότι είναι στη μέση τα μουσικά σχολεία και η Άρτα.
Προσωπικά θα του έλεγα απλά "να σου αρέσει " …ανεξαρτήτως οργάνου.
Με την έννοια πως, ο,τι οργανο και να προσπαθείς να μάθεις, να σου αρέσουν και τα τραγούδια που το περιέχουν. πχ. Εγώ ασχολούμαι με τριχορδο, ουτι και σαξόφωνο. Επίσης ακουω/γουστάρω ανάλογα τραγούδια , αλλά δεν μου αρέσει το τετραχορδο (καθόλου )ούτε και το μεταπολεμικό ρεπερτοριο του ρεμπετικου /λαϊκού.
Οπότε , αυτά που μου αρέσουν προσπαθω να τα παίξω. Δεν είπα " α , θα μάθω μπουζουκι γενικα"
Θεωρώ πως το σημαντικότερο είναι να το γουστάρεις βαθιά μέσα σου και θα τα καταφέρεις
Θα παρεκκλίνω λίγο από την επισήμανσή του για το τι θα λέγαμε πρώτο (ποιο είναι το πιο σημαντικό) γιατί ίσως έχουν πολλά σημασία με την ίδια ισχύ το καθένα!
Τις παραπάνω επίσης τις συμβουλές τις θεωρώ σημαντικές.
Θα πω μια προσωπική εμπειρία σε αυτό το θέμα. Κάποια στιγμή πριν μερικά χρόνια αποφάσισα να μάθω κλαρίνο επειδή συμμετέχω σε συγκρότημα παραδοσιακών χορών και είχα κάποια ακούσματα. Δηλαδή αποφάσισα να βουτήξω σε έναν τεράστιο μουσικό χώρο που δυστυχώς όμως η εμπειρία μου άρχιζε και τελείωνε στο μάθημα χορού που έκανα. Παραδοσιακά με κλαρίνο δεν άκουγα στο σπίτι, δεν έβαζα στο αυτοκίνητο, δεν προτιμούσα να ακούω. Σε αντίθεση με το ρεμπέτικο που ηχεί στα αυτιά μου συνέχεια (ακόμη και στον ύπνο μου όταν ένα τραγούδι το παίζω μερικές μέρες στον μπουζούκι). Ήμουν δηλαδή απαίδευτος (μουσικά) σε αυτό το είδος. Θυμάμαι ότι ο δάσκαλος του κλαρίνου έπαιζε κάποια τραγούδια που τα θεωρούσε πολύ γνωστά και εγώ δεν τα ήξερα. Μου αρέσει να το ακούω σε κάποιες περιπτώσεις αλλά δεν καταδύθηκα ποτέ στην ενεργητική ακρόαση όπως κάνω με το ρεμπέτικο. Το αποτέλεσμα είναι ότι δεν το συνέχισα (προς το παρόν τουλάχιστον).
Έτσι, θεωρώ πιθανό ότι η συνεισφορά των συνεχόμενων ακουσμάτων με οποιαδήποτε ευκαιρία (σπίτι, δουλειά, διασκέδαση, αυτοκίνητο), παντού όπου μπορεί κάποιος, κάνει τη διαφορά!
Αλλά βέβαια η λύση δεν είναι «για να μάθω κλαρίνο θα βάζω ν’ ακούω συνέχεια κλαρίνο». Αντίστροφα πάει: «αφού έτσι κι αλλιώς άκουγα συνέχεια κλαρίνο (μπουζούκι, οτιδήποτε), φυσική κατάληξη ήταν να μάθω κι ο ίδιος».
Τώρα εδώ που τα λέμε, σε κάποιες κρίσεις αυτισμού το 'χω κάνει κι αυτό.
Κάποτε προ ετών παρατήρησα ότι ακούω ποντιακά και δεν καταλαβαίνω το παραμικρό: ούτε μία νότα, ούτε έναν ρυθμό, ούτε μία λέξη, μόνο μια ενοχλητική γκρίνια χωρίς ειρμό, χωρίς εξέλιξη, χωρίς διαφορά από το ένα στο άλλο. Και είπα, πρέπει να μάθω να τ’ ακούω. Μάζεψα σε μια-δυο κασέτες όσα ποντιακά είχα σκόρπια σε διάφορους δίσκους, συν καναδυό πλήρως ποντιακούς δίσκους, και για ένα διάστημα τα έβαζα και τα άκουγα ασταμάτητα. Όχι για να μάθω να παίζω, για να μάθω ν’ ακούω.
Κάποια στιγμη κατήντησε ανυπόφορο και το ‘κοψα. (Φανταστείτε ν’ ακούτε νυχθημερόν μουσική που δε σας αρέσει, που δεν την καταλαβαίνετε, και που δε σας την έχει επιβάλει και κανείς!!) Δούλεψε ωστόσο. Δεν έφερε άμεσα αποτελέσματα, όταν όμως αργότερα έπεφτα σε καμιά πληροφορία του τύπου «το τικ είναι πεντάσημο» μπορούσα να ψάξω στις κασέτες, να βρω ένα τικ, να πω «α, αυτό είναι! το θυμάμαι», να ψάξω να βρω μέσα στο χάος του νταουλιού και της λύρας τον πεντάσημο ρυθμό, κι έτσι σιγά σιγά -σε συνδυασμό και με μερικές διασκευές ποντιακών που ήξερα, που ήταν πιο κοντά στο δικό μου αφτί- ν’ αρχίσει να ξεκαθαρίζει το τοπίο.
Και με τα κρητικά το είχα κάνει: «Γιατί εδώ γράφει συρτός, εκεί κοντυλιές, εκεί κάτι άλλο, αλλά όλα είναι ίδια;» Μάζεψα σε μια κασέτα όλα τα συρτά, σε μιαν άλλη όλες τις κοντυλιές κλπ, και πάλι (με λιγότερο αυτοβασανισμό) έμαθα να τ’ ακούω κι αυτά.