Λοιπόν, ας πούμε ότι έρχεται ένας νέος οργανοπαίκτης και σας ρωτάει την καλύτερη μια συμβουλή σας για την οργανοπαιξια. Τι του λέτε;
Βάλτε τη μια καλύτερη σας συμβουλή, για κάθε οργανο που χειρίζεστε! Ότι πιστεύει ο καθένας ότι πρέπει να μελετήσει πρώτα κάποιος, να ακούσει, να προσέξει και γενικά ότι. Αλλά να είναι αυτό που θα λέγατε πρώτο!
Η δική μου για το μπουζούκι
χωρίς πολλές δυνάμεις τα χέρια! Παίζουμε δεν βασανιζομαστε! Είναι πιο εύκολο να αυξήσεις σιγά σιγά την ένταση, παρά να ξεκινήσεις με δύναμη και να προσπαθείς να μειώσεις.
Εγώ δεν θα του έλεγα κάτι ειδικά για το όργανο. Θα του έλεγα κάτι γενικά για κάθε όργανο που θέλει να μάθει. “Πήγαινε σε δάσκαλο”!!
Η συμβουλή σου είναι σπουδαία. Ομολογώ ότι μετά από τόσα χρόνια προσπαθώ ακόμη όταν βρίσκομαι με την κομπανία μας να παίξω μαλακά. Ίσως φταίει το γεγονός ότι δεν πήγα σε δάσκαλο όταν πρωτο-μάθαινα και “ανδρώθηκα” μέσα σε παρέα με άλλα όργανα όπου όλα φώναζαν (όπως και οι θαμώνες της ταβέρνας που πηγαίναμε).
θα του έλεγα!
ακου , βλέπε, μη μιλάς.
το δυσκολότερο ειναι να μάθεις να ακούς.
οταν ξέρεις να ακούς ,ο εγκέφαλος θα σε αναγκάσει να παίξεις.
ακούτε ( ενεργά )τα πάντα.
ΩΤΟΓΥΜΝΑΣΤΕΙΤΕ !
μη βιάζεστε .
τραβάει χρόνια , αυτη η μουσική!
(κατα το κρατάει χρονια αυτη η κολώνια)…
Εξάσκησε το αφτί σου. Μάθε ρυθμούς, δρόμους, κλίμακες, συγχορδίες μέχρι να φτάσεις, όταν ακούς ένα τραγούδι, να είναι σχεδόν σαν να το βλέπεις γραμμένο (ζωγραφισμένο - τέλος πάντων καταλαβαίνετε, αποκωδικοποιημένο).
Δεν είναι βέβαια από τα πρώτα που κατακτά ο νέος οργανοπαίχτης. Θα του πάρει αρκετό καιρό και πολλά τραγούδια μέχρι να το μάθει, και φυσικά δε θα είναι ανάπηρος μέχρι τότε. Να τον έχει όμως αυτό τον στόχο στον νου του.
Ε όχι, δε συμφωνώ. Φυσικά χρήσιμοι οι δάσκαλοι, αλλά όχι και μονόδρομος. Υπάρχει μια τάση τα τελευταία χρόνια να υποτιμάται η αυτοδιδασκαλία. Δε θα έπρεπε.
Δεν την υποτιμώ. Άλλωστε θεωρώ τον εαυτό μου αυτοδίδακτο. Απλά τη θεωρώ λιγότερο αποτελεσματική και αποδοτική σε σχέση με τον δάσκαλο. Μπορεί σε μερικούς η απόλαυση να προκύπτει με την ανακάλυψη, αλλά η ανακάλυψη είναι μια διδακτική μέθοδος που είναι σαφώς αργή και μερικές φορές πραγματικά σε οδηγεί σε λάθος δρόμους. Επειδή η τεχνική σε ένα όργανο προκύπτει μέσα από την στοχευμένη επανάληψη διαδικαστικών γνώσεων, η λάθος εκμάθηση σε αυτό το είδος των γνώσεων δύσκολα ξεριζώνεται.
Δεν ξέρω… Η ταχύτητα εξαρτάται από τον μαθητή: και στον δάσκαλο και αυτοδίδακτα, κάποιοι τρέχουν και άλλοι καθυστερούν. Όσο για την επιτυχία της κάθε μεθόδου, ούτε οι καλύτεροι έχουν βγει όλοι αποκλειστικά από δάσκαλο, ούτε όλοι που είχαν δάσκαλο προχώρησαν πάντα σωστά. (Ας σκεφτούμε πόσους γνωστούς έχουμε όλοι που κάποτε μικροί μυήθηκαν στο κλασικό πιάνο ή την κλασική κιθάρα και τελικά εγκατέλειψαν ολότελα τη μουσική… Και μιλάμε για ένα μουσικοπαιδαγωγικό σύστημα δοκιμασμένο μέσα στους αιώνες, που έβγαλε όλους τους γίγαντες της κλασικής μουσικής. Αλλά ούτε αυτό είναι αλάνθαστο!)
Αυτά. Άκου τους παλιούς δίσκους, τις επανεκτελέσεις. Μάθε να ξεχωρίζεις τον ήχο του κάθε οργανου, το ρόλο του στην ενορχήστρωση. Να καταλαβαίνεις τον ήχο της ανοιχτής χορδής από τις άλλες νότες, τον ήχο που βγάζει η χορδή με το δεξί χέρι κοντά στην ταστιέρα ή κοντά στον καβαλλάρη. Και όταν αρχίσεις να παίζεις με άλλους, άκου τι παίζουν τα άλλα όργανα, τι λένε οι φωνές, πώς δένει το παίξιμο σου με των άλλων.
Ήθελα να πάει εκεί. Συμφωνώ πάντα στο να πάει κάποιος να μάθει μουσική σαν επιστήμη, με δάσκαλο κλπ, αλλά αυτό έχει και τις…παρενέργειες του! Ιδίως όταν το μπουζούκια καλώς ή κακώς, δεν είναι ένα στυλ! Η κλασσικήελετη, θα βγάλει και ομοίους παίκτες! Πρέπει να τονίζεται θαρρώ, ότι συν Αθήνα (δάσκαλος) και χείρα κινει, γιατί ο δάσκαλος με μεν δίνει εφόδια, αλλά δεν μπορεί να σου δώσει αυτό το κάτι που θα είναι δικό σου. Οπότε “αναβαθμίζω”, σχωρα με κύριε ιδρυτα, την συμβουλή σου, σε “βρες δάσκαλο του γούστου σου”.
Εγώ μιλάω για μπουζούκι πάντα. Το μπουζούκι δεν είναι βιολί και ούτι. Είναι πιο απλό και αρκετά άναρχο όργανο!
Επίσης θα ήθελα να πούμε παικτικες απλές συμβουλές που αλλάζουν πολύ την πρόοδο. Εννοώντας ότι, φυσικά να ακούς κλπ, αλλά θαρρώ ότι αυτό είναι σε βάθος χρόνου αποτελεσματικό και πολύ πιο πολυεπίπεδο από π.χ. κάνε σωστό alt picking, ή χρησιμοποίησε μετρονόμο.
Ένα άλλο που θα έλεγα, είναι, όταν φτάνεις σε ένα δύσκολο για το επίπεδο κομμάτια παιξτο ΟΣΟ πιο αργά γίνεται, ώστε να υπάρχει ρυθμική συνοχή και θα βγει πολύ καλύτερα!
Είναι στο χέρι ενός μάγκα δασκάλου να σου περάσει ότι αυτό το όργανο δεν είναι «ένα», δεν έχει «έναν» τρόπο να παίζεται, ότι όλοι οι μεγάλοι είχαν φτιάξει ο καθένας το δικό του παίξιμο κι ότι κι εσύ θα φτιάξεις σταδιακά το δικό σου, που δε θα σ’ το δείξει εκείνος (γιατί δεν υπάρχει ακόμα, από σένα το περιμένουμε) αλλα΄μπορεί να σου δείξει τον δρόμο προς τα εκεί.
Είναι ένα σύστημα που άλλαξε κιόλας μέσα στους αιώνες. Η κιθάρα π.χ. πάντα ήταν όργανο συνοδείας, όχι μόνο σολίστικο. Και στο μπαρόκ, και το 19ο αιώνα με το Σορ που έγραψε και τραγούδια (seguidillas), όχι μόνο σονάτες και φαντασίες, τα άπειρα σόλα για βιολί του Παγκανίνι με συνοδεία κιθάρας κλπ. Η νεώτερη έμφαση στο σολίστικο παίξιμο μόνο είναι κληρονομιά του Σεγκόβια και του 20ου αιώνα, και της “διχοτόμησης” της κληρονομιάς της κιθάρας σε λαϊκή και κλασική. Και αυτό είναι που κάνει πολλούς να εγκαταλείψουν τη μουσική, όταν η επιλογή είναι σολίστας ή τίποτα.
Θα έχει πολύ ενδιαφέρον η άποψη του @stavros_k επί του θέματος κλασσική κιθάρα. Είναι εξαιρετικός δεξιοτέχνης και γνώστης και νομίζω ότι μου είχε πει ότι όντως αυτό είναι ιδίωμα των τελευταίων εκατό , εκατόν πενήντα χρόνων. Plus ότι μπήκε μέσω Σεγκόβια και κάποιων άλλων, το Ανδαλουσία το στοιχείο (?) κάπως στην κλασσική. Αλλά μπορεί να κάνω λάθος εδω
Μια παράτολμη παρατήρηση. Οι πιο ενδιαφέροντες παίκτες που έχω δει στο μπουζούκι, μάθανε μόνοι. Υπό την έννοια ότι ήταν άνευ δασκάλου. Μιλάω βέβαια για μια μικρή κάστα αυτοδίδακτων, που είναι υπερβολικά ταλαντούχοι και μεγάλοι παίκτες. Μιλάω για σήμερα, γτ παλιά ούτως ή άλλως όλοι σχεδόν αυτοδίδακτοι ήταν
Καλά, εδώ που τα λέμε, ένας που να είναι αναγνωρισμένο μπουζούκι εδώ και 20 χρόνια, ας πούμε, δεν ήταν τόσο εύκολο, όταν ήταν μικρός, να βρει δάσκαλο και να είναι και καταρτισμένος, όσο είναι σήμερα. Ούτε θα δεχόταν η κάθε οικογένεια να πληρώνει μαθήματα μπουζουκιού στο παιδί της. Σήμερα υπάρχει πολύ μεγαλύτερη προσφορά, σημαντικά μεγαλύτερες πιθανότητες να είναι σωστά καταρτισμένος ο δάσκαλος, και πλήρης κοινωνικός αποστιγματισμός.
Διότι είναι στη μέση τα μουσικά σχολεία και η Άρτα.