Γνωρίζει κανείς αν χρησιμοποιείται στην κατασκευή οργάνων αυτο το είδος που στα αγγλικά ονομάζεται Oak; Στα Ελληνικά το βρίσκω ως Δρυ και Βελανιδιά αλλά υπάρχει η γενικότερη κατηγορία Quercus που δεν ξέρω τι άλλα είδη περιλαμβάνει και αν κάποια απο αυτα χρησιμοποιούνται σε κατασκευή.
Είναι βαρύ ξύλο η δρυς, από τα βαρύτερα. Οπότε, δύσκολο το βλέπω να προτιμηθεί για κατασκευές οργάνων τύπου οικογένειας κιθάρας ή λαούτων. Ίσως για μπράτσο; Αλλά δεν έχει ομαλή επιφάνεια η δρυς. Στο πιάνο;
Ενδιαφέρον πάντως είναι ότι το λαϊκό όνομα για το ξύλο αυτό, αλλά και για το δέντρο απ’ το οποίο προέρχεται, είναι: Δέντρο! Ίσως γιατί είναι ΤΟ δέντρο…
1 «Μου αρέσει»
Είναι γερό και σκληρό ξύλο, αλλά βαρύ. Είναι και ακριβό αν και ποιο φτηνό από πολλά είδη ξυλείας που χρησιμοποιούνται στην οργανοποιία. Χρησιμοποιείται για έπιπλα και μάλιστα σχετικά ακριβά έπιπλα, ξύλινα κουφώματα, στα ναυπηγεία και γενικά έχει πάρα πολλές εφαρμογές, αλλά επειδή είναι βαρύ δεν χρησιμοποιείται στην οργανοποιία. Ψάχνοντας βέβαια βρήκα κάποιες λίγες περιπτώσεις κιθάρων με ξύλο δρυός, όχι όμως στην Ελλάδα και κυρίως ερασιτεχνικές κατασκευές.
Προσωπικά είναι το αγαπημένο μου ξύλο για έπιπλα. Εία σχεδιάσει προ διετίας κάποια έπιπλα για το σπίτι μου και ήθελα να τα κάνω με ξύλο από δρυ, όταν εκανα τους υπολογισμούς για τα μέτρα που θα χρειαζόμουν και το κόστος τους λέω έλα μωρέ και το πεύκο ή το έλατο (ενδιάμεση τιμή) μια χαρά είναι και τα περνάω ένα βερνίκι με χρώμα δρυός.
1 «Μου αρέσει»
Ευχαριστώ πολύ. εκανα λίγο πρόοδο στο ψάξιμο.
Βρήκα κάποια ελάχιστα μπουζούκια με σώμα Δρυ. Κάποιος κάνει μια λύρα η οποία τελικά μάλλον είναι Quercus brantii κοινώς Ιρανική δρυς.
Δεν έχω ιδέα για τις ακούστικές ιδιότητες του ξύλου αλλά δείχνει πολύ όμορφο.
1 «Μου αρέσει»
Είναι πανέμορφο ξύλο. Εγώ είχα κολλήσει όταν είχα πάει καλεσμένος σε μια συνάδελφο και είχε επίπλωση δρυ μασίφ. Σε μπουζούκι σε ποιο τμήμα του οργάνου έχουν χρησιμοποιήσει δρυ;
δες εδώ
1 «Μου αρέσει»
Εεεε, κι εγώ θα κόλλαγα! Αλλά δεν θα άντεχα το κόστος, αν ήταν να παραγγείλω δρύινη έπιπλωση για το σπίτι μου…
(το γραφείο όμως, που κληρονόμησα απ’ τον πατέρα μου, είναι δρύινο. Βεβαίως, προπολεμικό…)
3 «Μου αρέσει»
Και όμως! Να που υπάρχει και μπουζούκι με δρύινο σκάφος!
Όμως: τιμή: Ε 3.750 !!!
(και θα ήθελα να ήξερα και το βάρος…)
Τα «δρύινα πατώματα» τα θυμάμαι από παιδικά διαβάσματα ως συνώνυμο της πολυτέλειας. Όταν όμως, μεγάλος, έψαχνα να φτιάξω ένα πάτωμα, απ’ όλες τις επιλογές ξύλων που βρήκα η δρυς ήταν από τις φτηνότερες. Παραξενεύτηκα, αλλά δεν άνοιξα βέβαια κουβέντα στους ξυλέμπορους «ξέρετε όταν ήμουν μικρός είχα διαβάσει ένα βιβλίο…».
________________________________
Παλιά έφτιαχναν δρύινα μονοκόμματα τουμπάκια (τύμπανα) στην Τζια. Κόβεις μια περίπου κυλινδρική ροδέλα κορμού και την κουφώνεις. Σ’ όλα τα υπόλοιπα νησιά το τουμπάκι είναι από λυγισμένο κόντρα πλακέ. Πλέον και στην Τζια, γιατί η δρυς έχει κηρυχθεί προστατευόμενη στο νησί και δεν την κόβουν.
(Η Τζια έχει πολλές βαλανιδιές, οι οποίες παλιότερα είχαν παίξει κεντρικό ρόλο και στην οικονομία του νησιού, με εργοστάσια επεξεργασίας του βαλανιδιού από το οποίο κάτι φτιάχνουν, δε θυμάμαι, ίσως χρώματα. Δεν ξέρω αν είναι κάποια ιδιαίτερη τοπική ποικιλία ή η κοινή βαλανιδιά που έχει παντού. Πάντως φαίνεται ότι κόντεψε να εξαφανιστεί, στο μεταξύ μάλλον και τα βαλανίδια θα αντικαταστάθηκαν από κάποιο πιο σύγχρονο υλικό, οπότε πλέον προστατεύεται και δεν την κόβουν.)
1 «Μου αρέσει»
Η δρυς είναι ένα ξύλο που γενικά δεν πολυχρησιμοποιείται στην οργανοποία. Το μπουζούκι του Σπουρδαλάκη δεν είναι απλος δρυς αλλά σγουρό για αυτό και κάνει αυτά τα υπέροχα νερά. Το συνήθες ξύλο δρυος είναι βαρυ και η επιφάνεια του δεν γίνεται εύκολά ομαλή. Έχω χρησιμοποιήσει μόνο μία φορά σαν κόντρα σε μάνικο λάφτας από κάποια παρκέ πολύ παλιά (πάνω από 60 χρονών) που είχανε ξηλώσει σε μία ανακαίνιση. Είχα διαλέξει κάποια κομμάτια αυτά με τα πιό πυκνά και ίσια νερά για μελλόντική χρήση αλλά ακόμα δεν τα έχω χρησιμοποιήσει.
Και τώρα που ξανασκέφτομαι μία ηλεκτρική semi hollow που έιχα φτιάξει του γιού μου, μάλλον δρυς μουαρέ πρέπει να ήτανε και αυτή.
3 «Μου αρέσει»
Καλησπέρα σας, αλιευσα απο το Facebook του σπουρδαλακη https://www.facebook.com/spourdalakis/ ένα τρίχορδο από δρυ που έφτιαξε τα Χριστούγεννα.Πραγματικά πολυ όμορφο ξύλο!
1 «Μου αρέσει»
quote=“Νίκος Πολίτης, post:8, topic:49974, username:nikos_politis”]
(και θα ήθελα να ήξερα και το βάρος…)
[/quote
1 «Μου αρέσει»
Μα είναι δυνατόν τα ξύλα να ανεβάζουν τόσο την τιμή; Είχα την εντύπωση ότι σε σχέση με τη δουλειά, την τέχνη, τα εξαρτήματα (π.χ. κλειδιά) κλπ., το ποσοστό της τιμής ενός οργάνου που αντιστοιχεί στο κόστος των ξύλων είναι τόσο μικρό ώστε η διαφορά ακριβού-φτηνού ξύλου σχεδόν δε φαίνεται στην τελική τιμή του οργάνου.
Μήπως η δρυς, που είναι τόσο πυκνή, είναι δυσκολοδούλευτη και απαιτεί περισσότερα μεροκάματα και γι’ αυτό ακριβαίνει το όργανο; Εδώ οι άλλοι φτιάχνουν ασημένιες χορδές (έστω επάργυρες), και δεν τις πληρώνουμε… χρυσές. Όσο και πολύτιμος να είναι ο άργυρος, η ποσότητα είναι μικρή.
Ε, μα ναι, πολύ δυσκολότερα δουλεύεται η δρυς απ’ τα ελαφρά ασπρόξυλα.
Η δρυς είναι ξύλο βαρύ,και εξαιρετικά σκληρό.Αυτό το κάνει δύσκαμπτο,άρα και δυσκολοδούλευτο.Ακόμα είναι και ανοικτόπορο,γι αυτό μαζί με την καστανιά (δεσποτάκι),την χρησιμοποιούσαν για την τεχνοτροπία την επονομαζόμενη DKP. Στην πράξη δηλαδή,για να γίνει λείο και να γεμίσουν οι πόροι ,θέλει 2-3 χέρια παραπάνω υπόστρωμα βερνικιού.Πολύ παραπάνω εργασία δηλαδή,και κόστος υλικών.
1 «Μου αρέσει»
Στο συγκεκριμένο εργαστήριο βλέπω καθορισμένες κατηγορίες τιμών, οπότε μάλλον το σπάνιο ή ασυνήθιστο ξύλο έρχεται για να δικαιολογήσει την υψηλότατη τιμή (μαζί με φύλλα χρυσού, σκαφτές δούγιες, ανθρακονήματα, κλπ). Υπάρχουν και άλλα εργαστήρια που έχουν εξαιρετική και σπάνια ξυλεία, και το πιο σημαντικό ξέρουν πώς να τα αξιοποιήσουν, αλλά δεν χρεώνουν τόσο.
1 «Μου αρέσει»
Αν θέλετε αναφέρετε ποια άλλα εργαστήρια σας αρέσουν
Για να μείνουμε στο θέμα των ξύλων, τα παλιά και με σωστή ξήρανση τα βρίσκουμε συνήθως σε εργαστήρια δεύτερης ή τρίτης γενιάς που τα έχουν από τους πατεράδες τους ή και από τους παππούδες τους. Επίσης στην επαρχία κάποιοι ψάχνουν σε παλιά ερειπωμένα σπίτια για μουριά κλπ από τα δοκάρια (ή κατράνι στην Κρήτη). Υπάρχουν και κάποιοι μάστορες που έχουν μια ιδιαίτερη σχέση με το ξύλο και έχουν δημιουργήσει ένα δικό τους απόθεμα από καλή ξυλεία.
Εντάξει και ο Σπουρδαλάκης δεν είναι τυχαίος.Δεν νομίζω να δίνουν πολλοί χαρτιά γνησιότητας Βραζιλιάνικου παλίσανδρου που έχω δει να έχει στο site όργανα.Τώρα για τα δεύτερης και τρίτης γενιάς εργαστήρια δεν ξέρω γιατί μπορεί να έχουν καλύτερη ξυλεία από τους άλλους.Το αν κάποιος είναι καλός οργανοποιός δεν σημαίνει ότι και τα παιδιά του θα κάνουν το ίδιο καλά όργανα.Ο χρόνος θα δείξει για τον καθένα.
Γιατί έχουν τα ξύλα από τότε, αν κατάλαβα σωστά τι εννοεί ο Νίκος, οπότε αργοστεγνώνουν εδώ και δεκαετίες.
Μα γίνεται όντως αυτό; Να αγοράζει κανείς απόθεμα ξυλείας για να το χρησιμοποιήσουν τα παιδόγγονά του μετά από δεκαετίες; Και στο μεταξύ με τι ξύλα πορεύεται ο ίδιος; (Θυμάμαι ότι κάποτε μικρός το είχα ακούσει αυτό για έναν αγγειοπλάστη: ότι μάζευε τον πηλό από εκεί που είχε θάψει ο πατέρας του ή ο παππούς του τον άργιλο να χωνέψει. Αλλά δεν είμαι βέβαιος ότι είχα καταλάβει σωστά την πληροφορία…)