Πάντα κάπου είναι πρωί..
Ή κι από κάποια συγκαιρινά του μαντολίνα της Φραγκιάς.. Το δεδόμενο πάντως καθιστά ιδιαίτερα πιθανό να είναι Μούρτζινος το δωδεκάχορδο που φωτογραφήθηκε με τον Μπάτη.
Τεσπά.. Έχω την εξής θεωρία για την προέλευση του κλασικού αρματώματος 3-2-2. Οι wound χορδές άργησαν να διαδοθούν κατά 'δώ, κι ακόμα περισσότερο στη λαϊκή μουσική, ενώ, ασχέτως του τι συμβαίνει με το σημερινό σάζι (που, μη σας ξεγελά η ποικιλία των μεγεθών, είναι ένα πολύ τυποποιημένο και εκσυγχρονισμένο όργανο), οι παλιοί τρίχορδοι ταμπουράδες και μπουζούκια εδώ και τριγύρω, συνήθως είχαν 6 ή 8 κλειδιά. Λογικά, εάν δεν απατώμαι, σε συνθήκες επανεισαγώμενου, τα 6 προκρίνουν τη μελωδική τριχορδία σε κούρδισμα ντουγκιάχ-γεγκιάχ-ραστ, ενώ τα 8 με τετραπλή τρίτη προκρίνουν τη μελώδική διχορδία σε κούρδισμα ραστ-γεγκιάχ-χρουτς (χρουτς ραστ που μπορεί να γίνει και χρουτς ντουγκιάχ για χιτζάζ, ουσάκ), δηλαδή κούρδισμα τύπου ρε-λα-ρε (που μπορεί να γίνει και τύπου ρε-λα-μι για χιτζάζ, ουσάκ). Φυσικά γίνεται και στα δύο, άμα θες, και μελωδική μονοχορδία (καντίνι στο γεγκιάχ, ραστ στην 4η), με ευκόλως εννοούμενα κουρδίσματα μεσαίας και τρίτης, κατά τον τρόπο, και με περιορισμό της έκτασης αν είσαι με μπερντέδες.
Διαισθάνομαι λοιπόν ότι η τετραπλή τρίτη έχει να κάνει με την έλλειψη μπάσου για μουργκάνα. Δηλαδή επεδιώκετο στο χρουτς η διαφορά/έμφαση που με διαφορετικό τρόπο, μπαμ αντί χρουτς, δίνει η μπάσα, γι’αυτό και η τετραπλή έγινε τριπλή (το ότι δεν ήταν και πριν φαίνεται από τα 8, ποτέ 7, στριφτάρια), με την τετραπλή με μπάσο να αποτελεί εφήμερο πειραματικό εκλεκτικισμό, και την τυποποίηση της διπλής να προέρχεται από την ασχετοσύνη της αναβίωσης.