Ο παππούς μου έπαιζε μαντολίνο στα νιάτα του. Το σταμάτησε στα 50 του, κι από τότε, το είχε στο πατάρι. Μόλις βγάλαμε το μαντολίνο από το πατάρι. Είναι όργανο την Εστουδιαντίνα Βίτο Μόρο (Estudiantina di Vito Moto, 3 via Nino Martoglio), στην Κατάνια.
Δεν ξέρω αν ήταν ήδη έτσι, αλλά δεν είναι σε άριστη κατάσταση (μάλλον έτσι ήταν όταν το βάλανε στο πατάρι)
Όπως βλέπετε στις φωτογραφίες, υπάρχει μία αρκετή μεγάλη ρωγμή στο σκάφος του (ανάμεσα από δύο φύλλα του σκάφους).
Ο παππούς μου θέλει να μου το χαρίσε, και θα ήθελα να μάθω αν μπορεί κάποιος να επισκευάσει εκείνη την ρωγμή.
Φυσικά θέλουν αλλαγή και τα κλειδιά, αλλά αυτό δεν είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα .
Δεν έχω άλλες πληροφορίες (πχ. ξύλο κλπ.) , και τώρα ο οργανοποιός θα έχει πεθάνει εδώ και τουλάχιστον 60 χρόνια, και το εργαστήριο θα έχει κλείσει.
Πρέπει να γνωριζεις τα εξής: Τα περισσότερα μαντολινα κατασκευασμένα γύρω στις αρχές του 1900 ειναι μαζικής παραγωγης και απευθύνονται κυρίως σε ερασιτέχνες. Πολλά απο αυτά δεν είχαν κλίμακα κομμένη με απόλυτη ακρίβεια και το ύψος των χορδών συχνά ήταν ψηλότερο του αποδεκτού σήμερα. Πέρα απο την συναισθηματική αξία λοιπόν, να γνωρίζεις οτι μουσικά και χρηματικά η αξία τους είναι περιορισμένη.Θα μπορούσες φυσικά να ρίξεις πολλά χρήματα επάνω του και να το κάνεις να παίζει όσο καλυτερα γίνεται αλλά ίσως ειναι δύσκολο να δικαιολογηθεί τέτοια επένδυση. Με άλλα λόγια οτι χρήματα ρίξεις να ξέρεις οτι δεν θα τα δεις σε πιθανη μεταπώληση.
Η συμβουλή μου: Αν το βλέπεις ως αντικείμενο της οικογένειας βρες ένα μάστορα να σου κάνει τα πολύ απαραίτητα, διατήρησε το όπως είναι και δέξου οτι παίζει…όπως παίζει.Μην επιχειρήσεις να το αναβαθμίσεις με νεα ταστιέρα κλπ.
Αν θέλεις να παίξεις σοβαρά μαντολίνο, καλύτερα επένδυσε σε ένα σύγχρονο όργανο.
Από μαντολίνα δεν ξέρω. Όμως αυτή η φράση του @alk, που υπαινίσσεται ότι στο ύψος των χορδών δεν υπάρχει μόνο το σωστό/λειτουργικό και το λάθος/αντιλειτουργικό, αλλά υπάρχει και η προτίμηση (ενός παίχτη, μιας εποχής, μιας σχολής) μου θυμίζει κάτι ασυνήθιστο που μου συνέβη αυτές τις μέρες:
Έπαιξα μ’ ένα λαούτο, εξαιρετικό και σε κατασκευή και σε κατάσταση, πολύ πιο χαμηλό και μαλακό από το δικό μου που έχω συνηθίσει. Ε λοιπόν, για πρώτη φορά το μαλακό και χαμηλό μού φάνηκε σαν μειονέκτημα: δε μ’ άφηνε να παίξω έτσι όπως ήξερα.
Άρα, χωράει πράγματι νερό στο «σωστό» ύψος που προτιμάει ο καθένας.
Παρά ταύτα, στο μαντολίνο υπάρχει και ο αντικειμενικός παράγοντας των πολύ μικρών διαστημάτων, από κάποιο σημείο και πέρα. Με ψηλά τις χορδές, τα μικρά διαστήματα απλώς δεν παίζονται.
Ωραία ιστορία παππού και εγγονού! Μόνο και μόνο λόγω συναισθηματικής αξίας νομίζω θα άξιζε να επισκευαστεί. Δεν είναι κάποιο σπουδαίο όργανο, μαζική παραγωγή της εποχής, και γι’αυτό ίσως έχει κάποια όρια επισκευασιμότητας. Ας το δει οργανοποιός και ας κρίνεις ανάλογα. Οι περισσότεροι που φτιάχνουν μπουζούκια συνήθως έχουν κάποια ιδέα και από μαντολίνα. Σε ποια πόλη είσαι;
Θα συμφωνησω με τους προηγουμενους. Το οργανο δεν φαινεται να ειναι καποιο ακριβο μοντελο. Το να φτιαξεις το σχισιμο που εχει ειναι ευκολο και γινεται απο καποιον που ξερει χωρις να ανοιχτει το οργανο αν ειναι μονο αυτο. Αν δεν ειναι σκευρωμενο ή δεν δεν εχει αλλες εσωτερικες φθορες (πχ ξεκολλημενα καμαρια) μαζευεται ευκολα και θα μπορεις να εχεις ενα οργανο να παιζεις και να θυμασαι τον παππου σου. Αν θες κατι πιο αναβαθμισμενο πρεπει να ψαχτιεις για πιο καλη κατηγορια οργανο. Παντως αν ισχυουν αυτα που προειπα μια χαρα οργανακι θα ειναι για ξεκινημα.
Εχουν ερθει στα χερια μου καμποσα οργανα προς επισκευη. Εχω δει πως καποια παλια οργανα ακομα και αν δεν ειναι πρωτη κατηγοριας με την παλαιωση των ξυλων αν δεν εχουν δομικες ατελειες μπορει να βγαλουν ωραιο ηχο. Παντα να εχεις ομως στο νου σου πως ενα παλιο και ταλαιπωρημενο ή κακοσυντυρημενο οργανο ειναι πιο σιγουρα ευαισθητο απο μια καινουργια κατασκευη
.
