Σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια. Απαντώ εδώ σε ένα σχόλιο ώστε να είναι οι απαντήσεις μου συγκεντρωμένες:
«οι πολιτισμοί (και οι μουσικές μέσα ), εχουν συνέχεια και δεν σταματούν να μεταλλάσωνται. δεν βλεπω διαχωρισμό σε Λαϊκά και Ρεμπέτικα. ειναι εφεύρεση των ακαδημαϊκών και των καθηγητών Ωδείων και ΑΕΙ. για να περιγράψουν μια περίοδο, εφεβρισκουν και ενα όνομα. αλλιως δεν μπορούν. Αν θέλεις να αναφερθείς στο Λαϊκό του 20-30, λες “ρεμπέτικο”. μετα το 60 δεν εγιναν λαϊκά τραγούδια,με αυτή την έννοια»
Συμφωνώ. Οφείλουμε να ξεχωρίζουμε την ανάγκη για ακαδημαϊκή ανάλυση από το αντικείμενο της ακαδημαϊκής έρευνας. Το αντικείμενο και τα υποκείμενά του μπορούν να έχουν πολύ διαφορετική άποψη από αυτή που έχει ένας ακαδημαϊκός ή και όλοι οι ακαδημαϊκοί. Ειδικά όταν μιλάμε για μουσική που υπάρχει εν μέσω τεράστιας ταξικής διαφοράς μεταξύ καλλιτεχνών και ακαδημίας.
«με Γαλλικά και πιάνο δεν εισαι λαϊκός. Ας τα δούμε (τα ονομαζόμενα Ρεμπέτικα) σαν κλασικά λαϊκά και δεν τα πειράζουμε, οπως δεν πειράζουμε τον Μπαχ και τον Μότσαρτ»
Ποιος το λέει ότι δεν πειράζουμε τον Μπαχ και τον Μότσαρτ; Ειδικά για τον Μπαχ, μιλάμε για συνθέτη μπαρόκ, που είναι μουσική με μεγάλο αυτοσχεδιαστικό περιθώριο εξ ορισμού. Πολλά έργα του Μπαχ έχουν μόνο τη βασική μελωδία, τα άλλα υποτίθεται ότι ξέρει ο μουσικός να αυτοσχεδιάσει. Μπορεί να συμβεί και με την αρμονία σε κάποια σημεία, αν ο μουσικός ξέρει τί κάνει. Αυτό που δεν μπορεί να γίνει είναι να αλλάξει τις προθέσεις του συνθέτη. Πχ έχω ακούσει πριν χρόνια κονσέρτα του Βραδεμβούργου όπου ο πιανίστας έβαλε στη γαλαρία τα πνευστά να μην ακούγονται καθόλου για να φανεί αυτός στο πιάνο που είχε υποκαταστήσει το τσέμπαλο στην αρχική σύνθεση. Ε ναι, εκεί δεν χειροκρότησα, ίσως από τις ελάχιστες φορές που δεν χειροκρότησα μουσικούς, και χειροκροτώ ακόμη και χάλια εκτελέσεις, για συμπαράσταση.
Ο Μότσαρτ το ίδιο αλλά συχνά έγραφε λεπτομερώς τί θέλει να κάνουμε διότι δεν εμπιστευόταν καθόλου τους ανερχόμενους αστούς και τους αριστοκράτες για την αισθητική τους, μη σας πω ότι έγραψε έργα για να τους αποθαρρύνει να παίζουν. Κυνηγήθηκε και πολύ, και για να προλάβει λογοκρισία συχνά πήγαινε την παραμονή της πρεμιέρας με νέα παρτιτούρα, οπότε αυτοσχεδιασμός κι άγιος ο θεός.
Αν μάλιστα τίθεται θέμα σεβασμού στους παλιούς ρεμπέτες θα έπρεπε να μαθαίναμε τους δρόμους από τις παλιές ηχογραφήσεις, κάτι που δυστυχώς συχνά δεν συμβαίνει, το ακούμε.
«διαβάζω κατα καιρούς, εργασίες φοιτητών περι τα λαϊκά μουσικά μας θέματα και βλεπω αμέσως τις σπουδές των επιτηρητών καθηγητών των. μανία με την Δυτικη μουσική αντίληψη. Δυτικά εξηγούν, Δυτικα εναρμονίζουν, Δυτικα σκέπτονται κτλ. βλέπω κατι συγχορδίες Sus+ και 11ης σε Χουζάμ και Χιτζάζ και αμέσως βαζω Μάρκο και Τσιτσάνη για να ξεπλύνω τα αυτιά μου».
Καλά καλά η δυτική μουσική δεν παίζει δυτικά, η αποικιοκρατούμενη μουσική εκπαίδευση στην Ελλάδα δεν οδηγεί πουθενά. Όπως καταλάβατε, και η εκπαίδευση στη δυτική μουσική είναι λειψή εκτός αν πέσει κάποιος σε καλό δάσκαλο με ειδικότητα πχ στο Μπαχ. Διότι αν κάποιος δεν έχει εντρυφήσει πχ στον Μπαχ, ας μην τον διδάσκει σαν να είναι το happy birthday to you. Ας πει «δεν έχω ειδικότητα σε αυτό, μάθε ό,τι μπορείς και αν σου αρέσει θα σου βρω δάσκαλο να μελετήσεις».
«ετσι κατάντησαν τα Ανώτερα μουσικά σχολεία μας, αφου για να διδάξεις, σου ζητάνε πτυχίο Δυτικής θεωρίας , πτυχιο6 Δυτικής αρμονίας, πτυχίο Δυτικής Φούγκας και καταλήγουμε σε Χιτζάζ με augented 5η.!»
Κάποιος που ξέρει πολύ καλά δρόμους μπορεί να τους βρει στη φούγκα του Μπαχ ή σε άλλους μπαρόκ συνθέτες. Η δυτική Ευρώπη μέχρι το μπαρόκ έπαιζε επίσημα σε δρόμους με τα αρχαία ελληνικά τους ονόματα, όπως άλλωστε και η τζαζ σήμερα, μολονότι πολλοί δρόμοι στην τζαζ δεν είναι αναγκαστικά αρχαίοι ελληνικοί. Μπορεί επίσης να βρει δρόμους και σε μεταγενέστερους του Μπαχ συνθέτες. Εννοείται ότι οι αρχαίοι ελληνικοί δρόμοι δεν ήταν μόνο ελληνικοί και όποιος θέλει να τους κατανοήσει πρέπει να μελετήσει άλλες τροπικές μουσικές, πχ αραβική, τουρκική, οθωμανική, περσική, Ρομ/Ρομάνι κλπ.
Την παράλληλη μουσική εκπαίδευση σε δυτικό μη τροπικό και σε τροπικό σύστημα προτάσσουν Άραβες, Τούρκοι, Ιρανοί για όποιον θέλει να γίνει μουσικός στα σοβαρά. Εμείς πάλι δεν έχουμε αποδεχτεί τον πλούτο των τροπικών μας παραδόσεων και με τη μανία να γράφουμε σε παρτιτούρα για να δείξουμε ότι ξέρουμε, βλέπω το οθωμανικό σύστημα καταγραφής για δρόμους που δεν του ταιριάζουν, χώρια το δυτικό, που τα κάνει όλα ίσιωμα.
Την ίδια στιγμή χάνουμε από τη συζήτηση και διάδοση ρεμπέτικα του σήμερα, πολλά βγαίνουν από κόσμο που δεν ανήκει στο είδος αλλά έχουν πολύ καλή σύνδεση με την ρεμπέτικη παράδοση για λόγους που ξέρουν οι ίδιοι.
