Χορταστικό άρθρο με φωτό (ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ 1/2/1937)
νοικοτσούρη
Τι ελληνικά είναι αυτά; Τσακώνικα; Παλαιοαθηναϊκά ίσως;
Υπάρχει καθόλου συμφραζόμενο;
Ωραιοοο και διασκεδαστικό!
Καταπληκτικό και συναρπαστικό άρθρο πληροφόρησης!
: “βουτούσαν την πένα στην καρδιά τους κι ύστερα έγραφαν με την πένα στις χορδές”
Τι άλλο να πει κανείς;
Και τι αντίθεση στις θέσεις του Σπάρτακου!
1 «Μου αρέσει»
Σωστά. Παλαιοαθηναϊκό ιδίωμα.
Το περιοδικό Μουσικός Κόσμος ήταν όργανο του Πανελλήνιου Μουσικού Συλλόγου (ΠΜΣ).
Στο φύλλο 4 (Ιούνιος 1935) πρωταγωνιστεί το γνωστό οργανικό “Μπαμ”:
“Δε βαράτε το μπαμ, μας λέει. Το μπαμ! Μωρ’ ό,τι θέλεις εκτός από Σοπέν. Και δος του το κοπανίσαμε πεντέξι φορές. (Το Μπάμ! Περίεργο όνομα. Σαν να καλεί συναγερμό. Είναι ένα μαρς ανατολίτικο πολύ αγαπητό στους μπυραριέρηδες. Εάν τύχει και δεν το ξέρετε, αλλοίμονο, πέφτετε στην εκτίμησή τους. Γνωστός βιολιστής ειδικώς για τον Μπαχ, τα βρήκε μπαστούνι μια φορά που ανέλαβε εργασία στου Καρούσου. Ετακτοποιήθησαν στο πάρκο για πρώτη μέρα υπό την επίβλεψη του μπυραριέρη, ο οποίος τους λέει. –Καλά είστε, ε; Βαράτε τώρα το μπαμ! Οι συνάδελφοί του το ξέρανε και τακάρανε αμέσως απ’ έξω. Ο φίλος μας ξαφνιάσθηκε. Τι να παίξη; Άρχισε να ξεφυλλίζη το βιβλιαράκι με τα λαϊκά για να το βρη δεξιά αριστερά, αλλά δεν πρόφθασε, το είχαν τελειώσει οι άλλοι. Ο μπυραριέρης τον κοίταξε με οίκτο λέοντας. –Βρε το μπαμ! δεν ξέρεις; Αμ τι ξέρεις τότε;Τι να απαντήση ο άνθρωπος που μελετούσε χρόνια Μπαχ!)”.
1 «Μου αρέσει»
Στο φύλλο 5 του ίδιου περιοδικού ο Ψύλλας («Η βιεννέζικη οπερέτα στο Νέο Φάληρο») διεκτραγωδεί το τρέχον μουσικό επίπεδο:
«Άλλη μια αιτία της “Κυριακάτικης ευημερίας” του ελαφρού μουσικού ελληνικού θεάτρου είναι και τα διάφορα βρωμόνερα της λάντζας που σερβίρονται στον κοσμάκη με αξιώσεις καλομαγειρευμένης σάλτσας από διαφόρους σκοτεινούς ήρωες του μουσικού πενταγράμμου και της θεατρικής λογοτεχνίας. “Κακόμοιρη Μουσική!! Κακόμοιρη λογοτεχνία!!”, των οποίων όλη η καλλιτεχνική δράση είναι θεμελιωμένη στο διαλάλημα της ξυνισμένης ρετσίνας, στα θέλγητρα της λιπαρής και βρωμιάρικιας ταβέρνας του “Μάγκα αγαπητικού μαστούρη που τη δέρνει και της τρώει το μασούρι”, του αρτηριοσκληρωτικού Μενιδιάτη και ένα σωρό άλλες εικόνες και διακριτικά παράσημα του πολιτισμένου καλλιτεχνικού επιπέδου μας.»
αν δεν είναι προφανές σε ολους, για ποιο “μπαμ” έλεγε ο ταβερνιάρης,δειτε εδώ.
Δεν είναι προφανές, γιατί ο τίτλος πάει σε πολλά οργανικά ζεϊμπέκικα.
Εγώ πάντως ένα συγκεκριμένο σκοπό ακούω σε τραγούδια εποχής του άρθρου με τίτλο “ΜΠΑΜ” (π.χ. εκτέλεση 1928 με Δραγάτση και 1937 με Σέμση)
Δηλαδή αυτό:
Εγώ ανέκαθεν αυτό ήξερα για Μπαμ. Και όντως τα δυο-τρία πρώτα ευρήματα του ΥΤ αυτό δείχνουν, σε διάφορες εκτελέσεις και εποχής και νεότερες. Ωστόσο θυμάμαι συζήτηση εδώ, όπου για κάποιους το Μπαμ ήταν αυτονόητα ένα άλλο οργανικό ζεϊμπέκικο, εξίσου γνωστό και πολυπαιγμένο. Αν δεν απατώμαι, ήταν ένα απτάλικο ραστ που εγώ το ήξερα χωρίς τίτλο, απλώς «απτάλικο» ή «απτάλικο ραστ» ή «ζεϊμπέκικο ραστ».
Η συζήτηση είναι αυτή Τίτλος οργανικού (Μπαμ και άλλοι ομώνυμοι σκοποί), αλλά δεν την καταλαβαίνω. Είναι αποκομμένη από άλλη συζήτηση, στην οποία είχε αναφερθεί το απτάλικο ραστ, αλλά δε βλέπω ποιος ήταν που το ονόμασε Μπαμ. Αυτός που υποστηρίζει ότι κι αυτό κυκλοφορεί με τίτλο Μπαμ είμαι περιέργως εγώ, αλλά πού το βρήκα; Ποτέ στο προσωπικό μου λεξιλόγιο εκείνο το απτάλικο δεν ήταν «Μπαμ», ενώ για το γνωστό Μπαμ, αυτό που παρέθεσα παραπάνω, η συζήτηση φέρνει ένα σωρό παραδείγματα παλιών ηχογραφήσεων με τίτλο Μπαμ που δεν αφήνουν καμία αμφιβολία.
Άλλωστε για πάρτη μου ποτέ δεν είχα αμφιβολία ότι το παραπάνω οργανικό λέγεται Μπαμ. Εξάλλου υπάρχει και με λόγια που λένε Μπαμ, μπουμ πιστολιές.
Αν βγάλει κανείς την άκρη ας το πει γιατί μπερδεύτηκα. Πώς γίνεται να υποστήριζα, μόνος εγώ, κάτι που αν μου το έλεγε άλλος θα απαντούσα όπως απάντησε εδώ σ’ εμένα ο Άνθιμος;
Το έχει πει ωραία και βοηθητικά ο Ρεμπό:
Εγώ είναι ένας άλλος 
1 «Μου αρέσει»