Την πελαγοδρομία, Περικλή μου, πού τη βλέπεις; Συζητάμε, τίποτε άλλο. Και βεβαίως όλοι ξέρουμε, και δεν φροντίζουμε να το αποτρέψουμε, ότι κατά κόρον επαναλαμβανόμαστε, γιατί αλλιώς θα έπρεπε να την κλείσουμε αυτή τη συζήτηση, αν δεχόμασταν μόνο καινούργιες θέσεις / αντιθέσεις. Δεν πελαγοδρομούμε όμως, όλοι ξέρουμε, ακριβώς πού πατάμε.
Όταν άρχισα να παίζω εντατικά ρεμπέτικα και αγόρασα ένα μπαγλαμά, ο Μπάτης ήταν το είδωλό μου.
Λόγω της εμφάνισής του, λόγω των ψευδώνυμων του, όπως «Βασιλιάς του Πειραιά» ή «Ο Μαγκάς», λόγω των πολυάριθμων επαγγελμάτων και των εν μέρει διασκεδαστικών δραστηριοτήτων που ασκούσε, επειδή είχε μια αστική οικογένεια (?), ακόμη και μια σχολή χορού, το καφενείο ενός ατόμου κ.λπ.
Φαινόταν να είναι ένας «φιλού». Ναι, έβαζε τον εαυτό του στο προσκήνιο, έκανε σόου. Τα τραγούδια του ήταν εύκολα να τα παίξω. Γι’ αυτό ήταν καθοριστικός για μένα. Ο Μάρκος ήταν πολύ δύσκολος. Ο Μπάτης εύκολος.
Το 1965 (περιοδικό ΑΛΦΑ) ο Κ. Μπαστιάς παρουσιάζει αναμνήσεις του Χατζιδάκι, μεταξύ των οποίων και τη γνωριμία του τελευταίου με τον Μάρκο:
thank you, a good story
Πολύ πρώιμη αναφορά σε νέους που τραγουδούν στους δρόμους άσματα “άσεμνα και κακοήθη” σε “ήχους τουρκικούς” (ΑΘΗΝΑ 13 2 1857)
Χαμός από μπουζούκια, κιθάρες κλπ έξω από τα “κακοφώτιστα καφενεία” των συνοικιών (ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ 28 4 1890)
1890 Bouzouki in Athen ! Thank you Anthimos
Ενδιαφέρουσα επίκριση του τρέχοντος αστικολαϊκού τραγουδιού. Με εντυπωσιάζει που ο συντάκτης γνωρίζει/αναφέρει και τον Μπέμπη (ΧΙΑΚΟΣ ΛΑΟΣ 30 9 1964)
Και πάλι από τη Χίο επίκριση του λαϊκού τραγουδιού που “εμπνέει την απαισιοδοξία, ενθαρρύνει την ανηθικότητα και θυμίζει τούρκικα χαρέμια και ντεκέδες” (ΠΡΟΟΔΟΣ 9 7 1955)
Και ποίημα για την Εύα Σικελιανού
Ε, εντάξει, εξελληνίσθησαν τα Αμερικανικά τραγούδια! Μπορούμε πλέον να κοιμώμαστε υπερήφανοι, τη φάγαμε και την Αμερική!
Ο δικηγόρος Δαμιανός Βορέ μας περιγράφει πώς εισέρχεται κάθε νεοκαταδικαζόμενος στη φυλακή εν έτει 1900 (ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ 27/2/1900): με το μπουζούκι του επ’ ώμου!
“Το άλλο σχεδόν του αυτού μεγαλείου, είναι εκείνο το οποίον μας περιέχει κατά τας θερινάς νύκτας το Ανατολικόν καφεσαντάν.Υπό τον περιπαθή ήχον των βιολιών και σαντουριών, η πεντηκοντούτις προμαδόνα με τα ελλιπή δόντια της βγάζει ξεψυχισμένον εκ πάθους αμανέ, και η νεαρά βοηθός της κορδακίζει εις το σανίδινον παράπηγμα, ενώ μηρμυκιούν υπό τας στήλας αι παντουφλοφόραι γυναίκες της Πλάκας και του Βατραχονησίου με τα μουρέλια των, και οι μόρτηδες καίοντες τον λίβανον του θαυμασμού των εις την πριμαδόνα και φωνάζοντες το περίφημον πλέον καταστάν:
-Αρεβουάρ φώκια!”
(ΣΚΡΙΠ 6/12/1895)
αν δεν είναι απλά λαθάκι πληκτρολόγησης, πρόκειται για την (ιταλικής προέλευσης λέξη) “πριμαντόνα” με κάπως “καθαρευουσοποιημένη” εκφορά του d.
Με αφορμή τα “Μόρτικα” του Πλέσσα, που συζητάγαμε σε άλλη θέση, ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Γενίτσαρη (ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ 17/4/1975)
Το ρεμπέτικο καλό είναι να κηρυχθεί ακατάλληλο ακρόαμα δι’ ανηλίκους και ενηλίκους… (ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ 20/3/1955)













