Η Παλιά Στρατώνα υπήρξε ένα από τα λίκνα του ρεμπέτικου.
Δεν της έλειπε ποτέ το χασίς και οι μπουζουκομπαγλαμάδες
Εδώ αναφορά στο «κάτω δωμάτιο», το δωμάτιο με τους μπαγλαμάδες
(ΣΚΡΙΠ 27/4/1909)
Η Παλιά Στρατώνα υπήρξε ένα από τα λίκνα του ρεμπέτικου.
Δεν της έλειπε ποτέ το χασίς και οι μπουζουκομπαγλαμάδες
Εδώ αναφορά στο «κάτω δωμάτιο», το δωμάτιο με τους μπαγλαμάδες
(ΣΚΡΙΠ 27/4/1909)
Στο “ιστορικόν πρώτον δωμάτιον” της Παλιάς Στρατώνας τσίκα με μπόλικη τζούρα να μην πάη χαμένη η κάπνα!
(ΑΣΤΡΑΠΗ 7/9/1916)
Από τα απομνημονεύματα του Μ. Κονταξή στις φυλακές.
Εδώ τεκές του Περδικάκη και “ντουζένια” (=μόρτικες στροφές")
(ΣΚΡΙΠ 21/8/)
Ωωωωω! Καταιγισμός πληροφοριών! Αθησαύριστα τεκμήρια!
Αυτά είναι αναγνώσματα ωρών ή μάλλον ημερών κι αν τα πάρουμε από την αρχή πάει το καλοκαιράκι- διάβασμα πλήρους ωραρίου!
Μερσί Ανθιμε!
ΥΓ. Τι έγινε; Άνοιξε το σεντούκι ή το θησαυροφυλάκιο του Άνθιμου;
Ιδιωτικό/συλλεκτικό “σεντούκι” δεν είχα ποτέ
Στα δημόσια σεντούκια ψάχνω αναζητώντας απάντηση στο τραγούδι που λέει:
τι έχει κάνει και το κλείσαν
έξω από τη φυλακή
Σε συνάφεια με αυτό το κείμενο ως προς τον όρο “ντουζένια”, αναρωτιέμαι σε σχέση με το κείμενο του Μπέζου του 1929, όπου ο τεκετζής παίρνει τον μπαγλαμα και του λέει η παρέα: “ντουμάνι Θανάση, ντουμάνι” και “ο Θανάσης παίζει ένα ντουμάνι. Πένθιμον, τραγικόν, ακούω έναν ακατάληπτο σκοπό κλπ κλπ”, μήπως είναι παράκουσμα του Μπέζου και στην πραγματικότητα φώναξαν του Θανάση να παίξει ένα “ντουζένι”, δηλ. έναν χαβά…
Άλλο ντουζένι, άλλο ντουμάνι. Ντουζένια είναι γενικώς οι τρόποι κουρδίσματος των χορδών ενός μουσικού οργάνου, ντουμάνι είναι ο καπνός από οποιαδήποτε πηγή, του χασισιού βεβαίως συμπεριλαμβανομένου. Με αυτήν περίπου την έννοια πρέπει να προσεγγιστεί η χρήση της λέξης στο κείμενο του «Σκρίπ». Όμως, το να «παίζει κάποιος κάποιο ντουμάνι» μου φαίνεται κάπως δύσκολο. Μήπως το 1929 ο Μπέζος ήταν ακόμα κάπως πρωτόβγαλτος στην σχετική πιάτσα;
Ίσως απλά ο στοιχειοθετης να ήταν πρωτόβγαλτος!
Πολύτιμο ρεπορτάζ για αυτό το λίκνο του πρωτορεμπέτικου, την Παλιά Στρατώνα.
Εδώ λόγος και για το δωμάτιο των χασικλήδων με τα μπαγλαμαδάκια
(ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟΣ ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ 4/3/1912)
Πολύ ενδιαφέρουσα οργανολογικώς η αναφορά στην “κίταλη”.
Από τον κόσμο των κολασμένων. Τα χασισοποτεία, μια πληγή του Πειραιώς και των Αθηνών
(ΕΣΠΕΡΙΝΗ 12/11/1927)
Βασιλόφρων τύπος, έ;
(φυσικά, υπονοείται το σύνολο των βασιλοφρόνων εφημερίδων και όχι ένας τύπος μονήρης, αν τυχόν κάποιος νεαρός στην παρέα μας δεν πολυκατάλαβε…)