Ο Τσιτσάνης το 1942 στα Τρίκαλα, ουζοπωλείο Νικοθώδη (ΘΑΡΡΟΣ 9/12/1942)
2 «Μου αρέσει»
ευγε Άνθιμε!
δεν γνωριζα οτι ο Γιώργος Ταμβακάς ειχε παίξει με τον Τσιτσάνη σε μαγαζί!
Τσιτσάνης /Ταμβακάς, φιλοι και συμμαθητές.
Ο Τσιτσάνης πηγε στην Αθήνα και ο Ταμβακάς στη Γαλλία.
ο Ταμβακάς ηταν ο πρώτος κιθαρίστας του Τσιτσάνη.
επεστρεψε ως καθηγητής της Γαλλικής και μάλιστα τον ειχα στο Γυμνάσιο (δεκαετία 60)καθηγητή των Γαλλικών.
ηξερα μονον οτι επαιζε Κιθάρα (στις εκδρομές μας).
μακάρι να γνωρίζαμε το ρεπερτόριο των.
1 «Μου αρέσει»
1 «Μου αρέσει»
Με αφορμή την αστυνομική απαγόρευση των γνωστών χασικλίδικων τον Νοέμβριο 1946, ο συντάκτης τα “ψάλλει” στην κοσμική σνομπαρία που επέδραμε στη λαϊκή ταβέρνα (ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 4/12/1946)
1 «Μου αρέσει»
1 «Μου αρέσει»
Το 46;; Δεν ήταν προ πολλού απαγορευμένα;
Αναφέρει «της μαστούρας τον σκοπό». Αν θυμάμαι καλά, τα Πέριξ του Τσιτσάνη κυκλοφόρησαν όταν για ένα σύντομο διάστημα διακόπηκε η λογοκρισία, και μαζί τους ελάχιστα άλλα χασικλήδικα, και μετά ξανάρχισε να λειτουργεί ο θεσμός. Οπότε, μήπως η 4/12/1946 πέφτει σ’ αυτό το διάστημα; Αλλά και πάλι, δεν καταλαβαίνω πότε πρόλαβε να γεμίσει ο τόπος χασικλήδικα τραγούδια. Και κυρίως, γιατί δεν αναφέρει τίποτε του τύπου «τόσον καιρό είχαμε ησυχάσει από δαύτα».
Τέλος, τι εννοεί «όχι λογοκρισία, απλώς εφαρμογή των υφιστάμενων νόμων»; Ο νόμος δεν αναφερόταν ευθέως σε λογοκρισία; Η επιτροπή λογοκρισίας δεν ονομαζόταν «Επιτροπή Λογοκρισίας»; Γενικώς είχα την εντύπωση ότι εκείνη την εποχή ο όρος δεν ήταν κακόσημος, θεωρούνταν δεδομένο δικαίωμα του κράτους να ασκεί λογοκρισία. Ο Ψαθάς, έτσι όπως το λέει το «όχι βέβαια λογοκρισία», μοιάζει σαν να απευθύνεται σε σημερινούς αναγνώστες, για τους οποίους η έννοια της λογοκρισίας είναι δεδομένα ανελεύθερη.
Πολύτιμο ντοκουμέντο-ρεπορτάζ με επίκεντρο το μπαράκι του Μάριου στην Ίωνος, από τον γνωστό συγγραφέα, μεταφραστή και κριτικό λογοτεχνίας Κλέωνα Παράσχο!
(χιακή εφημ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 9-10/7/1948)
Εδώ το β΄ μέρος που είχα παραλείψει:
1 «Μου αρέσει»
Όχι. Φρεσκοαπαγορευμένα ήταν
Κυκλοφόρησαν τον Ιούνιο του 1946, καθώς η λογοκρισία τελούσε εν υπνώσει (και όχι για σύντομο διάστημα: έως τον Φεβρουάριο 1948)
Άλλο προληπτική λογοκρισία και άλλο κατασταλτικές αστυνομικές διατάξεις
Τα εν λόγω χασικλίδικα εμπίπτουν στο δεύτερο πεδίο.
Ακόμα και στις γυναικείες στήλες των εφημερίδων σχολιάστηκε η μόδα των μπουζουκιών (ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ 25/11/1948)
1 «Μου αρέσει»
ενδιαφερον ειναι οτι η ορχήστρα Χατζηχρήστου αποκαλούνταν “αρχοντορεμπέτικη”
Ζούλα και παραλλαγή!
Ε, να μην ξεχνάμε βέβαια ότι ο ειδικός καθηγητής στα μαθήματα μπαγλαμά και μπουζουκίου είχε και επιγραφή στο “ιδιαίτερο διαμέρισμα – κατάστημά” του, όπου το όνομά του ανεγράφετο ως «ΖΟΡΖ Α. ΒΑΤΕ»…
(τώρα, κατ’ ανάγκην Ισπανικά δεν το λές αυτό, αλλά μη ζητάμε και πολλά…)
