Αισχρολογία στα ρεμπέτικα τραγούδια

το ξερω φιλε peppe,γιαυτο διευκρινισα οτι τα παιζουνε μαζι με ρεμπετικα,εκει που το γυρνουσαμε σε σαλες σαλες και μπαρμπα γιαννακακηδες τσουπ και ο αντρας ο για εσας παιδια:241:.πιο πολυ να ψαρεψω πληροφοριες προσπαθουσα τωρα που το σκεφτομαι,παρα να συμβαλλω στο νημα:230:
τα μουνατα τα βρηκα στο γιουτουμπ,το αλλο δεν υπαρχει πουθενα.

Τα σαμιώτικα γαμοτράγουδα, όπως και τα περισσότερα, δεν είναι συγκεκριμένα τραγούδια. Σε κάθε μέρος έχουν 2-3 σκοπούς (ή μπορεί και έναν μόνο), και ταιριάζουν αβέρτα στιχάκια. Δεν έχω ακούσει το συγκεκριμένο δίστιχο: λέω ότι είναι σαμιώτικο γιατί το “γρούτσου γρούτσου” είναι χαρακτηριστικά σαμιώτικο τσάκισμα (=περίπου ρεφρέν):
Και γρούτσου, και γρούτσου, τα κουρίτσια θέλουν πούτσου
ή, (ακόμη καλύτερο κατά την άποψή μου)
και γρούτσου, και γρούτσου, κι απού μια κουμμάτα πούτσου!

Μια καλούτσικη δόση γαμοτράγουδα έχει εδώ.

σε μια ταβερνα ο τραγουδιστης (που φαινοταν καμενος) ειπε οτι τα αυθεντικα λογια της παξιμαδοκλεφτρας περιεχουν αισχρολογια αλλα στη συνεχεια κοπηκαν για να ηχογραφηθουν. . γνωριζετε κατι περισσοτερο?

Δεν ξέρω πόσο αυθεντικό είναι -κάτι τέτοια είναι πολύ εύκολο να μυθοποιηθούν απλώς και μόνο λόγω της αθυροστομίας- αλλά έχω ακούσει προφορικά το δίστιχο:

Ήσουνα, τι ήσουνα, πουτάνα του ταλίρου,
τώρα που σε πήρα εγώ μου `γινες του Φαλήρου.

Γενικώς θεωρείται ότι το τραγούδι απευθύνεται από νταβατζή σε πόρνη. Εκτός από το παραπάνω δίστιχο, δε νομίζω ότι κανένα άλλο δημιουργεί τη βεβαιότητα για κάτι τέτοιο. Ψιλομύθος μου φαίνεται. Τα ρεμπέτικα δεν είναι πολύ του υπονοούμενου, μιλάνε σταράτα ακόμη και όταν ο αφηγητής είναι κλέφτης, χαρτοκλέφτης, πρεζέμπορας ή οτιδήποτε άλλο κατακριτέο, οπότε γιατί ο νταβατζής να έλεγε μισόλογα; Το τραγούδι μπορεί κάλλιστα να μιλάει για ένα γκόμενο που πήρε μια φτωχιά και την ανέβασε κατηγορία. Είναι λίγο πουριτανιστική διαστροφή να αναζητούμε άσεμνα υπονοούμενα όταν δεν υπάρχουν…

Γνωστός μανές από πιο παλιές εποχές στην Ελληνική δισκογραφία και από τα μέρη της Μικράς Ασίας και πιθανότατα της Σμύρνης:
Να’μουνα τι να’μουνα γύρος του φουστανιού σου
να άνοιγα να έβλεπα την τρύπα του μουνιού σου

Δεν θυμάμαι αν αυτά ακριβώς είναι τα λόγια και δεν διάβασα τα προηγούμενα μηνύματα του θέματος,μήπως κι έχουν ξαναγραφτεί.

Δεν υπάρχουν «αυθεντικά λόγια» στην προκειμένη. Το τραγούδι είναι καθαρά αδέσποτο, με πάμπολλες παραλλαγές.

Εγώ π.χ. παλιά στον Σκέντζο άκουγα:

Mωρή τρελλή, μωρή ζουρλή, μωρή μαλακισμένη
μούρθες τα χαράματα μαστούρα φορτωμένη.

Ο Γιάγκος Ψαμαθιανός το λέει, όπως επίσης και το “Σμυρνέικο μανέ μπορδέλο”:

Ποτέ δεν αποφάσισα εγώ να σε προσβάλλω,
ανάμεσα στα σκέλια σου τον ψώλο μου να βάλω.

Άλλο επίσης που δε κατάφερα ποτέ να εντοπίσω στη δισκογραφία (το άκουγα επίσης στον Σκέντζο από τον Γκολέ): “Ο λοχαγός”.

Κυρ-λοχαγέ, κυρ-λοχαγέ
μας έσπασες τον αργιλέ
τον έσπασε η μανδύα σου
γαμώ την Παναγία σου.

Όι ηχογραφημένοι στίχοι είναι αυθεντικότατοι. Άσε που δεν υπήρχε ακόμα λογοκρισία. Το κομμάτι, όπως όλα του “Α. Κωστή” που φρόντισε ο Τέτος Δημητριάδης να παραχθούν και να ηχογραφηθούν στην Κολούμπια στον Περισσό, όχι για την ελληνική αλλά αποκλειστικά για την αμερικάνικη αγορά, είναι αυθεντική δημιουργία του Κ. Μπέζου. Ως γνωστότατον, βέβαια, την εποχή της “επανανακάλυψής” του βγήκαν δεκάδες καινούργιοι στίχοι όπως αυτός που παραθέτει ο Περικλής, που τραγουδήθηκαν και τραγουδιούνται ακόμα στα πάλκα.

Ο μανές που αναφέρει ο Αποστόλης έχει πράγματι αυτούς τους στίχους. Δεν είναι όμως ρεμπέτικο και μην ξεχνάμε και ότι, σε κάποια στιγμή αυτού ή άλλου, παρεμφερούς κομματιού (με τον ίδιο τραγουδιστή), κάποιος παρεμβαίνει κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης σχολιάζοντας “με συγχωρείτε παιδιά!” ή κάπως έτσι. Και, Αποστόλη, μάλλον της Πόλης και όχι της Σμύρνης είναι το κομμάτι (αν έχει βέβαια την παραμικρή σημασία αυτό), αφού το τραγουδάει ο Γιαγκούλης Ψαμμαθιαλής.

Υ. γ. Τι ακριβώς εννοείς με τη φράση “που φαινόταν καμένος”;

Υ. γ. Τι ακριβώς εννοείς με τη φράση “που φαινόταν καμένος”;[/QUOTE]
ο τύπος απλά ήταν αλλού. είπε το συγκεκριμένο τραγούδι με 3 “λερωμένα” δίστοιχα που πρώτη φορά τα είχα ακούσει αλλά δεν κατάφερα να τα συγκρατήσω (είχαμε πιεί και το κατιτίς μας)

Έτσι πιστεύω κι εγώ.

Αυθεντικότατοι, ναι. Απλώς όχι «οι» αυθεντικοί -όχι δηλαδή οι μόνοι. Μου φαίνεται τυπική περίπτωση μουρμούρικου, δηλ. σκοπού για συρραφή σκόρπιων διστίχων. Προς υποστήριξη θα σας έφερνα ένα βίντεο με τον Γιώργη Παπάζογλου, που παίζει ένα κομμάτι που πέραν πάσης αμφιβολίας είναι αυτή η περίπτωση: η μελωδία που ξέρουμε ως Παξιμαδοκλέφτρα εκεί γίνεται τμήμα ενός ευρύτερου σκοπού (νομίζω ότι ξεκινάει αλλιώς και στο ρεφρέν γίνεται Παξιμαδοκλέφτρα), και οι στίχοι είναι εντελώς άλλοι. Αλλά δυστυχώς δεν το ξαναβρίσκω στο ΥΤ.

Ο Πετρόπουλος παραθέτει ένα σωρό στιχάκια, και έγραφε πριν την επανανακάλυψη. Είναι χαρακτηριστικό ότι το πιο γνωστό και εμβληματικό δίστιχο, αυτό με τη λέξη «Παξιμαδοκλέφτρα», δεν υπάρχει στην ηχογράφηση του Α. Κωστή.

Με όλα αυτά δεν αποδεικνύεται ότι είναι σκόρπιο αδέσποτο μουρμούρικο. Παραμένει πάντα η πιθανότητα να είναι αυθεντική δημιουργία του Κ. Μπέζου, και όλα τα υπόλοιπα να έγιναν εκ των υστέρων όπως λέει ο Νίκος. Έχουμε όμως καμιά σαφή πληροφορία υπέρ αυτής της εκδοχής; Γιατί όσες έχω υπόψη μου συνηγορούν μάλλον προς την αντίθετη άποψη.


Το δίστιχο με τη μαλακισμένη το έχω ακούσει, αλλά με ξεμυαλισμένη.

Τον «Λοχαγό» τον έχω διαβάσει στον Πετρόπουλο. Καθόλου απίθανο να το είπε κάποιος κάποτε, μια μοναδική φορά, να μην ήταν δηλαδή όντως «υπαρκτό» στιχάκι, και ο Πετρόπουλος να το κατέγραψε απλώς για το σκανδαλιστικό του πράγματος. Μουνιά και τέτοια μπορεί να λέγανε οι ρεμπέτες στα τραγούδια τους, όπως όλοι οι άνθρωποι όλων των πολιτισμών, αλλά εδώ αλλάζει το πράγμα.


Για τους δύο αθυρόστομους μανέδες του Ψαμαθιανού ξαναέγινε λόγος στην ίδια συζήτηση, μερικά μηνύματα πιο πάνω.


Α, κάτι ακόμα για το Λοχαγό:

Πού’ ταν ο νους σου, πού 'τανε,
κυρ λοχαγέ μου πούτανε;

Νομίζω πάλι Πετρόπουλος.

Μεταφέρω τη μαρτυρία του Αποστόλη Αναστασόπουλου (παλιός μπαγλαματζής στο Σκέντζο). Τον “Λοχαγό” τον άκουσε ο ίδιος από μια (πιθανότατα χαμένη πια) παλιοκασσέτα της δεκαετίας του ʼ80 όπου τραγουδάει ο Γκολές σε πρόβα πριν να βγει ζωντανά.

[i]Το πρώτο σφάλα μου εγώ
το έκανα εις το στρατό
μπροστά εις τον επιλοχία
άιντε βαρώ το λοχαγό.

Κυρ-λοχαγέ, κυρ-λοχαγέ
μας έσπασες τον αργιλέ
τον έσπασ’ η μανδύα σου (ή η μανία σου)
γαμώ την Παναγία σου.[/i]

Να σημειώσω τέλος, ότι ο ίδιος ο Αποστόλης απέφευγε να το λέει στο μαγαζί, διότι τον μανούριαζε η κυρα-Σκέντζαινα! :slight_smile:

Άλλ’ αντ’ άλλων θυμόμουνα. Λάθος τραγουδιστής, λάθος αιώνας, λάθος περιγραφή, αλλά παρ’ όλα αυτά το βρήκα:

//youtu.be/muLz8L5I9yU

Πάντως μου κάνει εντύπωση.Πως επέτρεψαν οι δισκογραφικές να βγει τέτοιο τραγούδι και με τέτοιο όνομα εκείνη την εποχή.Όχι ότι άλλαξε και κάτι,όχι ότι με πειράζει…
Και άκουγα κι εγώ αυτά τα λόγια και δεν ήμουν σίγουρος αν άκουγα καλά.
Αν και δεν ήταν, αν δούμε τα ήθη και τα έθιμα μας, και τόσο περίεργο.Υπήρχαν πάντοτε τραγούδια σκωπτικά,αποκριάτικα κ.α. που γνωρίζουμε τις λέξεις που περιείχαν.Αισχρολογίες και όχι μόνο…:slight_smile:
Αλλά στα μεγάλα αστικά κέντρα,δεν φαντάζομαι οι πολλοί πλούσιοι να άκουγαν τέτοιους δίσκους. Μικρασιάτες, Χριστιανοί Ορθόδοξοι με γαλλικά και πιάνο…:092:

Από τους παλιούς που έτυχε να δουλέψω στα μαγαζιά, μόνο ο μπαρμπα Θόδωρος Πολυκανδριώτης έριχνε μπινελίκια ακατάπαυστα στο μικρόφωνο αλλάζοντας τα λόγια των τραγουδιών. Έτσι τα λέγαμε από παλιά μου έλεγε, αλλά προσωπικά δεν ξέρω τι να πιστέψω, γιατί οι υπόλοιποι έδιναν μια εντελώς διαφορετική και κοινή -ηθικά- εικόνα. Θυμάμαι επίσης, πως οι πελάτες που τον προέτρεπαν να βρίζει, ήταν “λεφτάδες” φίλοι του που τον ακολουθούσαν στα μαγαζιά και μάλιστα αν δεν έβριζε τους…απογοήτευε. Πολλές φορές τους έβριζε στα τραγούδια και εκείνοι γελούσαν ευχαριστημένοι.Ίσως ήταν ένα από τα χαρακτηριστικά μιας μεταγενέστερης εποχής, που κάποιοι από μας την ονομάζουν παρακμή.

Εχω ακούσει εδώ κάτω το “με ξέχασες” του Μπαγιαντέρα με παραλλαγμένους στίχους
από γνωστούς του Γκολέ.Σίγουρα θα τους ξέρει κι ο ίδιος.

Αποστόλη, μη σου κάνει καθόλου εντύπωση: οι έναντι του νόμου υπεύθυνοι των εταιριών δεν είχαν την παραμικρή ιδέα για τους καλλιτέχνες που μπαινόβγαιναν στους χώρους ηχογραφήσεων, για το λεξιλόγιο που χρησιμοποιούσαν καθώς και τις λέξεις που έδιναν για να μπούν ως ονομασία του κομματιού στον τυπωμένο δίσκο και φυσικά δεν καταλάβαιναν ελληνικά, τούρκικα, αρμένικα, εβραίικα, αρβανίτικα ή αραβικά. Αλισιβερίσι να γίνεται και χρήματα να εισρέουν στο ταμείο της δισκογραφικής, αυτά τους ενδιέφεραν. Όλα τα άλλα ήταν τριτεύοντα. Αλλά και ο εισαγγελέας ήταν Τούρκος: το τι κάνουν στο εσωτερικό τους οι εθνότητες που ανέφερα παραπάνω, δεν τον αφορούσε παρά μόνο αν κάποτε κατατεθεί κάποια μήνυση, που φυσικά κανείς δεν είχε τέτοιαν όρεξη. Άλλες εποχές. Βέβαια, δεν μπορώ κι εγώ εύκολα να φανταστώ κουβαλητή νοικοκύρη οικογενειάρχη αστικής και καθωσπρέπει οικογένειας να έρχεται σπίτι και να φωνάζει γυναίκα και παιδιά να ακούσουν τον καινούργιο δίσκο που “τους” αγόρασε, με τον Γιαγκούλη… Υπήρξαν όμως αυτά και ο βακελίτης είναι αδιάψευστος. Πουλήθηκαν κι από πάνω! Ευτυχώς, ούτε και μένα με πειράζει στο ελάχιστο.

Λίγο πιο πάνω, στο #50, ο Περικλής αναφερόμενος στην αυθεντικότητα ή μη των στίχων στο τραγούδι “Ήσουνα ξυπόλυτη” του “Α. Κωστή” και απαντώντας στη δική μου άποψη ότι “Οι ηχογραφημένοι στίχοι είναι αυθεντικότατοι” έλεγε:

Να παραθέσω λοιπόν τα όσα ξέρω εγώ, σχετικά με το συγκεκριμένο τραγούδι. Φυσικά, θα ζητήσω και από τον Περικλή, αλλά και από όποιον άλλον θέλει να συμμετέχει, να μας δώσει τα δικά του στοιχεία.

Ο νέος, ωραίος και φινετσάτος Κώστας Μπέζος, εκ Κορίνθου, κυκλοφορεί αρχές δεκαετίας 30 στην Αθήνα. Έχει παρατήσει, μετά από σύντομη φοίτηση, τη Σχολή Καλών Τεχνών, παίζει κιθάρα και κάνει (όπως συμπεραίνουμε) πολλή παρέα με μάγκες, γνήσιους μάγκες, ενώ ο ίδιος είναι αστός. Είναι και γελοιογράφος / δημοσιογράφος άρα γνωρίζεται κάποια στιγμή με τον Φωκίωνα Δημητριάδη, γνωστότατο γελοιογράφο επίσης. Ο Τέτος Δημητριάδης, αδελφός του Φωκίωνα, εγκατεστημένος στην Αμερική από καιρό (καταγωγή τους η Κων/λη) και υπεύθυνος στην δισκογραφική RCA Victor για το ελληνόφωνο ρεπερτόριο, ταξιδεύει συχνότατα στην Αθήνα την εποχή αυτή, με σκοπό να προωθήσει συνεργασίες με Έλληνες καλλιτέχνες, για παραγωγή δίσκων στην Αμερική. Στο εργοστάσιο της Βίκτορ καταλήγουν (μεταξύ πολλών άλλων) τα χρόνια 1930 / 31, 10 μήτρες με ηχογραφήσεις τραγουδιών που θα μπορούσαν να είναι αδέσποτα μάγκικα, καθώς και δύο ακόμα, με ηχογραφήσεις κιθάρας, χωρίς στίχο (οργανικά). Είναι τα εξής (κατά σειράν τίτλος, τραγουδιστής, συνθέτης, στιχουργός, όλα κατά Μανιάτη):

Στην υπόγα, Α. Κωστής, Τέντης, Τέντης
Ήσουνα ξυπόλυτη, Α. Κωστής, Τέντης, Α. Κωστής
Γιάννης Χασικλής, Α. Κωστής, Ιωάννης Πρίμος, Ιωάννης Πρίμος
Κάηκε ένα σχολείο, Α. Κωστής, Τέντης, Α. Κωστής
Τούτο το καλοκαιράκι, Α. Κωστής, Συγχρόνικ, Συγχρόνικ
Αδυνάτησα ο καημένος, Α. Κωστής, Συγχρόνικ, Συγχρόνικ
Τουμπελέκι – τουμπελέκι, Α. Κωστής, Συγχρόνικ, Συγχρόνικ
Η φυλακή είναι σχολείο, Α. Κωστής, Δ. Σκόττι, Δ. Σκόττι
Από την πόρτα σου περνώ, Α. Κωστής, Δ. Σκόττι, Δ. Σκόττι
Με πιάσανε ζαλάδες, Α. Κωστής, Α. Κωστής, Α. Κωστής
Τρούμπα, οργανικό, Α. Κωστής, Α. Κωστής
Ντερτιλήδικος χορός, οργανικό, Α. Κωστής, Α. Κωστής

Κατά Κουνάδη, στο αρχείο ηχογραφήσεων της RCA Victor βρίσκεται, στις σχετικές καρτέλες, δίπλα από το “Α. Κωστής” το όνομα του Κώστα Μπέζου μέσα σε παρένθεση. Ο “Τέντης” είναι χωρίς αμφιβολία ο Τέτος Δημητριάδης (Ted στην Αμερική), ενώ ο Ιωάννης Πρίμος είναι ψευδώνυμο του Γιάννη Δραγάτση (του Ογδόντα), στον οποίο και θα πρέπει μάλλον να αποδοθεί το σχετικό κομμάτι, υπάρχει και ηχογράφηση του ίδιου κομματιού στην Ελλάδα με τον Καμβύση. Για τους Συγχρόνικ και Δ. Σκόττι δεν έχω στοιχεία. Αν θέλει κανείς να το ψάξει, μπορεί και να βγεί ότι η γραμματέας του Δημητριάδη στην Ορθοφώνικ (παράρτημα της Βίκτορ) λεγόταν (π.χ.) Dorothy Scotti, λέω τώρα εγώ.

Δεν διαθέτω το χρόνο να γράψω κάτω όλους τους στίχους και των δέκα κομματιών, έγραψα όμως αυτούς του “από την πόρτα σου περνώ”. Ιδού:

Απ’ την πόρτα σου περνώ, στέκω και κυττάζω, κι από την αγάπη μου αρχίζω και νυστάζω
Απ’ την πόρτα σου περνώ, στέκω και μπανίζω, κι από τις χαραματιές πάντα σε μπανίζω

στάσου λίγο, κύτταζέ με και στο στόμα σβέλτα μην αργείς και φίλησέ με
στάσου λίγο κύτταζέ με, πάρ’ ένα σκουπόξυλο και κυνήγησέ με

Απ’ την πόρτα σου περνώ κι έριξα τα ζάρια, ένα φιλί σου ζήτησα και μου κανες παζάρια
απ’ την πόρτα σου περνώ, μιλάς (;:wink: μ’ ένα κορτάκια, τα ζάρια μου ξανάριξα και μου ρθανε ντορτάκια

στάσου …

Απ’ την πόρτα σου περνώ μανάρα μου τσακίστρα, τα μαλλιά σου χτένισες και τά κανες χωρίστρα
Απ’ την πόρτα σου περνώ μου κάνεις την κορόϊδα, κι αμέσως το ανθίστηκα πως έχεις φάει σκόρδα

στάσου …

Όποιος νομίζει ότι αυτός ο στίχος είναι χαρακτηριστικός για αδέσποτο μουρμούρικο, έχει όλο το δικαίωμα να το κάνει, εμένα όμως δεν μου φαίνεται πως είναι έτσι. Και εκτός από τη γνησιότητα, έλειψε εξόφθαλμα και ο χρόνος να χτενιστεί λιγάκι το στιχούργημα, να αποφευχθούν επαναλήψεις (μπανίζω) και άστοχα ταιριάγματα ομοιοκαταληξίας όπως κυττάζω – νυστάζω, ζάρια – παζάρια, κορόϊδα – σκόρδα. Εμφανέστατη είναι και η πρόθεση, και εδώ και σε σχεδόν όλα τα κομμάτια, εντυπωσιασμού με συσσώρευση ιδιωματισμών της μάγκικης γλώσσας που, σίγουρα, ο Μπέζος την ήξερε καλά. Όμως, το πιό πιθανό είναι να έβαλαν το χέρι τους και άλλοι από την παρέα, ίσως ο Καμβύσης, ίσως ο Κυριακός, σίγουρα ο “Αμερικάνος” Τέντ με το “ρούφο” στην υπόγα, αφού φαίνεται ότι δεν βρισκόταν πρόχειρη κάποια λέξη να ομοιοκαταληκτεί με το κούφιο. Ή, μήπως, έχει κανείς να μας παραθέσει έστω ακόμα μία περίπτωση όπου το ταβάνι ενός χώρου καταγράφεται ως “Ρούφο”, αρχές 20ού ή τέλος 19ου;

Και κάτι ακόμα, πάρα πολύ σημαντικό: Υπάρχει ρεφραίν, που επαναλαμβάνεται μετά από κάθε στίχο. Ρεφραίν υπάρχει και στο “Τουμπελέκι”. Αυτό είναι κάτι παντελώς άγνωστο για τους λαϊκούς στιχοπλόκους / οργανοπαίκτες της εποχής.

Βέβαια, στο “Ήσουνα ξυπόλυτη” δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα. Έχει πολλούς στίχους που θυμίζουν αδέσποτο, ενώ τα περίεργα “ιπποκόμους” ή “αεροπόρους” θα μπορούσαμε να τα δεχτούμε, δεδομένης της εποχής. Παρεμφερή ισχύουν και για το “Κάηκε ένα σχολείο” (η μελωδία του είνα μάλιστα αποδεδειγμένα πολύ παλαιότερη, ίσως και ηλικίας αιώνων), ίσως και το “καλοκαιράκι” αλλά όχι π.χ. το τουμπελέκι, όπου ισχύουν περίπου αυτά του “από την πόρτα σου περνώ”.

Κανονικά, θα έπρεπε να δούμε και τα δέκα κομμάτια ως “πακέτο”, δηλαδή ως “παραγγελία από Αμερική”, την οποία εξετέλεσε μία ντόπια ομάδα με πρωτοστατούντα τον Μπέζο. Συνελέγησαν στίχοι, γράφτηκαν επιπλέον στίχοι όπου χρειαζόταν, βρέθηκαν μουσικές και κατάληξη το στούντιο του Περισσού. Περικλή, σου κάνω μία πρόταση: Να συμφωνήσω εγώ στο ότι η “παξιμαδοκλέφτρα”* μπορεί και να είναι γνήσιο αδέσποτο, και εσύ στο ότι το “από την πόρτα σου περνώ” και κάποια ακόμα, είναι “παραγγελία επί μέτρω” (- “Κωστή, θέλω μάγκικα να κάνουν μπάμ, και στη μουσική και στο στίχο, ξέρεις τώρα εσύ!..”).

*: Υπάρχει τραγούδι “Τρελή μου παξιμαδοκλέφτρα”, του Γιώργου Καρρά, μάλλον το 1928 (sealabs) που πρέπει να σημείωσε μεγάλη επιτυχία αφού ηχογραφείται 4 (!) φορές, με τους Γιώργο Σαβαρή, Νταλγκά, Γιώργο Βιδάλη και Κώστα Κοντόπουλο. Άλλη μελωδία, άλλοι στίχοι αλλά ο τίτλος έμεινε!

Νίκο, ευχαριστώ πολύ για όλες τις πληροφορίες περί Κωστή / Μπέζου.

???
Ότι το «Από την πόρτα σου περνώ» είναι “φτιαχτό” το δέχομαι και τζάμπα!!

Θα μπορούσε να ισχύει το ίδιο και για το «Αδυνάτησα ο καημένος», και ακόμη πιθανότερα για το «Η φυλακή είναι σχολείο». Για όλα μαζί όμως, δε νομίζω. Το να ήταν και τα δέκα μια συνολική παραγγελία δε σημαίνει ότι δημιουργήθηκαν με τον ίδιο τρόπο όλα.

Το θέμα είναι ενδιαφέρον και θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε επί μακρόν, αλλά θα πρέπει να το κάνουμε σε άλλη σελίδα. Προς το παρόν έχω να πω κάτι που δεν έχουμε σκεφτεί, και αν κανείς το σκέφτηκε δεν το έχει πει μέχρι τώρα ή εγώ δεν το πρόσεξα:

Η κινητικότητα μουσικών θεμάτων και στίχων από τραγούδι σε τραγούδι, που στα μουρμούρικα και τα παραδοσιακά τη θεωρούμε κάτι φυσικό αλλά στα επώνυμα την καταδικάζουμε ως λογοκλοπή, φαίνεται πως παλιότερα υπήρχε με την ίδια φυσικότητα και σε επώνυμα τραγούδια, πριν η νομοθεσία περί πν. δικαιωμάτων αλλάξει ριζικά τον τρόπο σκέψης των δημιουργών.

— Νέο μήνυμα προστέθηκε στις 21:40 ::: Το προηγούμενο μήνυμα δημοσιεύθηκε στις 21:11 —

Για να ξέρουν όλοι για τι πράγμα μιλάμε:

Ευχαριστώ τον εξαιρετικό γιουτουμπίστα Πάνο Κωνσταντόπουλο.

Πολύ σωστά. Αλλά είχε ήδη αλλάξει ο τρόπος σκέψης: Ο Δημητριάδης αναγκάστηκε να “εφεύρει” τους Κωστή, Τέντη, Συγχρόνικ και Σκόττι ακριβώς γιατί ήταν από τον αμερικανικό (και τον ελληνικό!) νόμο υποχρεωμένος να παρουσιάσει “πρωτότυπα” κομμάτια, που δεν είχαν μέχρι τότε κατοχυρωθεί από κανέναν, ή να κάνει συμφωνίες με έναν που είχε ήδη κάτι κατοχυρώσει (Πρίμο). Μου έρχεται πάντως πολύ δύσκολο να θεωρήσω “γνήσια” παραγωγή στίχου (δηλαδή που ακολουθεί τους παραδεδεγμένους κανόνες) οτιδήποτε μπήκε στο πακέτο αυτό, που δημιουργήθηκε εξ αρχής για να περιλάβει παραγγελίες με συγκεκριμένες προδιαγραφές, κάτι που κανένας στιχουργός λαϊκός δεν μπορεί να κάνει, ακόμα και αν τις προδιαγραφές τις έχει συντάξει ο ίδιος.

Μπράβο για τη χαμαλήδικη δουλειά της εντόπισης από το γτ, εξαιρετική!

την “τρελή μου παξιμαδοκλέφτρα” θα τη βρείς στο σήλαμπς

Μπερδεύτηκα… Δηλαδή αν κάποιο τραγούδι δεν ήταν πρωτότυπο, η τσιμπίδα θα κυνηγούσε τον ανύπαρκτο Συγχρονίκ; Και ύστερα, πόσο ανύπαρκτος ήταν, αφού εισέπραττε δκαιώματα;
Πάντως ο Α. Κωστής όχι απλώς ανύπαρκτος δεν ήταν, τουναντίον ήταν τουλάχιστον δύο πρόσωπα. Με κανένα τρόπο δεν είναι του ίδιου ανθρώπου οι φωνές στα 8 τραγούδια.

Και ομως ειναι ο ιδιος ,απλα ο Μπεζος ειχε την ικανοτητα να αλλαζει την φωνη του.Αυτο που λεγεται οτι ειναι ο Δημητριαδης στις μισες μονο ως αστειο μπορω να το λαβω.
Το φαινομενο αυτο ο Μπεζος το κανει οχι μονο στα Victor οπου εμφανιζεται σαν Κωστης αλλα και στις υοπολοιπες ελληνικες εταιρειε ς που ηχογραφησε λιγα τραγουδια με την φωνη του.Επισης πολλες φορες αυτο εχει να κανει και με τον ηχοληπτη.Πολλα απο τα τραγουδια που λεμε στην Victor ειδικα αυτα που ειναι Κ.Κωστης ειναι ενα χρονο αργοτερα κμε διαφορετικο ηχοληπτη .Τα πρωτα τα ηχογραφει στην σειρα CG στις 20-5-30 και με ηχοληπτη τον Ε.GOWER ενώ τα υπολοιπα στην σειρα 2W στις 21 και 22-5-1931 με ηχοληπτη τον A.D LAWRENCE.
Ο Δημητριαδης ως υπεθυνος της σειρας και ανθρωπος των εταιρειων βρηκε ευκαιρια να επωφεληθει δικαιωματα και συνθεσεις αδεσποτες ,δεν λεω σημαντικος και πανεξυπνος παραγωγος αλλα εκανε καταχρηση αυτης της εξουσιας του ,αφου σαν τραγουδιστη εγω προσωπικα θα τον χαρακτηριζα ασημαντο μπροστα στα ιερα τερατα της εποχης ,παρολα αυτα εχει δισκογραφια ,σχεδον ισαριθμη με αυτη της Παπαγκικας,ενω ισως θα πρεπε στην θεση αυτων των ηχογραφησεων να υπαρχουν πολλοι ακομη σπουδαιοι μουσικοι.Παρολα αυτα το εργο που εκανε στην Ελλαδα μεταξυ 1930-31 ειναι σημαντικη υποθεση.