Death metal και... ρεμπέτικο

δεν ξερω αν ειμαι off topic αλλα μολις ακουσα μια ελληνικη death metal μπαντα απ τη Θεσσαλονικη,που κανει καποιους ενδιαφεροντες πειραματισμους στο τελος του παρακατω κομματιου…εμενα μου αρεσε παντως.ακουστε το.περιμενω τα σχολια σας…

https://youtube.com/watch?v=yLCZpPOvVEc

Προφανώς θα σου άρεσε, audiopain, αφού το υπονοείς και με το όνομά σου, και καλά έκανες που δημοσίευσες το κομμάτι, να μαθαίνουμε και εμείς τι πάει να πει death metal (όχι πως καταλάβαμε βέβαια, αλλά… εντάξει). Οι πειραματισμοί πάντα ενδιαφέρουν και, σε άλλους αρέσουν, σε άλλους όχι. Εγώ πάντως, τη σύνδεση με το ρεμπέτικο που αναφέρεις δεν τη βλέπω, ούτε στα περίπου 30 δευτερόλεπτα «κανονικής» μουσικής από το τζουραδάκι (;). Εσύ που τα ξέρεις, ενδιαφέρον θα ήταν να μας εξηγήσεις γιατί το συγκρότημα επέλεξε ως τονική όχι το συνηθισμένο ρε αλλά το ρε δίεση, καθώς και τη σύνδεση των υπόλοιπων 5 λεπτών με το σόλο απ’ το τζουρά.

συγγνωμη,αλλα ειλικρινα δεν καταλαβα την ερωτηση σχετικα με την τονικη…δε γνωριζω μουσικη θεωρια.απλα θεωρησα καλο να το παραθεσω.ουτε μπορω να μιλησω εκ μερος της μπαντας γιατι δεν τους ξερω… :slight_smile: και δεν ειπα οτι υπαρχει απαραιτητα συνδεση με ρεμπετικο.απλα επειδη υπαρχουν κ αλλες μπαντες ξενες που εχουν στοιχεια π.χ. αιγυπτιακα (Nile) θεωρω οτι τα παληκαρια κανουν κατι διαφορετικο,κ φερνουν σε επαφη ατομα αλλων χωρων με τη μουσικη μας,εστω κ μ αυτον τον τροπο.κ νομιζω πως ολο το μνμ ειχε μια…επιτρεψε μου να πω ειρωνικη διαθεση (βλ audiopain κλπ) αλλα αυτο δε με πειραζει. :slight_smile: συζητηση κανουμε.

Αναγκάζομαι να επανέλθω για να ξεκαθαρίσω αυτό:

Όχι, δεν είχα την παραμικρή διάθεση ειρωνείας. Απλά το όνομα χρήστη που έχεις επιλέξει μου δημιούργησε συγκεκριμένη συνειρμική σύνδεση με το είδος της μουσικής που μας παρέθεσες. Ο καθένας μας μπορεί να έχει όποιες προτιμήσεις θέλει, χωρίς αυτό να ενοχλεί τους υπόλοιπους.

Υπάρχει πολλή δυστυχία στον κόσμο…
Και σόρρυ άμα κάποιος γουστάρει, ας το ακούει. Απλά νομίζω ότι η “αισθητική” του death/ black metal δεν χωράει τίποτα από τον οποιονδήποτε πολιτισμό. Πάντως ο audiopain καλά έκανε και το ανέβασε.

Φιλε Audiopain το σχήμα που ανέβασες είναι αρκετά δυνατό, και αν και Deathαδες εχουν απ οτι κατάλαβα και progressive στοιχεία,ενδιαφερουσα η συμμετοχή του Τζουρά σε αυτό το σημείο,η αλήθεια ειναι οτι ειναι πολυ δυσκολο να συνδιασεις Τζουρά με κιθαρα τιγκα στην παραμόρφωση αλλά το περασμα τους στο progressive σημείο για αρχή ηταν καλούτσικο, θα δούμε τι αλλο εχουν να μας δωσουν οι συγκεκριμενοι τυπάδες στο μέλλον

Τα Ρεμπέτικα έχουν θετική στάση απέναντι στη ζωή, όσο δύσκολη κι αν είναι.
Μπορεί συχνά να μιλάνε για φτώχια και δυστυχία, αλλά η μουσική τους είναι λεβέντικη. Ο σκοπός είναι να ηρεμήσει, να ξεαγχώσει από τα προβλήματά και να ξαναδώσει δυνάμεις για την συνέχεια.

Το είδος που αναφέρεις δεν συνδυάζεται με το ρεμπέτικο.

Είναι τελείως αντίθετες φιλοσοφίες.

Eπομένως, δεν είναι και η καλλίτερη διαφήμιση του ρεμπέτικου…

Όχι πάντα φίλε Mydas.Υπάρχουν πολλοί μανέδες που είναι καπως αρνητικοί.Και αρκετά τραγούδια.

ολα καλα παιδια!no problem!απλα ειναι τα μειονεκτηματα του γραπτου λογου…(η απουσια υφους δλδ που προσδιδει κ το αναλογο νοημα σ αυτα που θελουμε να πουμε).χαιρομαι παντως που δημιουργηθηκε θεμα συζητησεως…αυτος ηταν κ ο λογος που ανοιξα το τοπικ. και φυσικα ειναι ‘‘εκ μερους της…’’ και οχι οπως βιαστικα εγραψα ‘‘εκ μερος της…’’ Συγχωρηστε με…βιαζομουν :slight_smile:

Προσωπικά στο είδος αυτό, που ονομάζεται death metal, πέρα από την ανούσια ονομασία αυτό που με ενοχλεί “αισθητικά” είναι η μανιέρα που εξομοιώνει τις φωνές των τραγουδιστών. Δεν ξέρω, αλλά όταν κανείς ενοχλείται από τη μανιέρα ενός μόνο τραγουδιστή, τότε πόσο μάλλον όταν ένα ολόκληρο είδος κυριαρχείται από την ίδια πανομοιότυπη επιτηδευμένη χροιά στις φωνές των τραγουδιστών…
Τώρα, όσον αφορά τον πειραματισμό, νομίζω ότι αυτός θα είχε νόημα, αν ο τζουράς είχε κάποια συστατική θέση στην ενορχήστρωση. Εδώ όμως λειτουργεί καθαρά σαν εμβόλιμο στοιχείο.

Αφορμή όμως του ποστ δεν είναι τα παραπάνω, αλλά η μικρή συζήτηση γύρω από τη θετική ή αρνητική στάση του ρεμπέτικου απέναντι στη ζωή.
Νομίζω καταρχήν ότι υπ’ αυτούς τους όρους είναι άτοπη η συγκριση γενικά ανάμεσα στο ρεμπέτικο και στο “death metal”. Τουλάχιστον προσωπικά δεν μπορώ να βρω κοινό μέτρο σύγκρισης.

Και επίσης νομίζω ότι το θετικό ή αρνητικό δεν κρίνεται αποκλειστικά από τους στίχους, ούτε επίσης αποκλειστικά από την ενότητα των στίχων με τη μουσική, η οποία ενότητα -και όχι μόνοι τους οι στίχοι- συνιστούν αυτό που θα λέγαμε περιεχόμενο του τραγουδιού ιδωμένου ως αυτοτελές αντικείμενο.
Το θέμα όμως είναι ότι το τραγούδι εν τέλει δεν είναι αυτοτελές αντικείμενο. Το περιεχόμενο του τραγουδιού αποκαλύπτεται εν τέλει όχι στο ίδιο το τραγούδι από μόνο του αλλά στην ενεργή σχέση του με τον ακροατή, κι ακόμα περισσότερο με αυτόν που το φέρνει στο στόμα του και το τραγουδά.
Έτσι οι αμανέδες, που από τους στίχους και τη μουσική τους μπορούν συχνά να θεωρηθούν ως δείγματα αρνητικής στάσης απέναντι στη ζωή, αποκτούν νομίζω διαφορετικό νόημα στη σχέση τους με τον ακροατή.
Το να αντικρίζει κανείς τη βασανισμένη όψη τού είναι του χωρίς εξωραϊσμούς και χωρίς “αναισθητικό”, το να ζυγιάζει στα δυο χέρια του τη ζωή και το θάνατό του, το να εξωτερικεύει με πάθος το ίδιο το πάθος που κουβαλά μέσα του, όλα αυτών η ουσία είναι λυτρωτική και τελικά συμφιλιωτική με τη ζωή όπως είναι, χωρίς καθόλου απαραίτητα η συμφιλίωση αυτή να περιλαμβάνει και την πηγή της κάθε δυστυχίας, του κάθε βασάνου…
Τελικά η “θετική στάση” απέναντι στη ζωή επιβεβαιώνεται όταν στη θέασή της δεν μένει απ’ έξω τίποτα και δεν αποσιωπάται τίποτα που θα μπορούσε φαινομενικά να την αναιρεί…

Οι μετταλλάδες κιθαρίστες συνηθίζεται να κουρδίζουν ένα ημιτόνιο πιο χαμηλά, κόλπο που νομίζω ξεκίνησε ο Iommi των Black Sabbath

απο ρε σε ρε# νομιζω ειναι ενα ημιτονιο πιο ψηλα.

και παλι ομως ειναι ενα ημιτονιο πιο χαμηλα απο το στανταρ κουρδισμα στο μεταλ (Ε) …συνηθως στο death,χωρις αυτο να αποτελει κανονα,τα κουρδισματα ειναι ενα τονο κατω.και κατι πληροφοριακα: ο tony Iommi(black Sabbath) αναγκαστηκε να κουρδισει πιο χαμηλα,μετα απο ατυχημα που ειχε στο εργοστασιο που δουλευε,μια μερα πριν σταματησει για να αφοσιωθει στη μπαντα.εκοψε τις ακρες τον δακτυλων του,γι αυτο κουρδισε πιο χαμηλα ωστε να μπορει να παιξει πιο ευκολα και να μη νοιωθει τοσο πονο.εκει oφειλεται κ ο βαρυς ηχος των Sabbath,για πολλους πατερες του heavy/doom metal.

Επομένως, πήραμε απάντηση: αφού κουρδίζουν ένα ημιτόνιο χαμηλότερα, επιλέγουν ρε δίεση για να παίξουν στην πραγματικότητα ρε, όπου θα είναι μάλλον κουρδισμένος και ο τζουράς. Αλλά τότε, ο τζουράς δεν θα έχει το ηχόχρωμα που πρέπει να υπάρχει σε μια μπάντα death metal…. Μη μου εξηγήσετε επʼ αυτού, δεν με ενδιαφέρει.

κι όμως, έχει ενδιαφέρον μια κοινή πρακτική σε τόσο διαφορετικά είδη μουσικής. κι εγώ προτιμώ τα όργανα κουρδισμένα λίγο πιο χαμηλά. βέβαια στο συγκεκριμένο κομμάτι η κιθάρα κατέβηκε και ο τζουράς ανέβηκε, για να συναντηθούνε στο ρε#/μιb.
πάντως δεν μου άρεσε, ήταν πολύ ασύνδετα τα δύο μέρη και ενώ το death μέρος ήταν καλοπαιγμένο, δεν θα έλεγα το ίδιο για τον τζουρά… έχω ακούσει κομμάτι που συνδυάζει ηλεκτρικό ήχο (ας τον πούμε πανκ-ροκ) με ούτι, και είναι πολύ δεμένα τα ηχοχρώματα και αρμονικό το αποτέλεσμα.
κατά τα άλλα, κρατάω το εξαιρετικό σημείωμα του άγη:

Απορω!
Αφου ειναι κουρντισμενοι ενα ημιτονιο κατω,παιζουν μι και ακουγεται σε σας σαν μι μπεμολ, δηλαδη ρε διεση.
Κατανοητο;
Προσοχη,διαβαζουν και ρωτανε και ¨αρχαριοι¨!

Στο σύνδεσμο που παρέθεσε ο audiopain, ως τονική αναγράφεται D#.

και όντως είναι παιγμένο από ρε# -και το ντεθάδικο (οι κιθάρες ημιτόνιο κάτω) και ο τζουράς (ημιτόνιο πάνω). τζουράσικ πάνκ που λέμε

Επαναλαμβανω, αλλο παιγμενο και αλλο τι ακουγεται.
Μηπως εγινα κατανοητος τωρα;

από εμένα όχι, αλλά δεν πειράζει, paris…