Το έτος είναι 1959, ο Στέλιος Καζαντζίδης είναι ήδη μύθος του λαϊκού τραγουδιού, έχοντας βγει στην δισκογραφία του 1951. Όπου εμφανίζεται ο κόσμος συρρέει για να τον ακούσει και να τον λατρέψει. Τα τραγούδια της δεκαετίας του 50, είναι από τα πιο μαύρα που είπε ο μεγάλος βάρδος στην καριέρα του. Περιγράφουν τον πόνο, την πείνα την ορφανιά και την ξενιτειά που θέριζαν την μετεμφυλιακή Ελλάδα.
Όπως και άλλα κομμάτια εκείνης της εποχής οι στίχοι τους είναι σκληροί και ωμοί. Τι θα λέγατε όμως εάν σας αποκαλύπταμε ότι ο Καζαντζίδης τραγούδησε έναν φόνο; Δύσκολο να το πιστέψετε, λογικό ούτε εμείς μπορούσαμε. Κυρίως, γιατί το κομμάτι που θα ακούσετε παρακάτω είχε την φήμη του απαγορευμένου (πιθανόν δεν ισχύει) μέχρι και το 2002.
και ατονικότητα ή μάλλον πολυτονικότητα.
Αμαλία Μάτσα / Βάκα, βεβαίως!
υ. γ. Την ατονικότητα / πολυτονικότητα, πού τη βρίσκεις βρε emc; Τί εννοείς;
Το συζητήσαμε πριν 2 χρονια
Κάποτε θα ξεπεράσουμε τη συνθηματολογία, την απαξίωση της γενιάς του Πολυτεχνείου κλπ και θα ξαναεκτιμήσουμε τα τραγούδια του Μαρκόπουλου για το μουσικό τους περιεχόμενο, τον μοναδικό συνδιασμό του λαούτου με το σαντούρι, τη λιτή αλλά καίρια διφωνία
Ας γίνει πρώτα η αποχουντοποιηση και βλέπουμε…