Περιέργως, μ’ αρέσει! Από ρεμπέτικα ακούσματα δεν έχει την παραμικρή ομοιότητα με όσα είναι πρώτα ή και δεύτερα, τρίτα, στις προτιμήσεις μου. Θυμίζει κομμάτια τα οποία, πολύ απλά, δεν ακούω. Κι όμως αυτό το στυλ του όντως απροσδόκητου (δεν μπορούσα να προβλέψω ούτε μία νότα με βάση τις προηγούμενες, όμως η κάθε νότα, όταν τελικά έσκαγε, ερχόταν ωραία και ταιριαστά) μ’ αρέσει.
Πολύ ψηλός δείκτης δυσκολίας, όχι μόνο εκτελεστικά (όπως φαντάζομαι) αλλά και στο απλό επίπεδο του να τα θυμάσαι όλα, κι όμως δεν έχει στείρο βιρτουοζιλίκι.
Καταλαβαίνω πώς το λες, έχει μια ενότητα και μια ροή κατά μια έννοια. Αλλά δεν μπορώ να ξεπεράσω το συνεχές ταστάρισμα, υποθέτω υπερβολικά χαμηλωμένο μπουζούκι για ταχύτητα.
Εγώ αντίθετα, νομίζω ότι ήξερα τί θα ακολουθήσει, εκτός από τις περιπτώσεις όπου ο δημιουργός φρόντισε να το αλλάξει προς το … απροσδόκητο. Αυτά.
2 «Μου αρέσει»
1 «Μου αρέσει»
Μιλάμε ασήηηηκωτος! Σέεεεεεεερνεται…
1 «Μου αρέσει»
Νίκο μου διαφωνώ. Ο τραγουδιστής για μένα φαίνεται ότι είναι κάποιος που έχει βάλει ώρες στο πάλκο. Και πρέπει να σου πω ότι βρήκα αυθεντική την ερμηνεία του. Για παράδειγμα μου φαίνεται πολύ πιο αυθεντικός από τον Νικολαΐδη.
Ε, δεν συμφωνούμε! Απ’ τη δική μου σκοπιά, βλέπω μίμηση τύπου παλιάς Επιθεώρησης.
Εδώ συμφωνούμε, πράγματι!
1 «Μου αρέσει»
Πιθανόν, αλλά αυτό με τις συνεχείς παύσεις και κοψίματα κάθε 4-5 συλλαβές δεν αφήνει τη μελωδία (που δεν είναι κακή!) να κυλήσει.
4 «Μου αρέσει»
Απο ανάρτηση του δικού μας Γιώργου Βαβουλέ στο FB
<Εδω ο Σταμάτης Κόκοτας ως μέλος του Τρίο Μπραζίλ, με τη Μάγια Μελάγια, σε ελληνική ταινία σε ηλικία 20 χρονων. Από την ταινία “Τσαρούχι Πιστόλι Παπιγιόν” (1957).>
5 «Μου αρέσει»
επαιζε και μπουζουκι τριχορδο, και του αρεσε πολυ ο βαμβακαρης.
1 «Μου αρέσει»
1 «Μου αρέσει»
4 «Μου αρέσει»
8 posts were split to a new topic: Πάμε απόψε με βαρκούλα
απο τις ανακαλύψεις του fakirisa( κατα το Farfisa…)
" Παντρεύτηκα" με τον Στράτο Παγιουμτζή.
1 «Μου αρέσει»
βρήκα αυτό τυχαία.
περισσότερα δεν γνωρίζω.
το βαζω μονον σαν παράδειγμα για ταμπουροϊδές στιλ.
Χρίστος Νάτσιος
1 «Μου αρέσει»
και αυτο.
“Συρτός Ολύμπου”
Ο Χ. Νάτσιος στην παλιά κιθάρα του αείμνηστου πατρός του, αφαιρώντας τις τάστες από την ταστιέρα της και το μετάτρεψε σ’ ένα είδος κοντραμπάσο. Το τραγούδι «Συρτός Πυργετός» είναι για τη μνήμη του Β. Μαλλιαρού (κλαρίνο), από τον Πυργετό, Κάτω Ολύμπος, ο οποίος συνέθεσε αυτό τον παραδοσιακό ρυθμό. Ο Αντώνης Κάτανος στο πήλινο κρουστό, όργανο της προϊστορικής αγγειοπλαστικής, και ο Hannes στη νταρμπούκα. Ηχογραφημένο στους πρόποδες του Ολύμπου στα Λείβηθρα, η αρχαία πόλη του Ορφέως. Τα τζιτζίκια τον Αύγουστο είναι η εποχή που είναι οι κυρίαρχοι των ήχων της φύσης. Η αρχαία Ελληνική μουσική άφησε στον ελλαδικό χώρο ίχνη της περασμένης παρουσίας της στη Νεοελληνική Δημοτική μουσική, ιδιαίτερα μάλιστα στην περιοχή του ρυθμού, κυρίως του χορευτικού. Πρέπει να το χαρακτηρίσουμε ως «ελληνικό» με τη στενή έννοια του όρου, ξεχωρίζοντάς το από τα στρώματα που διαπλάσθηκαν από ανατολικές ή δυτικές επιδράσεις. Ένα από τα χαρακτηριστικά στοιχεία της αδιάσπαστης συνέχειας του ελληνικού βίου είναι η διατήρηση του ομηρικού ρυθμού στον σημερινό ρυθμό του Συρτού Καλαματιανού. Παραλλαγές του συρτού συναντούμε από τη Θράκη, Μακεδονία μέχρι την Κρήτη. Κατά κανόνα, η μουσική, το τραγούδι συνδέεται με το χορό. Ο Ομηρικός στίχος δηλ. ο εξάμετρος, χορευόταν και ως κύκλιος χορός. Ένας μακρύς και δύο βραχείς χρόνοι στη σχέση 1 ½:1:1, σχηματίζουν το ρυθμικό πόδα που ονομάζεται δάκτυλος, το ρυθμό στον οποίο βασίζεται ο ομηρικός στίχος. Οι χοροί της Βυζαντινής περιόδου εξακολουθούν να παραμένουν «κύκλιοι». Ο συρτός των Βυζαντινών χορευόταν με λαβή από τις παλάμες ή με μαντίλια. Επιβίωσαν ακόμη την εποχή εκείνη ο Πυρρίχιος και ο Κόρδαξ (αντικρυστός-τσιφτετέλι).
(το κείμενο ειναι του ανεβάστορα)
προφανώς εννοούν Βάϊος Μαλιάρας
1 «Μου αρέσει»