Όχι ακριβώς ρεμπέτικο, αλλά ενα καταπληκτικό τραγούδι από τη σκοπιά κάποιου που βλέπει αποστασιοποιημένα, αλλά και με συμπάθεια, τη νεανική του αφέλεια (ή μάλλον, ακόμα, τη νεανικότερη), και είναι και τα γενέθλια του γίγαντα σήμερα.
“Lies that life is black and white spoke through my scull, I dreamed”. Indeed! What an amazing line. Happy birthday from the diaspora Bob! By one more who owes you.
Θα τόνιζα, όσο σαφέστερα μπορούσα, ότι Ρεμπέτικο και Ντύλαν δεν έχουν την παραμικρή σχέση, εκτός φυσικά από το ότι και τα δύο είναι μουσική και είναι και δημοφιλέστατα. “Όχι ακριβώς ρεμπέτικο” σημαίνει “Ε, έχουν κάποια σχέση μεταξύ τους” που βεβαίως όχι, δεν έχουν.
Εγώ λέω πως μπορεί να έχουν. Ας οργανώσουμε μια εκδήλωση «Ρεμπέτικο και Ντίλαν» για να βρούμε και να διδάξουμε σ’ όλο τον κόσμο ποια ακριβώς είναι αυτή η σχέση.
Θα είναι κάτι καινούργιο, για όσους έχουν βαρεθεί το «ρεμπέτικο και μπλουζ», «ρεμπέτικο, φάντο και μπλουζ» και «ρεμπέτικο, φάντο, τάνγκο και μπλουζ». 
Μα όμως:
Πέρα από την πλάκα, το θεωρούσα αυτονόητο, και νόμιζα αντιληπτό ότι αστειεύομαι. Πάντως ο BD έχει και κάποια ρίζα από Τραπεζούντα (δεν ξέρω αν Ρωμανιώτικη ή Σεφαρδίτικη), ενώ στο παρακάτω καταπληκτικό τραγούδι υπάρχει και Έλληνας καί τα ελληνικά του παπούτσια. Χα! 
Lyrics
Up on the white veranda
She wears a necktie and a Panama hat
Her passport shows a face
From another time and place
She looks nothing like that
And all the remnants of her recent past
Are scattered in the wild wind
She walks across the marble floor
Where a voice from the gambling room is callin’ her to come on in
She smiles, walks the other way
As the last ship sails and the moon fades away
From Black Diamond Bay
As the morning light breaks open, the Greek comes down
And he asks for a rope and a pen that will write
Pardon, monsieur, the desk clerk says
Carefully removes his fez
Am I hearing you right
And as the yellow fog is lifting
The Greek is quickly heading for the second floor
She passes him on the spiral staircase
Thinking he’s the Soviet Ambassador
She starts to speak, but he walks away
As the storm clouds rise and the palm branches sway
On Black Diamond Bay
A soldier sits beneath the fan
Doing business with a tiny man who sells him a ring
Lightning strikes, the lights blow out
The desk clerk wakes and begins to shout
Can you see anything
Then the Greek appears on the second floor
In his bare feet with a rope around his neck
While a loser in the gambling room lights up a candle
Says, open up another deck
But the dealer says, attendez-vous, s’il vous plait
As the rain beats down and the cranes fly away
From Black Diamond Bay
The desk clerk heard the woman laugh
As he looked around the aftermath and the soldier got tough
He tried to grab the woman’s hand
Said, here’s a ring, it cost a grand
She said, that ain’t enough
Then she ran upstairs to pack her bags
While a horse-drawn taxi waited at the curb
She passed the door that the Greek had locked
Where a handwritten sign read, do not disturb
She knocked upon it anyway
As the sun went down and the music did play
On Black Diamond Bay
I’ve got to talk to someone quick
But the Greek said, go away, and he kicked the chair to the floor
He hung there from the chandelier
She cried, help, there’s danger near
Please open up the door
Then the volcano erupted
And the lava flowed down from the mountain high above
The soldier and the tiny man were crouched in the corner
Thinking of forbidden love
But the desk clerk said, it happens every day
As the stars fell down and Blooms fade away
On Black Diamond Bay
As the island slowly sank
The loser finally broke the bank in the gambling room
The dealer said, it’s too late now
You can take your money, but I don’t know how
You’ll spend it in the tomb
The tiny man bit the soldier’s ear
As the floor caved in and the boiler in the basement blew
While she’s out on the balcony, where a stranger tells her
My darling, je vous aime beaucoup
She sheds a tear and then begins to pray
As the fire burns on and the smoke drifts away
From Black Diamond Bay
I was sitting home alone one night in L.A.
Watching old Cronkite on the seven o’clock news
It seems there was an earthquake that
Left nothing but a Panama hat
And a pair of old Greek shoes
Didn’t seem like much was happening
So I turned it off and went to grab another beer
Seems like every time you turn around
There’s another hard-luck story that you’re gonna hear
And there’s really nothing anyone can say
And I never did plan to go anyway
To Black Diamond Bay
Και μάλιστα τα παλιά του τα παπούτσια.
Προάγγελος της αναβίωσης της λαϊκής κιθάρας!
Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης συνέβη στις 29 Μαΐου 1453
Αυτό το ιστορικό γεγονός σηματοδότησε το τέλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, έπειτα από πολιορκία που κράτησε 53 ημέρες από τα οθωμανικά στρατεύματα υπό τον Σουλτάνο Μωάμεθ Β’. [1, 2]
Τη Δόμνα Σαμίου συνοδεύουν οι μουσικοί:
Κλαρίνο: Θοδωρής Γεωργόπουλος
Βιολί: Νίκος Οικονομίδης
Πολίτικη λύρα: Σωκράτης Σινόπουλος
Κανονάκι: Πάνος Δημητρακόπουλος
Τοξωτός ταμπουράς: Ευγένιος Βούλγαρης
Ούτι: Κυριάκος Ταπάκης
Μπεϊντίρ: Βαγγέλης Καρίπης, Ανδρέας Παππάς.
Ζωντανή ηχογράφηση από τη συναυλία «Μικρασιάτικα τραγούδια με τη Δόμνα Σαμίου», που πραγματοποιήθηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στις 8 Μαρτίου 2005.
Κι εγώ με τη σκέψη της αποφράδας ξύπνησα, δεν ξέρω γιατί..
Λοιπόν, δεν είχα ποτέ την ευκαιρία να ακούσω προσεκτικά αυτή την ηχογράφηση. Εκπληκτική, πραγματικά, η ειαγωγή των Βούλγαρη – Σινόπουλου!
Φυσικά η εικόνα στο μυαλό του ποιητή (τουλάχιστον του φρασήματος, άμα το υποθέσουμε προγενέστερο) είναι οι πολύ σκουρόχρωμοι “μαυρόγυπες” (Aegypius monachus) και τα αρκετά πιο ανοιχτόχρωμα όρνια “όρνια” (Gyps fulvus), δεδομένου ότι οι πρώτοι είναι παραπάνω στην ιεραρχική κυριαρχικότητα και θα φάνε πρώτοι. Το ίδιο συμβαίνει και μεταξύ κοράκων (Corvus corax) και γλάρων (Larus), αλλά αν υπήρχαν μεγάλοι γύπες (που σίγουρα θα υπήρχαν), κοράκια και γλάροι θα πήγαιναν πολύ πίσω στην ουρά.
Έλα να επανερχόμαστε στις εργοστασιακές ρυθμίσεις.
Αυτή την ονομασία, μπεϊντίρ αντί μπεντίρ, προσφιλή απ’ ό,τι έχω παρατηρήσει στη Δόμνα Σαμίου (που καταγόταν από το Μπαϊντίρι), δεν έχω μπορέσει να τη διασταυρώσω πουθενά.
Και μια δυνατή σύγχρονη εκτέλεση
Τι βρήκα στο παλιό μου κινητό !
Στέλιος Παπαδόπουλος και Ερνέστο Λούκας κιθάρα.21-6-2021 (Τρίκαλα "Κληματαριά ").
Ήρεμα και χαλαρά !
Η κληματαριά βρίσκεται στην οδό Ασκληπιού.
Κεντρικός δρόμος που αρχίζει από την κεντρική πλατεία και καταλήγει στον Σιδηροδρομικό Σταθμό.
Σ’ αυτό τον δρόμο έκαναν καντάδες και μάλιστα υπάρχει και φωτό με τον Τσιτσάνη πάνω σε άμαξα…κάπου υπάρχει στο Φόρουμ.
"Μπράβο σου που με δουλεύεις " νομίζω έχει τίτλο. 1939
Αυτό είναι κύριε Σπύρο. Νομίζω πως επεξεργάστηκε αργότερα τη μελωδία φτιάχνοντας και τούτο:
Οι κονδυλιές Καλογερίδη με τον Γιώργο Αβυσσινό(Γιώργης Σφακιανάκης)
Sotiria Bellou, she was born at Evvia, i love her, i sung today “Polles jinekes gnorisa…”
