Τωρα τελευταια μου αρεσει αυτο το τραγουδι το οποιο και εβγαλα σημερα,
Το πιο “δυσκολο” ηταν να πιασει κανεις οτι εναλασει συγχορδιες (στην κιθαρα) απο ΜΙ σε ΛΑ μινορε με καθε χτυπο για μερικα μετρα. Κανει ωραιο δεσιμο με τις εκτες (νομιζω λεγονται) στο μπουζουκι , εχει επισης ωραιες ανοιχτες, ακομα και εξυπνα bends που δινει λιγο φαλτσο . Και ενα pedal point της ανοιχτηε Ρε καντινι συνεχεια στην αρχη.
Έχει μαθηματική σκέψη ο Μπαγιαντέρας (πχ στο “Πάντα με γλυκό χασίσι”), την οποία πέρασε και στον πιτσιρικά Χιώτη. Σύγκρινε το με το πρώτο του κομμάτι, “Γιατί δεν λες το ναι κι εσύ (το χρήμα δεν το λογαριάζω)”.
Όντως μαθηματική σκέψη, για την συνεργασία με τον Χιώτη δεν το ήξερα, τώρα το έμαθα.
Μου αρέσει και το πάντα με γλυκό χασίς. Θα είναι το επόμενο που θα βγάλω.
Σε κάποια φάση θέλω να βρω κι ένα καλό τρίχορδο, γιατί αυτό που έχω 25 χρόνια τώρα είναι οικονομικής γραμμής. Η μπουργανα μου μπουκωνει στο παίξιμο.
Τρέιλερ για ένα παίξιμο που χάσαμε προχτές:
Ντάξει, οι τύποι σκοτώνουν. Είχαν πάνω από 10 χρόνια να εμφανιστούν μαζί δημόσια.
Δώσε πράμα:
Λοιπόν, αυτό δεν πρέπει να μείνει ασχολίαστο:
Και οι δύο είναι μουσικοί αφενός χαρισματικοί, αφετέρου πολύ μελετημένοι. Ούτε στο ένα ούτε στο άλλο είναι ίδιες οι περιπτώσεις τους, είναι όμως συμβατές, καθώς μέσα στο φάσμα που καλύπτει ο καθένας με τις μουσικές του αναζητήσεις υπάρχει και κοινό πεδίο μεταξύ των δύο.
Μαζί όμως απογειώνονται. Συμβαίνουν καμιά φορά στη μουσική κάτι τέτοια παντρέματα, όπου 1+1 δεν κάνει δύο αλλά πολύ παραπάνω - τόσο πολύ που είναι αμφίβολο αν ο καθένας από τους δύο θα το ξαναπετύχει ποτέ με άλλον παρτενέρ.
Αντιγράφω από τα σχόλια:
Σύμφωνα το Σταύρο Κουρούση στο εξαιρετικό βιβλίο -με δύο cd: Παραδοσικά ΑΔΕΣΠΟΤΑ ρεμπέτικα (από όπου το τραγούδι και κάποιες των φωτογραφιών) είναι το πρώτο χρονολογικά ηχογραφημένο ζεϊμπέκικο με στίχους του περιθωρίου.
Η “Αγγέλω” θα πρέπει να ήταν κάποια ξακουστή κα τεκετζή/τεκετζού όπως η Μπουρδούσαινα.
thanks for info! I like that! Its really interesting
Ντίνος και Φάνης Οικονόμου Καρδίτσα.
20-11-2020
Η Πρώτη εκτέλεση με Μάρκο και Αποστ Χατζηχρήστο το 1940
Ρεμπετοβιβλιοθήκη Καρδίτσας; Ωραίοι.
Έτυχε πέρσι να ακούσω το συσγκεκριμένα παιδί να παίζει από κοντά, αφού είχε παίξει ως καλεσμένος της δασκάλας της μουσικής σε εκδήλωση της χορωδίας του δημοτικού σχολείου μου πέρσι. Ένα παιδί που για την ηλικία του έχει άριστη τεχνική και μέρα με τη μέρα βελτιώνεται. Τον παρακολούθησα σε όλα τα τραγούδια που έπαιξε σε εκείνη την εκδήλωση, τα οποία τα είχα μελετήσει και πριν την εκδήλωση, γιατί συμμετέχει και η κόρη μου και τα ακούγαμε κάνοντας εξάσκηση.Είναι πολύ ευχάριστο να βλέπω νέα παιδιά να ασχολούνται με τόσο πάθος με το μπουζούκι. Ίσως η εκτέλεση έχει λίγο πιο μοντέρνο ύφος, αλλά μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για ένα παιδί 12-13 ετών το πολύ.
Λοιπόν, να πω ότι εμένα με εντυπωσίασε πιο πολύ η φωνή του. Σκαλώνει βέβαια λίγο, δε ρέει όσο θα ήθελε ίσως το αφτί, αλλά είναι νωρίς ακόμα, όμως υπόσχεται πολλά άμα στρώσει και ωριμάσει λίγο.
Ενώ για το μπουζούκι δεν ξέρω: κι αυτό σύντομα θα ρέει (ακόμη) περισσότερο και πιο αβίαστα, αλλά αυτό από μόνο του δε σημαίνει κάτι. Προς το παρόν σίγουρα είναι εντυπωσιακό και αξιέπαινο, και σίγουρα ο νεαρός έχει μελετήσει -και δείχνει διάθεση να μελετήσει πολύ ακόμα- αλλά το ωραίο είναι άλλο θέμα.
Πέρσι στην εκδήλωση η μουσικός μας έκανε αφιέρωμα στον Ελύτη και είχε μελοποιημένη ποίηση του Ελύτη. Παρόλο που το παιδί δεν ήταν μαθητής του σχολείου μας (απλά είχε παλιότερα τη δασκάλα μας, δασκάλα στο ωδείο που πήγαινε) ήρθε σε κάποιες πρόβες και στην εκδήλωση. Προσωπικά είχα εστιάσει σε αυτόν και μου είχε κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση είχε άψογη εκτέλεση σε όλα τα τραγούδια μπροστά σε 250-300 ανθρώπους και ήταν ο ίδιος σε ηλικία έκτης Δημοτικού. Το συγκεκριμένο κομμάτι που ανέβασα στο βίντεο το είχε παίξει πάλι με την χορωδία του σχολείου μας σε άλλη εκδήλωση. Τέλος πάντων. Θεώρησα ότι χωρούσε στο θέμα η εκτέλεση αυτή.
Δεν είμαι και τόσο σίγουρος… Το ότι τους βρήκε καλούς και του άρεσαν ναι, είναι σίγουρο. Μπορεί όμως η αναφορά στην καταγωγή να έχει απλά και μόνο την έννοια του κάποιου προσδιορισμού προέλευσης, μιας και βεβαίως δεν ήταν «δικοί μας».
Και πιο συγκεκριμένα, θα πρέπει να ήταν η κα Περδικάκη, no?
Μπράβο στα παιδιά.
Έχει παρατηρήσει κανείς ότι και τα τρία χασικλήδικα που έγραψε ή υπέγραψε ο Τσιτσάνης αμέσως μετά τον πόλεμο είναι φουλ “εκλεπτυσμένα”, κανταδόρικα, με τις αρμονίες τους και τα ούλα τους, και το παραπάνω επιπλέον είναι και γραμμένο από τη σκοπιά ενός ειρηνικού μάγκα που το εξηγεί αυτό στον τεκετζή, που μάλλον εξοργισμένος θέλει να τον διώξει μετά τα χτεσινά επεισόδια; Τυχαίο; Από τον Τσιτσάνη μας δε νομίζω, θέλει να δυσκολέψει τους επικριτές.
