Hello Simon
this is another version of a song more commonly known as Pergamos (Πέργαμος). It’s sung in Mitilini and other Greek islands and probably consists of a “wandering melody” that was used and repurposed by many, over the years.
its in makam Karçiĝar🙂
οργανικό της Μικράς Ασίας (Asia Minor).
τα λογια προστέθηκαν πολυ αργότερα. δες αρκετές πληροφορίες εδω.
Κ.Σπύρο απο που προκύπτει πως υπήρχε χωρις λόγια; Όχι οτι δεν το θεωρώ πιθανό, μάλλον έτσι είναι αλλά αναρωτιέμαι αν υπάρχει ηχογραφηση ως οργανικό. Οι περιγραφές το ορίζουν ως Κάντο για πάνω απο 1 αιωνα
ώπα! η τελευταια ηχογραφηση στον Κουναδη 1928 όντως ειναι οργανικο. Αλλά και πάλι δεν είμαι βέβαιος για το πόσο παιζόταν χωρις λόγια.
και το εγραψε και ο Ζούμπας το 30 ως οργανικο.
The melody most probably originated in Asia Minor, wandering from there to Mitilini and elsewhere.
There’s also a much faster version of the tune, usually called «Χιώτισσα». So much faster that the altogether rhythmical feeling changes. That one also exists in a Turkish version, with words in the same spirit as the Greek «Χιώτισσα»: naming one place after the other and adding a few rhyming words about each.
In my opinion the Turkish version must be the original. The Greek one has a very peculiar poetic metre. Normally all Greek folk songs are written on one out of 4-5 standard poetic metres. Any exception to this is suspicious!
του Αϊ Νικόλα! σήμερα
χρονια πολλα στις/στους εορταζοντες. προστάτης των ναυτικών και ως Santa Claus, ο φέρων τα δώρα.
Δεύτερη ηχογράφηση του τραγουδιού, ξανά με τη Νίνου και χορωδία. Δίσκος 45 στροφών Philips Ελλάδος 7752 / 313 185-2. [Άη Νικόλα]
Κρίμα που δεν βρίσκεται μια πιο ολοκληρωμένη (από πλευράς επεξεργασίας των στίχων) ηχογράφηση της unabridged εκδοχής (που νομίζω ότι στην ηχογράφηση που έχουμε υστερεί κι ένα κλικ σαν ερμηνεία από την ηχογράφηση της συντομευμένης) ή και μια <<κανονική>> ηχογράφηση (αν και αυτή τω καιρώ εκείνω θα ήτανε με ντραμζ), αλλά κι έτσι όμως αριστουργήματα, τολμώ να πω στα κυβικά της <<Ψαροπούλας>>
Σας ευχαριστώ, το έχω ακούσει 100 φορές γιατί μου αρέσει πολύ, ακόμα και πριν από 3 χρόνια όταν πέθανε ο Σόλων.
μετα την αναμόχλευση του θέματος
“Ελληνική Απόλαυσις”
Άλκης Μαύρος
“οι φυλακές του Ωρωπού”
σαν να ακους τον καραπιπερη στο ‘‘τουτοι οι μπατσοι’’…
Το είχα βρει και το είχα χάσει αυτό το βίντεο πριν καμιά δεκαριά χρόνια και το ξανα-ανακάλυψα
(για τα λίγα δευτερόλεπτα του χορού και το εν γένει περιβάλλον)
Φίλε μου τους ειχα γνωρίσει στο Στρασβούργο κ είχα ζήσει ακριβώς αυτό σε μία ιδιωτικη συναυλία… απίστευτο σκηνικό
Φοβερό άσμα του Χιώτη που σπάνια παίζεται
εσφαλμένα το γράφουν " οι μαγισσες".
το τραγουδι ειναι το “οι τσιγγάνες”.
πρώτη εκτέλεση με τον Ευγενικό.
Ακορντεόν: ΔΕΡΕΜΠΕΗ ΒΟΥΛΑ,
Κιθάρα: ΚΑΡΙΠΗΣ ΚΩΣΤΑΣ,
Μπουζούκι: ΧΙΩΤΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ,
Μπουζούκι: ΧΡΥΣΙΝΗΣ ΣΤΕΛΙΟΣ
27/1/1949
Θα ήθελα να πω ότι αυτό μου το θυμίζει πολύ:
ΖΕΪΜΠΈΚΙΚΟ ΜΠΆΡΙ, 1916, INSTRUMENTAL
Ηχογραφήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1916, με τον Αθανάσιο Μακεδόνα στο βιολί, τον Ανδρέα Πατρινό στο λαούτο και την κυρία Κούλα στα επιτάφια.
pankonstantopoulos / youtube
<<Βαρύ>> (heavy) Ζεϊμπέκικο. Η κυρία Κούλα στα <<επιφωνήματα>> (exclamations)
Κάρολος, Πετρόπουλος και Νίκος Μιλάνος
Ορχηστρικό σε Ουσάκ.
Χασαποσέρβικο γραμμένο το 1958 από τον Κάρολο με αφορμή ένα στοίχημα που έβαλε με το Σούλη Αντωνίου, κιθαρίστα και επαγγελματία τραγουδιστή εκείνη την εποχή στο Βόλο. Το αίτιο του στοιχήματος αφορούσε τη δυσκολία δημιουργίας σόλου σε δρόμο Ουσάκ και το αντικείμενο που θα πλήρωνε όποιος έχανε ήταν μια λεμονάδα ΕΨΑ. Όπως ήταν φυσικό, ο Κάρολος έγραψε το παραπάνω σόλο και κέρδισε τη λεμονάδα του.
(Φραγκίσκος Κουτελιέρης)
(ακολουθεί σχόλιο του καναλάρχη)
<Στις 4 Μάη του 2007, έφυγε απ’ τη ζωή ο Κάρολος Μιλάνος.
Θεώρησα υποχρέωσή μου την δημοσίευση αυτού του οργανικού κομματιού, ως ελάχιστο φόρο τιμής στην μνήμη του.
Όλες οι φωτογραφίες αφορούν στην οικογένεια Μιλάνου, τον Νίκο και τον Κάρολο και την ιστορική ταβέρνα “Η Σκάλα”, εκτός από μια στην οποία είναι ο Βασίλης Τσιτσάνης, μόλις τελείωνε το γυμνάσιο (Βόλος, 1936). Είναι από τις μοναδικές φωτογραφίες που ο Τσιτσάνης εμφανίζεται με γραβάτα.
Ο Βασίλης Τσιτσάνης, μάλιστα, είχε δηλώσει σε εφημερίδα του Βόλου το 1957: «Έρχομαι εδώ, στη “Σκάλα του Μιλάνου” για ν’ ακούσω πόσο όμορφα παίζονται τα λαϊκά τραγούδια»>
