Μου έχεις φάει τη ζωή, μού 'πρηξες και το σ’κώτι
που με τα μπατσιλίκια σου–κακιά, αχ, σκληρή–με λες “χασισοπότη”
Μου έσπασες τον αργιλέ, μού 'διωξες και την άκρη
κι ολημερίς κι οληνυχτίς–ο δυστυχής–κλαίω με μαύρο δάκρυ
Χαρμάνης είμ’ απ’ το πρωί, χαρμάνης κι όλη μέρα
γιατί η σπιτοφυλακή–η αυστηρή–διατάζει εδώ πέρα
Τζούρα ντουμάνι μη γενεί, ψύλλος να μην καπνίσει
μην έρθ’ η σπιτοφυλακή–σαν μυριστεί–τη γκρίνια της ν’ αρχίσει
Με προϊόντα σουβενίρ, που κρύβω μες τ’ αμπέλι
παγώνω μες την παγωνιά–και τη βροχή–μα ‘σένα δεν σε μέλει
Άσε τα μπατσιλίκια σου, και πάμε σαν και πρώτα
ν’ ανάψουμε τον αργιλέ–τον κόλλησα!–να σβήσουμε τα φώτα
