Και κάτι ακόμη (που σκέφτηκα μετά):
Ένας ερευνητής που προσπαθεί να πείσει ένα απρόθυμο κοινό ότι το ρεμπέτικο, απαξιωμένο ή ξεχασμένο στις μέρες του, είναι μια αξιόλογη μουσική, είναι πιθανόν, ανάμεσα σε άλλα μέσα, να μετέλθει και την παρουσίαση της πολυμορφίας που κρύβεται πίσω από έναν εκ πρώτης όψεως μονότονο ήχο.
Καθώς το αφτί του είναι πιο θετικά προδιατεθειμένο απ’ ό,τι του (υποθετικού) απρόθυμου γενικού ακροατή, πιάνει διάφορες λεπτομέρειες που δεν είναι κραυγαλέες: ότι π.χ. το ζεϊμπέκικο μπορεί να τονίζεται έτσι, ή έτσι, ή έτσι. Τα ανάγει όλα αυτά σε διαφορετικές περιπτώσεις, τις ονοματίζει και τις ταξινομεί. Το κορφτό, το συριανό, το …γιουρούτικο, το παλιό, το καινούργιο. Και να που μέσα από το ομοιόμορφο και μονότονο ηχητικό χάος ξεπροβάλλει ένας ολόκληρος μουσικός κόσμος!
Μέχρι ένα σημείο αυτό είναι θεμιτό. Πράγματι, άλλο να αναγνωρίζεις και να διακρίνεις διαφορετικούς τονισμούς και ρυθμικά σχήματα και άλλο να τα σοβαντίζεις όλα κάτω από μια γενίκευση «αυτά είναι τραγούδια της καρδιάς».
Εκεί που μπορούν να γίνουν επικίνδυνα σφάλματα είναι στο πού αποδίδουμε την πατρότητα της κάθε πληροφορίας: ποιος είπε ότι τα τόσα και τέτοια όγδοα ονομάζονται κοφτό ζεϊμπέκικο, ο παλιός μουσικός, ή εγώ ο ερευνητής;
Όταν δεν υπάρχει μέριμνα γι’ αυτό τον διαχωρισμό, και επιπλέον όταν ο ερευνητής καταπιάνεται με λέξεις που βρήκε να τις χρησιμοποιούν οι παλιοί χωρίς να τις κατανοεί (και χωρίς να συνειδητοποιεί, κάποιες φορές, ότι δεν τις κατανοεί), τότε εμείς οι μεταγενέστεροι τρέχουμε να ξανακρησαρίσουμε τα πάντα.