Παρατηρήσεις στο τελευταίο μήνυμα της Ελένης:
Η αρχική σημασία της λέξης γιαγκίνι (προφέρεται πραγματικά γιανγκίνι) είναι ακριβώς πυρκαϊά. Καταστροφή, θεομηνία, μεγάλο πάθος έρχονται ως δευτερογενείς ερμηνείες.
Τουμπεκί (ταμπάκο αν θέλετε) είναι γενικά ο καπνός. Όχι ψιλοκομμένος αλλά, όπως παραθέτει ο Ζαμπέλης, ολόκληρο το φύλλο. Στον τεκέ, το τσιράκι του τεκετζή ανελάμβανε, καθισμένος στη γωνιά του, να τον ψιλοκόψει (αφού προηγουμένως τον είχε πλύνει κάπου έξω) και δεχόταν και παρατηρήσεις όταν τόλμαγε (ως μη όφειλε) να πάρει μέρος στη συζήτηση των θαμώνων: «εσύ, τουμπεκί ψιλοκομμένο…»
Η αρχική σημασία του «μαγκιώρος» είναι «μεγάλος, δυνατός» (majoro). Οι ναυτικοί, μαγκιώρα λένε την κυρίως άγκυρα του σκάφους και «σάλπα – φούντα» τη μικρή, βοηθητική, που εύκολα σαλπάρεται (σηκώνεται) και φουντάρεται (ρίχνεται). Μαγκιώρο είναι και το πρυμνιό πανί, όταν έχουμε μόνο δύο πανιά, ως μεγαλύτερο από το φλόκο.
Μαργιολιά αρχικά σημαίνει μαγεία και η μαργιόλα είναι η μάγισσα. Συχνά βλέπουμε αυτή τη σημασία της λέξης σε στίχους ρεμπέτικων (και άλλων).
Το σπαχάνι είναι καπνός περσικός, όπως και ο Δανός λέει. Ισπαχάν ή Ισφαχάν είναι άλλη ονομασία της Περσίας. Τη μυρωδιά του την αγνοώ.
Εννοώ βεβαίως το πρώτο από τα δύο τελευταία μηνύματα της Ελένης.