Περί του Τσαούσιου Πάνʼ εκεί στο βουνελάκι ο λόγος
Διαβάζοντας μια πρόσφατη δημοσίευση του εξαίρετου Πειραιολόγου Δ. Κρασονικολάκη, έπεσα στο παρακάτω απόσπασμα:
“Οι σχολικές εκδρομές ήταν δύο διαδρομών, η πρώτη «στο βουναλάκι», απομεινάρι τμήματος των λόφων με την κοινή ονομασία Καραβάς στο τέρμα της Αγίου Δημητρίου προς την Πέτρου Ράλλη, περιφραγμένο άλσος σήμερα που τότε φύτρωναν αγριολούλουδα και θυμάρια”
Μούρθε λοιπόν η φλασιά, την οποία και καταθέτω στο κοινό ταμείο του σχετικού προβληματισμού: αν, λοιπόν, «βουναλάκι» το έλεγαν το σημείο αυτό, μήπως σε συσχετισμό με το δημοσιογραφικό κείμενο του 1930 που αναφέρεται στο #1707 («Το βουνελάκι του Καραβά μεταβάλλεται κάθε βράδυ σε ζαρντέν ντε ραντεβού κλπ κλπ», Νέοι Καιροί 28-6-1930) μπορεί να θέσει εύλογη υποψηφιότητα ο συνοικισμός του Καραβά, δεδομένου ότι τόσο ο τεκές όσο και πάν’ εκεί όπου καταφεύγουν οι μάγκες μετά το “χουνέρι” τους, μπορεί να είναι οπουδήποτε στον Πειραιά… Δηλ. η υπόθεση εργασίας είναι: μήπως, πέρα από το να είναι οποιοδήποτε βουνελάκι, είναι το συγκεκριμένο του Καραβά.